اگر شما هم مانند من به دنبال بهترین راه برای مدیریت امور مالی شخصی خود بوده‌اید همواره با افراد موفق در این خصوص مشورت و یا کتاب‌ها و مقالات مرتبط با مدیریت امور مالی شخصی را مطالعه کرده‌اید. با دقت به یافته‌ها و مقایسه آن‌ها متوجه خواهید شد که همه دارای تشابهاتی در اصول هستند و فقط تفاوت در مواردی است که شاید سلیقه و یا علایق شخصی فرد مقابل بوده است. درواقع این اصول، از ارکان موفقیت در امور مالی شخصی محسوب می‌شوند.

علاوه بر این، رسیدن به موفقیت در امور مالی شخصی بر این اصول مشترک استوار است. خود من هم با برگشت به گذشته و بررسی مسیری که طی کرده‌ام به این نتیجه رسیدم که تمام موفقیت‌های مالی در زندگی من با توجه به این اصول اتفاق افتاده است.

در این مقاله ارکان اصلی موفقیت در امور مالی شخصی را باهم بررسی می‌کنیم.

رکن اول: شما به یک دلیل شخصی برای کنترل کردن پول خود نیاز دارید.

چرا؟ بله، چرا شما در تلاش هستید که پول خود را مدیریت کنید و در نهایت چرا به دنبال موفقیت در امور مالی شخصی هستید؟

قطعاً شما یک پاسخ کاملاً محکم برای این سؤال دارید. شاید هم دو تا. اما جدای از جوابی که دارید، حسی است که در پشت آن جواب نهفته است و آن حس از درون شما می‌آید.

منظور من از “از درون شما” چیست؟ خیلی ساده است. هیچ شخصی دیگری جز درون شما نمی‌تواند به این سؤال پاسخ دهد. اگر این سؤال را اشخاص دیگر بپرسید، جواب آن‌ها یک جواب خارجی خواهد بود و قطعاً به شما کمک زیادی نخواهد کرد. مثلاً اگر شما این سؤال را از ریس خود بپرسید، قطعاً جوابش این است که شما باید مدیریت امور مالی داشته باشید تا نیاز نباشد مساعده بگیرید یا از شرکت وام دریافت کنید. جواب همسر، پدر، مادر، فرزندان و … نیز همین‌طور است. از درون خود سؤال کنید که چرا به کنترل و مدیریت پول نیاز دارید. این اولین رکن در مدیریت امور مالی شخصی است و درصورتی‌که شما پاسخ درونی درستی به این سؤال نداشته باشید، ارکان دیگر کاملاً تحت شعاع قرار خواهند گرفت. به این نکته هم توجه داشته باشید که پاسخ این سؤال ممکن است تغییر کند.

رکن دوم: شما باید بدانید پول شما کجا می‌رود؟

بسیاری از مردم به‌راحتی در امور مالی شخصی خود دچار دردسر می‌شوند. آن‌ها با کیف پول و یا کارت‌های عابر بانک خود وارد فروشگاه‌های زنجیره‌ای بزرگ، فروشگاه‌های مواد غذایی، فروشگاه‌های پوشاک و … می‌شوند و شروع به خرید می‌کنند و ناگهان متوجه می‌شوند که با کمبود بودجه مواجه هستند! بعد به‌سرعت شروع می‌کنند به فکر کردن که پول‌های ما چه شد؟ کجا خرج شد؟ یعنی ما از اول ما تا الآن دو میلیون تومان هزینه کرده‌ایم؟ بابت چه؟ اما بسیاری از هزینه‌ها را به خاطر نمی‌آورند و این برای آن‌ها مانند یک راز باقی خواهد ماند.

اگر شما به دنبال موفقیت در امور مالی شخصی هستید، باید به این رازها پایان دهید. شما دقیقه باید بدانید که هر یک ریال خود را کجا و بابت چه موضوعی هزینه کرده‌اید و آیا این هزینه ضروری بوده یا نه؟

خیلی‌ها شروع به یادداشت کردن هزینه‌ها می‌کنند ولی این‌یک راه‌حل کامل نیست. راه‌حل هست، اما کامل نیست. حتماً برای کنترل هزینه‌های خود از یک نرم‌افزار استفاده کنید. نرم‌افزار حسابداری شخصی سحر کاملاً مناسب با نیاز شما جهت کنترل هزینه‌ها و دریافت گزارش‌ها و نمودارهای متنوع در این خصوص است.

گروه‌بندی هزینه‌ها را نیز فراموش نکنید. گروه‌بندی هزینه‌ها به شما کمک خواهد کرد تا در انتهای دوره مالی خود (هفته‌ای یا ماهانه و …) بتوانید مخارج را به‌صورت کلان باهم مقایسه کنید. مثلاً در یک گزارش سه‌ماهه از فصل بهار بتوانید میزان هزینه خوراک، هزینه‌های صورتحساب‌ها، هزینه‌ی پوشاک و … را به‌صورت کلان مقایسه کنید و با بودجه خود مطابقت دهید. با توجه به این آمار و گزارش‌ها شما می‌توانید مسیر مخارج خود را پیدا کنید و آن‌ها را کنترل کنید. اگر برای صورتحساب‌ها هزینه‌های زیادی پرداخت می‌کنید روی آن‌ها کارکنید و آن‌ها را کاهش دهید. یا مثلاً شما در نرم‌افزار حسابداری شخصی سحر می‌توانید هزینه‌ها خود را به‌عنوان خرج صحیح یا خرج اضافه علامت بزنید و بعد سعی کنید در ماه هزینه‌های اضافه خود را کاهش دهید. گزارش‌های خوبی هم در این خصوص در نرم‌افزار وجود دارد.

رکن سوم: هزینه‌های شما همیشه باید از درآمد شما کمتر باشد.

شاید بشود اسم این رکن را پس‌انداز هم بگذاریم. اما قبل از اینکه بخواهیم پس‌انداز کنیم، باید هزینه‌های ماهانه شما از درآمد ماهانه شما کمتر باشد. هرچقدر کمتر بهتر. درصورتی‌که هزینه‌های ماهانه خود را کمتر از درآمد خود نگاه ندارید، هرگز قادر به پس‌انداز و ایجاد بودجه اضطراری و رسیدن به امنیت مالی نخواهید بود.

برای این کار باید هزینه‌های خود را از به دودسته “می‌خواهم” و “نیاز دارم” تقسیم کنید و در ابتدا فقط هزینه‌های “نیاز دارم” را انجام دهید. فکر نمی‌کنم لازم به یادآوری باشد که با خودتان در این تقسیم‌بندی صادق باشید. اگر یک هزینه در گروه “می‌خواهم” قرار دارد و واقعاً آن را می‌خواهید به خاطر خودتان هم که شده آن را در “نیاز دارم” قرار ندهید. صرف هزینه بابت فلان تلفن همراه و فلان تلویزیون و فلان ماشین و … قطعاً در گروه “می‌خواهم” قرار می‌گیرد و اگر این هزینه‌ها را پالایه کنید، حتماً حذف خواهد شد. فقط هزینه‌هایی که در گروه “نیاز دارم” هستند را انجام دهید. هنگامی‌که در فروشگاه زنجیره‌ای قدم می‌زنید، فقط آن‌هایی که “نیاز دارم” هستند خریداری کنید. حتی بهتر است ، از قبل لیست خریدی از “نیاز دارم” ها تهیه کنید و فقط آن‌ها را خریداری کنید. سعی کنید از کنار “می‌خواهم” ها سریع‌تر عبور کنید. از روی تجربه درزمینه فروش و کار در فروشگاه‌های زنجیره‌ای باید به شما بگویم که معمولاً کالاهای گروه “نیاز دارم” ازنظر بسته‌بندی و موقعیت در فروشگاه‌ها از درجه پایین‌تری نسبت به “می‌خواهم” ها قرار دارند. شرکتی که محصولات آن معمولاً در گروه “می‌خواهم” ها قرار می‌گیرد مجبور است بسته‌بندی شیک‌تر و رنگی‌تر داشته باشد. در فروشگاه‌ها معمولاً آن‌ها را در جلوی دید قرار می‌دهند تا بیشتر و زودتر فروش بروند. جالب است بدانید که سود حاصل از فروش آن‌ها برای فروشگاه‌ها نیز بیشتر است. به خاطر همین است که بیشتر در مقابل دید شما هستند.

رکن چهارم: کنترل احساسات در مقابل پول

هرزمانی که شما از روی احساسات خود امور مالی شخصی خود را مدیریت کنید، محکوم‌به شکست هستید. آیا تابه‌حال به سرمایه‌گذاری در بهابازار فکر کرده‌اید؟ بعد به خاطر نوسانات بازار سهام از آن منصرف شده‌اید؟ اگر این‌طور بوده است شما عاطفی و از روی احساسات تصمیم گرفته‌اید.

آیا تابه‌حال زمانی که احساس غم و شکست و ناامیدی داشته‌اید به فکر خرید چیزی افتاده‌اید؟ مثلاً خیلی‌ها هستند که در زمان ناراحتی پیتزا می‌خورند و یا یک فنجان قهوه در یک کافی‌شاپ شیک می‌خورند و احساس بهتری پیدا می‌کنند. حتماً شما هم ازاین‌گونه هزینه‌های احساسی انجام می‌دهید که باید آن‌ها را متوقف کنید.

یا مثلاً یک دوستی داشتم که هرزمانی که خیلی ناراحت بود به خرید می‌رفت و یک لباس نو می‌خرید. ازنظر خود او این کار واقعاً باعث می‌شد که ناراحتی آن از بین برود. به نظر من خرید یک لباس جدید خیلی هم خوب است، درصورتی‌که از روی احساسات نباشد. زمانی که ما احساسی خرید می‌کنیم، احساسی تصمیم می‌گیریم، احساسی نظر می‌دهیم و … حتماً بعدازآن دچار پشیمانی خواهیم شد. پس لازم است که خرج کردن‌های احساسی را متوقف کنیم. اگر هم واقعاً نمی‌توانید آن را کنار بگذارید برای آن میزان مشخصی بودجه اختصاص دهید. مثلاً ماهی ۵۰ هزار تومان برای هزینه‌های احساسی کنار بگذارید و نه بیشتر. با این پول چیزهایی خریداری کنید که تمام می‌شوند. یا وقتی از روی احساسات خرید می‌کنید، حتماً سعی کنید کمی هم منطقی باشید. مثلاً خرید یک پیراهن از روی احساسات بدون کمی منطق ممکن است کمی بعدتر ضربه روحی به شما وارد کند. شما ناراحت بوده‌اید، خرید یک پیراهن حال شما رو خوب می‌کند و با توجه به بودجه‌ای که کنار گذاشته‌اید می‌توانید آن را خریداری کنید، خیلی هم عالی. اما در زمان خرید یک مقدار بیشتر دقت کنید و سعی کنید منطقی باشید. این باعث می‌شود که بعد از خرید همچنان از خرید خود راضی باشید.

نوشته موفقیت در امور مالی شخصی برای فیلم‌نامه‌نویسان اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

“مترجم” ساخته ی سیدنی پولاک، فیلمی پر تنش و پر حادثه و با داستانی زیرکانه است. نیکول کیدمن در این فیلم نقش مترجم سازمان ملل را دارد و شان پِن نقش مامور مخفی را ایفا می کند. برخلاف تصور رابطه ی عاشقانه ای بین آن ها وجود ندارد. به عبارتی این دو کارکتر سرشان شلوغ تر از آن است که بخواهند رابطه ای عاشقانه داشته باشند. آن ها باید جان خود را حفظ کرده و از به قتل رسیدن دیگران جلوگیری کنند. ولی به طور عجیبی به هم احساس نزدیکی می کنند. این احساس ناشی از آن است که هر دو نفر اشخاصی را در زندگی شان از دست داده اند و به عنوان یک انسان برای دیگری احساس ترحم می کنند. در یک صحنه سیلویا (کیدمن) سر خود را بر روی شانه های کِلِر (پِن) می گذارد و کِلِر نیز وی را در آغوش میگیرد تا احساس امنیت کند. ما نیز فیلم را بخاطر نشان دادن چنین صحنه های احساسی تحسین می کنیم.
فیلم در لوکیشن هایی درون و اطرافِ ساختمان ملل متحد و از جمله سالنِ مجمعِ عمومی به تصویر کشیده شده است. “مترجم” نخستین فیلمی است که اجازه این کار را دریافت کرده است. به لوکیشن اشاره کردم چون که به میزان قابل توجهی به واقعی جلوه کردن اتفاقات فیلم می افزاید. در صحنه ای از فیلم، فرمانی امنیتی در ساختمان در حال اجرا است که دیدن آن صحنه درست مانند دیدن مستند است. درست مثل زمانی که درو بریمور طول زمین بیسبالِ استادیومِ فِن وِی پارک را در فیلم “زمینِ ملتهب” می دود. صحنه های فیلمبرداری شده در سازمان ملل اثری را بر بیننده می گذارد که ورنر هرزاگ به آن “جادویِ لوکیشن” می گوید. احساسی واقعی که جایگزین جلوه های ویژه و صحنه سازی های مصنوعی شده است.
این فیلم رنگ مایه ای واقعی نیز دارد. “مترجم” فیلمی پر جنب و جوش و پر زد و خورد نیست بلکه فیلمی ست که به روند داستان اهمیت بیشتری می دهد. داستان فیلم از این قرار است که سیلویا بروم (کیدمن) به طور اتفاقی صحبت های افرادی را می شنود که نقشه قتل زووانی (ارل کامرون)، دیکتاتور آفریقایی را می کشند. زووانی در گذشته سیاستمدار برجسته ای بوده ولی اکنون متهم به کشتار دست جمعی است. سازمان ملل برای رسیدگی به این پرونده، از کلر (پِن) و وودز (کاترین کینر)، ماموران سازمانِ مخفی، دعوت به همکاری می کند. زووانی اعلام می دارد که با سخنرانی در مجمع عمومی از سیاست هایش دفاع خواهد کرد. رییس سازمان مخفی (سیدنی پولاک) اظهار می کند که ایالات متحده در این برهه زمانی به هیچ عنوان نمی خواهد که رهبر کشوری خارجی در خاک آمریکا کشته شود.
واضح است که زووانی در اینجا نمادی از رابرت موگابه، رهبر زیمباوه، است. موگابه نیز زمانی به عنوان فردی آزادی خواه ستایش می شد، اما اکنون با گرسنگی دادن به مردم به عنوان ابزاری سیاسی استفاده می کند. سیلویا بزرگ شده ی ماتوبو، کشوری خیالی است که زووانی رهبری آن را به عهده دارد. وی در گذشته از طرفداران زووانی بوده است، و با کشته شدن والدینش سرخورده و دلسرد می شود. سیلویا به زبان های زیادی از جمله “کو”، زبان مردم ماتوبو، مسلط است و پنج سال پیش مترجمِ سازمان ملل شده است.
سیلویا انتظار دارد که حرف او را در مورد توطئه قتلِ زووانی باور کنند. اما کِلِر اعتقاد دارد که او دروغ میگوید. نتایجِ دروغ سنجی حاکی از آن است که وی تحت فشار است اما دروغ نمی گوید. آیا واقعا سیلویا راست می گوید؟ در این جریان عده زیادی مظنون هستند. رییسِ تیم حفاظت از زووانی که سفیدپوست است و دو تن از مخالفان سیاسیِ زووانی از جمله مظنونین هستند. کلر سوابق سیلویا را مرور می کند و متوجه می شود که او نیز می تواند دلایلی برای کشتن زووانی داشته باشد. همه این ها در حالی است که سیلویا می گوید که که به خاطر حمایتش از تغییرات صلح آمیز به سازمان ملل پیوسته است.
سیلویا به کلر که خود سوگوار است و اندیشه ی انتقام را در سر دارد می گوید که ” انتقام نیز نوعی سوگواری است”. وی همچنین سنتی از مردمِ ماتوبو را به کلر گوشزد می کند؛ وقتی که قاتلِ یکی از اعضای خانواده تان دستگیر می شود، دست و پای او را می بندند و به رودخانه اش می اندازند، خانواده شما می تواند او را نجات دهد و یا شاهد مرگِ او باشد. اگر که قاتل غرق شود، شما انتقام خود را گرفته اید، اما تا ابد محزون خواهید بود. اما در صورت نجاتِ قاتل، از بار سنگینِ غم رهایی خواهید یافت. من اطلاعی راجع به این رسم نداشتم. بسیار علاقه مندم درباره ی خانواده ای که می خواهند تصمیم بگیرند که قاتل را نجات بدهند یا که نه، مستندی ببینم اما به نظر می رسد که کانال دیسکاوری نیز از چنین رسمی بی خبر است.
نگاهِ این فیلم به اتفاقات این دنیا مثل سیاست های بین المللی، و روندهای امنیتی را تحسین میکنم. همچنین نحوه ی به تصویر کشیدنِ نظارت های شبانه روزی پلیس، و نشان دادن راهکارها و انگیزه های مشابه قابل تحسین است. افراد مختلفی مرگ زووانی را میخواهند و افراد مختلفی هم می خواهند او به قتل برسد. این دو مسئله دقیقا مثل هم نیستند.
نیکول کیدمن بازیگری است که همیشه در انتخاب فیلم هایش چالش های دراماتیک را در نظر می گیرد و شانس خود را امتحان می کند. نقش های او در فیلم های “تولد”، “ننگ بشری”، “داگویل”، “ساعت ها”، “دیگران” و “مولن روژ” را به یاد بیاورید. در فیلم حاضر، او ته لهجه ی آفریقای جنوبی دارد و ترسی در درون خود احساس می کند که شاید به خاطر شغل مهم و حساسش باشد. او فریبندگی خود را که به واسطه چهره ی زیبایش دارد را کنار می گذارد و به عنوان شخصیتی با عقاید راسخ شناخته می شود. شان پن هم از یک لحاظ به خاطر حرفه ای عمل کردن خود که غالبا خسته کننده هم هست، شبیه به کیدمن است. او طوری می نشیند و به کیدمن نگاه می کند انگار که هر لحظه ممکن است کیدمن ذهنش را بخواند.
صحنه پایانی بنظر غیر ضروری می رسد. کاملا واضح است که این صحنه فقط برای رفع تکلیف بوده است. اما نکته مثبت اینجاست که دیگر صحنه ی عاشقانه ی کلیشه ای ندارد. این صحنه مرا به یاد رابرت فارستر و پام گریر در فیلم” جکی براون” ساخته ی تارانتینو انداخت که نقش دو نفر را بازی می کنند که آنقدر در بندِ روابط عاطفی گذشته ی خود هستند که رابطه عاشقانه شان با هم مثل رسوم کشوری دیگر برایشان عجیب است.
نکته: نمی خواهم که بحث سیاسی بکنم، می دانم که سفیدپوستان زیادی در آفریقا هستند و همچنین بازیِ کیدمن را نیز ستایش می کنم. اما چیزی که متوجه نمی شوم این است که چرا کارکتر سیلویا باید سفیدپوست باشد. برای بازی این نقش فردی مثل آنجلا بَسِت به ذهن من می رسد. به این فکر میکنم که بَسِت چگونه در این نقش بازی می کرد. اگر می خواهید فیلم را ببینید به این نکته هم توجه کنید.

نوشته مترجم اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

از خراسون، دانشنامه خراسان بزرگ

• مجید سیف العلمایی:

برخی فیلم سازان می‌خواهند از دفاع مقدس استفاده ابزاری کنند

خبرگزاری دانشجویان ایران – مشهد

سرویس: فرهنگی – هنری

۱۳۸۴/۰۷/۰۶

۰۹-۲۸-۲۰۰۵

۱۴:۵۴:۵۶

کد خبر : ۸۴۰۷-۰۰۲۸۱

مجید سیف‌العلمایی، مدیر عامل و موسس سایت مجازی سینما در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) – منطقه خراسان گفت: در یک تقسیم بندی سینمای دفاع مقدس به دو دوره، دوران جنگ و دوران پس از جنگ تقسیم می‌شود؛ در دوران اول مستقیم به جنگ و حوادث آن پرداخته می‌شد ولی در برهه دوم که اکنون هم ما در این زمان به سر می‌بریم، پیامدهای جنگ مورد توجه است.

وی به مسایل انسان گرایانه و مضامین معنوی جنگ در سینمای کنونی دفاع مقدس اشاره کرد و گفت: هم‌اکنون بیشتر مسایل انسان گرایانه و مضامین معنوی جنگ مطرح می‌شود که این روند در سینمای افرادی مثل ملاقلی‌پور و حاتمی‌کیا و درویش، تجلی یافته است که بیشتر به پیامدهای پس از جنگ پرداختند، چنانکه در فیلم “کیمیا”، درویش بیشتر تمایل دارد به مسایل پس از جنگ بپردازد تا خود جنگ.

این مدرس سینما یادآور شد:‌ فیلم‌سازان دفاع مقدس هم به دو گروه تقسیم می‌شوند؛ فیلم‌سازانی که قبل از انقلاب فیلم‌ساز بودند، رغبت چندانی به این سینما نشان ندادند اما گروه دیگری که غالبا افرادی بودند که خود را متعلق به انقلاب و نسل انقلاب می‌دانستند، سعی کردند آرمان‌های خود را به وسیله ابزار سینما بیان کنند ولی این گروه به لحاظ فنی و بضاعت استفاده از فنون سینما چندان مسلط نبودند؛ گر چه رفته رفته این جریان شکل معکوس یافت و کسانی مثل حاتمی‌کیا و ملاقلی‌پور که اتفاقا بسیار مسلط به فنون و تاکتیک سینما هستند، وارد این عرصه شدند.

سیف العلمایی که فیلم نیمه‌بلند “اخلاص” با مضمون دفاع مقدس را در کارنامه خود دارد، به نقش مخاطب در ساخت فیلم اشاره کرد و گفت:‌ مخاطب در ساخت و پرداخت فیلم نقش اساسی دارد، معمولا مخاطبان امروزی سینمای دفاع مقدس آن روزها و فضاها را به یاد می‌آورند بنابراین با دیدن فیلم خود، خاطرات خویش را در پاره‌ای از صحنه‌های فیلم مشاهده می‌کنند اما سوال اینجاست که بیست سال بعد که نسل دوران جنگ نخواهد بود و حتی ممکن است خود فیلم‌ساز نباشد، آیا فیلم‌های ساخته شده امروزی با نسل بعدی می‌تواند ارتباط برقرار کند.

وی با طرح این پرسش که آیا آن‌ها با دیدن این فیلم‌ها همان احساسی را خواهند داشت که ما امروز داریم و ادراک می‌کنیم، اذعان داشت: برای این سوالات پاسخی نیست چون فیلم را بیننده تکمیل می‌کند اما احساس می‌شود برخی از این فیلم‌ها تاریخ مصرف ندارند و به همه دوران‌ها تعمیم داده می‌شوند و تک بعدی و تحمیلی نیستند بلکه همین‌ها امروزه فیلم‌های موفق و ماندگارند و احتمالا تاثیرات خود را خواهند داشت.

سیف‌العلمایی تصریح کرد: برخی فیلم‌سازان می‌خواهند از دفاع مقدس استفاده ابزاری کنند؛ ساخت فیلم صرف اکشن برای جذب مخاطب که در لابه‌لای آن فیلم‌ساز هیچ حرفی برای گفتن ندارد، آفت بزرگی است؛ این فیلم‌ها در حد و اندازه‌های مسایل دفاع مقدس نیست.

طرح آن، مفاهیم متعالی و ناب و حد و اندازه‌های بزرگ‌تری را می‌طلبد.

مدیر عامل سایت مجازی سینما در ادامه خاطر نشان کرد: ممکن است جنگ تمام شده باشد ولی پیامدهای آن تمام شدنی نیست؛ مگر کسی می‌تواند اتفاقات تاریخی مثل سربداران را تمام شده بیانگارد؛ فقط نوع نگاه به حادثه است که تغییر می‌کند

بنابراین جنگ به لحاظ این که یک رخداد بوده است تمام شده ولی پرداختن و نگاه کردن به آن هیچ گاه تمام نخواهد شد.

یادها و خاطرات آن باید بماند و می‌بینید که مانده است منتها فیلم‌سازان ما باید تلاش کنند آن خاطرات را جاودانه‌تر کنند.

• منبع: سایت آگاه فیلم
• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۷/۶

نوشته برخی فیلم سازان می خواهند از دفاع مقدس استفاده ابزاری کنند اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.