نوشته روزنامه خراسان اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

. sayah نام اصلی:  “سیاح” نام اصلی “ابراهیم ذهبی” نام:  ابراهیم نام خانوادگی:  ذهبی تاریخ تولد:  ۱۳۰۱ شهر تولد:  مشهد کشور تولد:  ایران ملیت:  ایرانی همسر: فرزندان: محل سکوت: محل کار: سیاح حوزه فعالیت: عکاسی رشته: آموزش: جنبش: سبک: عکاسی حرم بارگاه مهارت: عکاسی پشتیبانان: تاثیرپذیرفته از: تاثیرگذار بر: جوایز: شماره تماس: ایمیل: وب‌گاه: تاریخ مرگ:  صبح سه شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۲ شهر مرگ:  مشهد کشور مرگ:  ایران     تقی بخشی راد Taghi Bakhshirad shared your photo.: بیاد بررگ مرد , مهربان …. ابراهیم ذهبی ….عکاس گنبد بارگاه امام رضا ..، مشهد از این انسان شریف خاطره ای دارم .مربوط به سال ۵۵ .دروبین کانون F 1 رو که خریدم ، رفتم پبش ایشان گفتم میخوام استاد عکسهای خوب بگیرم، او گفت پسرم دوربی نیست که عکس خوب می گیره، عکاس با فکر خودش عکسهای خوب بابد بگیره،….یادش شاد و گرامی باد‬‎” .

از خراسون، دانشنامه خراسان بزرگ ابراهیم ذهبی (سیاح) پدر عکاسی خراسان در گذشت در گذشت یک عکاس پیشکسوت عکس هایی از زندگی مردم در ۷۰ سال پیش ابراهیم ذهبی معروف به سیاح از عکاسان پیشکسوت کشورمان صبح سه شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۲ به دلیل کهولت سن در مشهد درگذشت.   ابراهیم ذهبی که به عنوان پدر عکاسی خراسان شناخته می‌شود، سال ۱۳۰۱ در مشهد به دنیا آمد، از ۱۵ سالگی در کنار دایی‌اش شروع به عکاسی کرد و به مدت هشت دهه صدها عکس از مردم، طبیعت و معماری شهری و روستایی استان محل زندگی‌اش گرفت. ذهبی سال‌های سال دوربین به دوش در خیابان‌های مشهد گشت و گذار می‌کرد و از مردم و زائران عکس می‌گرفت که به همین خاطر ملقب به سیاح شد. این شیوه کار بر عکاسان نسل‌های بعدی هم اثر گذاشت و به همین دلیل او را پیشتاز عکاسی خیابانی و زیارتی کشور می‌شناسند. سیاح علاوه بر عکاسی از مردم در خیابان‌ها، پارک‌ها و اماکن دیدنی مشهد، سال ۱۳۲۸ با شراکت یکی از دوستانش آتلیه ای در خیابان خسروی مشهد تاسیس کرد و سال ۱۳۵۳ مغازه ای را دور فلکه حضرت راه انداخت. او همچنین چند سال به عنوان عکاس و خبرنگار با روزنامه خراسان همکاری کرد که در نگاه هنری‌اش تأثیر داشت. ابراهیم ذهبی را می‌توان یکی از نخستین برندگان جوایز جهانی عکاسی ایران هم دانست. او به خاطر عکسی که در سال ۱۳۲۵ خورشیدی از یک پیرمرد سقا در منطقه کلات خراسان گرفته بود، توانست تندیس یکی از مهم‌ترین مسابقات عکاسی آمریکا را از آن خود کند. با وجود هشت دهه فعالیت هنری و رسانه ای، ابراهیم ذهبی در سال‌های پایانی عمرش زندگی سختی را در خانه سپری می‌کرد و از فراموش شدن‌ها و بی مهری‌ها گله‌مند بود. این عکاس پیشکسوت صبح سه شنبه ۲۸ خرداد در سن ۹۱ سالگی در مشهد درگذشت. ابراهیم ذهبی (عکاس) برای ثبت این عکس به کلات رفت. دختر را با کوزه ای آب در دست دید، لحظه ای زیبا به نظر می آمد، برای جلب رضایت خانواده دخترک، گفت که عکاس روزنامه است و حتما نسخه ای از آن را بعد از چاپ برایشان خواهد فرستاد. لبخند دختر در زمینه آبی آسمان با کوزه ثبت شد. حمیده، دختر کوچک عکاس (ابراهیم ذهبی) با گربه ای در بغل به خواب رفته، این عکس، از مجموعه کارهای خارج از آتلیه عکاس محسوب می شود. عکس: ابراهیم ذهبی من یک دایی داشتم در خارج (روسیه) که عکاس بود، وقتی به ایران آمد، یک روز که در نور آفتاب خوابیده بود، من عکسی از وی گرفتم و او به من نگاه کرد – خدا بیامرزدش، دائی ام مرده – از آن روز من دیگر عکاسی را شروع کردم و به این صورت بود که اولین عکسم را در ۱۵ سالگی از او گرفتم و به تدریج در کنارش عکاسی را آموختم. (بخشی از گفتگوی ابراهیم ذهبی با فصلنامه عکس آبرنگ) ابراهیم ذهبی متولد سال ۱۳۰۱ در مشهد است و کار عکاسی را از سال ۱۳۱۶ آغاز کرد. اما قبل از اینکه سیاح در سال ۱۳۵۳ مغازه ای را دور فلکه حضرت تاسیس کند، در سال ۱۳۲۸ با مرحوم محسن رزاقی «فتو رکلام» را جنب فتو نصرت در خیابان خسروی تاسیس کرد. وی هم چنین عکاس و خبرنگار روزنامه خراسان بود. او علاوه بر نیم نگاهی به عکاسی طبیعت، از مروجان اصلی عکاسی زیارتی در مشهد (و ایران) است، به گونه ای که بسیاری از عکاسانی که امروزه در پارک ها و مکان های تاریخی مشهد مشغول به عکاسی اند از شاگردان ابراهیم ذهبی به شمار می روند. ابراهیم ذهبی ملقب به «سیاح» است و اکنون بسیاری از عکاسان او را با همین لقب می شناسند، دلیل این خطاب از زبان وی به این شرح است: هر کجا که می رفتم می پرسیدند؛ مغازه ات کجاست؟ من می گفتم که سیاحم و جای ثابتی ندارم، از همان جا به نام سیاح معروف شدم، بعدها در اولین آتلیه ام رو به روی چاپخانه خراسان که نزدیک آستان قدس بود ساکن شدم (۱۳۲۸) ، اما باز هم همه مرا با نام سیاح می شناختند. ابراهیح ذهبی در سال های پایان عمر زندگی سختی را در خانه سپری می کرد و عمدتا از فراموش شدن ها و بی مهری های رایج در فضای هنری کشور گلایه مند و آزرده خاطر بود. او امروز و در سن ۹۱ سالگی به رحمت ابدی خداوند پیوست. روحش شاد و آسوده و متبرک باد. یادش گرامی باد “خراسون دات کام” فقدان استاد را به جامعه هنری بلاخص هنرمندان عکاس تسلیت می‌گوید.

وداع با پدر عکاسی خراسان 

نوشته ابراهیم ذهبی (سیاح) اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

سرمایه‌گذار خراسانی با هنر و سینما بیگانه است

روزنامه خراسان

شنبه ۹ مهر ۱۳۸۴

شماره ۱۶۲۴۱

ویژه‌نامه ۲۸۰

به‌تازگی در خبرها داشتیم، جواد آرین منش (عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی) در بازدید از نمایشگاه توانمندی‌های سینمای خراسان اعلام کرد به زودی نخستین شهرک سینمایی در مشهد تأسیس می‌شود.

با توجه به این‌که ایجاد و تأسیس چنین شهرکی می‌تواند به بروز ظرفیت‌های پنهان سینمای خراسان بینجامد بی‌تردید می‌توان چشم‌انداز روشنی را برای آینده‌ی سینمای خراسان در نظر گرفت. هر چند وعده‌های بسیاری تا کنون توسط مسئولان و دست‌اندرکاران هنری خراسان ارائه شده که تا کنون محقق نشده است.

مجید سیف‌العلمایی (مدیر عامل آگاه فیلم) در این خصوص می‌گوید: طرح شهرک سینمایی به چند سال قبل بازمی‌گردد و مسئولان محلی در گذشته به نوعی این مسئله را مطرح کرده‌اند. گذشته از این، اکنون که در تهران شهرک سینمایی داریم، این مجموعه چه میزان شرایط سینمایی ما را رقم زده است که در مشهد یا دیگر شهرها مشکل نبود این‌گونه شهرک‌ها مطرح باشد؟ یا صحبت از وجود لابراتوار در شهرک سینمایی می‌شود، درحالی‌که امروزه به‌معنای ۲۰ سال قبل لابراتوار معنی ندارد به‌عنوان مثلا در خبرها آمده بود “برناردو برتولوچی” در زمان ساخت فیلم “آخرین امپراطور” که لوکیشن‌های این فیلم در شرق بود و کارهای فنی فیلم در غرب انجام می‌شد از طریق اینترنت هر شب راش‌های فیلم خود را می‌دید، بنابراین اگر یک برتولوچی داشته باشیم شهرک سینمایی آن‌طرف جهان را هم می‌توانیم به خدمت بگیریم.

فرهادی‌نیا (مسئول آموزش آگاه فیلم) نیز در این‌زمینه می‌گوید: ضرورت‌های بسیار مهم‌تر با اولویت‌های بالاتر از شهرک سینمایی در خراسان وجود دارد، به‌عنوان نمونه دبیرستان و آموزشگاه‌های سینمایی در مشهد فعال می‌باشند اما جای دانشگاه هنر یا سینما خالی است.

این کمبود خود موجب مشکلات متعددی از جمله مهاجرت علاقه‌مندان تحصیل آکادمیک سینما شده است، علاوه بر این کسانی‌که با فعالیت و تجربی به مراحل بالای رسیده‌اند در مشهد، فضایی برای فعالیت نمی‌یابند و به تهران مهاجرت می‌کنند.

وی تصریح می‌کند، مدیران فرهنگی در مشهد باید به‌دنبال پایتخت‌زدایی هنر باشند، مشهد نیز قطبی در عالم ادب و هنر است ادعایی که همواره مطرح بوده است، اما به‌راستی در عمل در این زمینه چه اقداماتی انجام شده است، تا استعدادهای بالقوه به فعل در آمده و رشد کنند.

وی می‌گوید: زمانی‌که در فعالان سینمای مشهد موفق به ایجاد انگیزه‌ی ماندن در مشهد شدیم، آن‌زمان نیاز به وجود شهرک سینمایی احساس خواهد شد.

سیف‌العلمایی با بیان این‌که مشکلات مهم ما مسائل دیگری است ادامه می‌دهد هرچند شهرک سینمایی خوب است اما قبل از آن ما باید فیلم‌ساز و تماشاگر فیلم داشته باشیم. ما نیازمند مخاطبیم سالن سینماهای ما خالی است که این یک مشکل اجتماعی بوده و نیازمند بررسی جامعه‌شناسان است. وی می‌افزاید ما مشکل اقتصادی داریم که این امر گاهی موجب کاهش مخاطب می‌شود، هر چند فیلم‌های خوبی هم عرضه شود.

امکانات سالن سینماها هم جدی گرفته نمی‌شود، صندلی‌ها نامناسب می‌باشد، چراغ‌ها، درحال نمایش فیلم روشن است و درها نیز به‌گونه‌ای است که با باز شدن، داخل سالن روشن می‌شود، با وجود این شرایط نامناسب، چگونه می‌توان فضای مناسب برای تماشای فیلمی را ایجاد کرد که فیلم‌ساز با زحمت فراوان آن‌را تهیه کرده است.

وی تصریح می‌کند در این‌گونه موارد نبود و یا کمبود امکانات مسئله‌ی اصلی نیست، بلکه کم‌توجهی است، هر چند افراد بسیاری از کمبود امکانات گلایه دارند. اما این تمام مسئله نیست، بلکه در یک نگاه منصفانه امکانات ما نسبتاً خوب است. به‌ویژه این‌که بزرگترین امکاناب سرمایه‌ی نیروی انسانی است که از این نظر در خراسان از وضعیت مناسبی برخورداریم. البته نیازمند ساماندهی می‌باشیم تا این نیروها دور هم جمع شده و در راستای اهداف حرفه‌ای خود فعالیت کنند.

وی درباره‌ی توانمندی‌های مشهد برای استمرار فعالیت هنرمندان عرصه‌ی سینما در خراسان می‌گوید: بدون توجه به ادبیات، موسیقی، تئاتر، پیکرتراشی و … نمی‌توانیم به سینما بپردازیم. هم‌چنین نمی‌توان بدون فکر به اقتصاد، سیاست، و … به هنر اندیشید. تمام این مجموعه‌هاست که در تبادل و تعامل، شرایط فرهنگی و اعتقادی ما را رقم می‌زنند.

بنابراین تمام مسائل به امکانات فیلم‌سازی محدود نمی‌شود، بلکه در کنار آن امکانات بهتر زندگی کردن مطرح است، از این‌رو افراد مهاجرت به تهران را به ماندن در شهرستان ترجیح می‌دهند، چرا که تسهیلات پایتخت افراد را جذب می‌کند. درحالی‌که این امکانات و تسهیلات باید برای تمام شهروندان در سراسر کشور یکسان فراهم باشد، تا افراد در زمینه‌های مختلف در هر شهری بتوانند فعالیت کنند.

وی تصریح می‌کند هر چند نمی‌توان گفت در شهرستان‌ها امکانات نیست، بلکه هر شهری امکاناتی دارد، که می‌توان آن‌ها را سروسامان داد، اما بی‌تردید در تهران امکانات بسیار بیشتر است، فضایی که برای بالندگی برخی از رشته‌ها وجود دارد، در هیچ شهرستانی ایجاد نشده، اما با این حال امکانات بیشتر به تهران اختصاص می‌یابد.

بنابراین با توجه به این‌که شاید نتوانیم در سیاست‌های کلان تغییری ایجاد کنیم اما با ایجاد فضای شاداب مبتنی بر برنامه می‌توانیم فعالیت کنیم.

این سینماگر مشهدی درباره‌ی موانع سرمایه‌گذاری در سینمای خراسان می‌گوید: صنعت، هنر و تجارت سه وجه سینمای امروز است، با توازن و هماهنگی در این عوامل است که سینمای موفق جهان پا به عرصه گذاشته است. در روند صنعتی امکانات و تکنولوژی روز سینما تولید شده است و در مباحث هنری مسائلی مانند زیباشناسی، فضاسازی، شخصیت‌پردازی و … مطرح می‌شود. از سوی دیگر سینما یک تجارت است. این هنر برای ادامه‌ی حیات نیازمند تعریف جامعی از اقتصاد می‌باشد و نمی‌تواند گیشه را نادیده بگیرد، عواملی که در کشور ما به هماهنگی نرسیده است.

وی در تحلیل شرایط سینما می‌گوید: مراکزی که به فعالیت‌های صنعتی اشتغال دارند، در واقع یک بخش عمده‌ی کارشان اقتصادی است، برای آنان کاملاً مشخص است که محصولات آنان باید استانداردهای لازم را داشته باشد تا با یک بازاریابی و نیم‌نگاهی به هنر بتوانند در بازار موفق شوند. مثلاً در تولید یک پارچ، به خوشدستی، زیبایی و … توجه دارند، در واقع دید یک صنعت‌گر به هنر با یک هنرمند سینماگر متفاوت است. اما هنر که یک وجه آن فعالیت‌های هنری فرهنگی است، نیازمند توجه و زمان بیشتری است.

اطمینان یک سرمایه‌گذار در زمینه‌ی هنر به مراتب بسیار کمتر از بخش صنعت است چرا که با یک تغییر در سیاست فرهنگی ممکن است یک فیلم اکران نشود که این اتفاق در جامعه‌ی صنعتی در موارد مشابه به مراتب کمتر رخ می‌هد.

از این‌رو جلب سرمایه‌گذاری در عرصه هنر نیازمند یک بستر اطمینان‌بخش است تا افراد از اکران و فروش فیلم مطمئن باشند.

وی در خصوص سرمایه‌گذاری در بخش سینمای خراسان می‌گوید: علاوه بر این موارد سرمایه‌گذاران مشهدی آشنایی کاملی با مقوله‌ی هنر و سینما ندارند، و در صورت علاقه به ورود با ترس و دلهده مواجه می‌شوند، به‌ویژه این‌که تعاملی هم در این خصوص وجود ندارد، درحالی‌که بخش صنعت با تبلیغات فراوان این تعامل را فراهم می‌سازد. از این‌رو در حوزه‌های هنر، ادبیات، فلسفه و اقتصاد باید تعامل ایجاد شود و با مراکز مختلف در ارتباط بود در این صورت است که زمینه‌های سرمایه‌گذاری مناسب هم فراهم می‌شود.

فرهادی‌نیا نیز درباره‌ی سرمایه‌گذاری در زمینه‌ی سینما می‌گوید: در این عرصه نیز مانند سایر زمینه‌ها سرمایه‌گذار به‌دنبال کسب سود و بازار فروش است. از این‌رو فیلم‌ساز نیز هزینه و بازده سرمایه‌گذاری شده یک فیلم را در سایر زمینه‌های بازار محاسبه می‌کند. از آن‌جا که یک فیلم حدلقل یک سال باید در نوبت اکران باشد سرمایه‌ی یک سال بلوکه است، که این زنگ خطری نه تنها برای خراسان بلکه برای سینمای ایران است.

سیف‌العلمایی با بیان این‌که اولین سایت آموزش مجازی در زمینه‌ی سینما را سال گذشته در خراسان به ثبت رساندیم می‌گوید: امید است با ایجاد رقابت سالم، شاهد رشد و بالندگی در این فضا باشیم.

وی با تأکید بر استفاده از تجارب دیگران با بیان این‌که اینشتین در جمله‌ای زیبا می‌گوید: “من بر روی شانه‌های نیوتن ایستاده‌ام” می‌افزاید: ما نیز باید با استفاده از تجربیات پیشکسوتان هنر سینما بر شانه‌های آنان قرار بگیریم و نباید فکر کنیم که مهرجویی، کیمیایی و … بشویم. بلکه آن‌ها پیش از ما بوده‌اند و ما باید رمز توفیقات آنان را بشناسیم و موفقیت‌های آنان را بیاموزیم که این امر نیز در گرو تحقیق است و آموزشی که به تولید برسد نتیجه می‌دهد. در این‌صورت می‌توان ثمره‌ی آن‌را در سالن‌های سینما دید.

فرهادی‌نیا درباره‌ی نحوه‌ی آموزش در سیستم مجازی می‌گوید: فردی که برای دو یا چند تن در یک مجموعه صحبت کند بسیار متفاوت با یک شبکه آموزش مجازی سینما است، که مخاطبان آن متفاوت و پراکنده‌اند، از این رو باید بسیار حساب شده و سنجیده سخن گفت. از این رو مطالب ارائه شده در این رسانه‌ی الکترونیکی نیازمند حساسیت و دقت نظر بیشتر است، بنابراین شبکه‌های مجازی آموزشی سینما ضمن تمرکززدایی و ارائه‌ی آموزش در منزل، محدودیت زمان و مکان را از بین برده و میزان دقت در متون ارائه شده را بالا برده است. وی تصریح کرد این مجموعه فعالیت‌های دیگری هم‌چون بانک اطلاعات هنرمندان را در دستور کار خود دارد.

• منبع: سایت آگاه فیلم
• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۷/۹

نوشته سرمایه گذار خراسانی با هنر و سینما بیگانه است اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

۱۵ شهریور ۱۳۸۴
روزنامه همشهری
شماره ۳۷۹۳
صفحه ۲۲ خبرسازان
نیایش ایرانی در ایتالیا
علی سیدی، عکاس مشهدی توانست در مسابقه کلاه و پوششایتالیا جایزه نخست را از آن خود کند.صدای علی سیدی با آن لهجه‌ی غلیظ مشهدی‌اش از پشت تلفن، گرم و صمیمی است. خبر موفقیتش را چند روز پیش در مسابقه بین‌المللی عکس ایتالیا شنیده بودیم، ولی از آن‌جا که سیدی ساکن مشهد است، نمی‌توانستیم به سراغش برویم و در نهایت از پشت تلفن حرف‌هایش را شنیدیم.
سید علی سیدی در هجدهمین دوره مسابقه بین‌المللی عکس که از سوی دولت ایتالیا و در شهر الساندرای این کشور با عنوان کلاه و پوششبرگزار شده است، توانست جایزه اول مدال نقره ریاست جمهوری ایتالیا و لوح نقره مؤسسه ملی CIFAرا به خود اختصاص دهد، عکس سیدی که توانسته است جایزه اول را کسب کند نیایش نام دارد و مربوط به چادر زنان ایرانی در حال عبادت است.
علی سیدی، متولد ۱۳۴۸ است و جالب این‌که لیسانس کشاورزی را از دانشگاه آزاد اسلامی مشهد گرفته و عکاسی را به‌طور تجربی از سال ۶۶۹۹ با همکاری انجمن سینمای جوان آغاز کرده است.
سیدی در ساخت فیلم‌های کوتاه داستانی (۸ میلی‌متری) به‌عنوان دستیار فیلم‌بردار فعالیت کرده است. علی سیدی حدود دو ماه پیش عکسش را برای شرکت در این مسابقه به ایتالیا فرستاد و هفته‌ی پیش در ایمیلی که از طرف مدیران این مسابقه برای مدیر کلوپ آبگینه فرستاده شده، مطلع شدکه برنده‌ی مسابقه شده است. کلوپ آبگینه مرکزی است که سیدی هم‌اکنون با آن همکاری می‌کند. در ایمیلی که برای اعلام برنده شدن سیدی آمده مطالبی نیز درخصوص کلوپ آبگینه دیده می‌شود.
در این ایمیل آمده است جایزه‌ی مخصوصی به کلوپ آبگینه به‌خاطر شرکت ممتد و باکیفیت در این مسابقه اعطا می‌شود.
هم‌چنین اضافه شده است: فرصت را مغتنم شمرده، پیشنهاد کار فرهنگی دوجانبه بین مؤسسه‌هایمان را می‌دهیم که می‌تواند از طریق برپایی نمایشگاهی در مشهد از آثاری در زمینه پوشش زنان باشد. در این چارچوب نماینده‌ای از طرف CIFAمرکز ایالت الساندریا در فرصت مقتضی و به هزینه‌ی خودمان دیداری از مشهد خواهد داشت. در مقابل ما آماده هستیم آثار اعضای مؤسسه‌ی شما را در نوبت دوم جشنواره عکس (Monferrato) به نمایش بگذاریم.
سیدی پیش از این نیز در چند مسابقه بین‌المللی، رتبه اول را کسب کرده است؛ از جمله شصت و سومین دوره مسابقات عکس آساهی شیمون ژاپن که در سال ۲۰۰۳ مدال طلا و جایزه ویژه‌ی آن‌را دریافت کرد؛ رتبه‌ای که برای اولین‌بار توسط یک هنرمند ایرانی کسب شد و نیز رتبه‌ی اول هفدهمین دوسالانه عکس طنز و هزلیات بلغارستان که چند ماه قبل برگزار شد. اما یک مشکل بر سر راه سیدی وجود دارد؛ هیچ کس به او برای دریافت جوایزش کمک نمی‌کند. او می‌گوید که برای حضور در بلغارستان از چند نهاد مختلف درخواست کمک کرده است، اما هیچ کدام حاضر به یاری نشده‌اند. سیدی کارمند اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مشهد است. او می‌گوید که به‌هنگام سفر به بلغارستان برای مدیران این وزارتخانه نامه‌نگاری کرده است و پس از چندین بار نامه‌نگاری‌های بی‌فایده‌ی اداری، سرانجام گفته‌اند که بودجه‌ای برای انجام چنین کاری ندارند.
آن زمان، سیدی با خرج خود به بلغارستان رفت و هم‌اکنون نیز اگر بخواهد به ایتالیا برود با پول خود باید این‌کار را انجام دهد. بنابر اعلام مدیران مسابقه به‌خاطر اهمیت مدال، جایزه به هیچ‌کس دیگری به‌جز برنده یا نماینده‌ی رسمی کنونی ایران در ایتالیا تحویل نخواهد شد. مراسم مسابقه و نمایشگاه عکس از ۹ مهرماه آغاز خواهد شد و در ساعت ۱۵ همان روز، جایزه سیدی به او اعطا می‌شود. از مدیر کلوپ آبگینه خواسته شده است تصمیم خود مبنی بر حضور یا عدم حضور در این مراسم را اعلام کنند.
مسابقه و نمایشگاه کلاه و پوشش در جهان به نگرش‌های خلاقانه‌ی عکاسان در زمینه‌ی پوشش سر و مردم‌شناسی ملل جهان می‌پردازد و از سوی مؤسسه‌ی فرهنگی و گالری CIFA و با حمایت یونسکو، شواری شهر، شهرداری، وزارت فرهنگ و چندین مؤسسه‌ی دیگر برگزار می‌شود. مراسم افتتاحیه و اهدای جوایز برندگان در مورخه ۱۹ مهرماه سال جاری در شهر الساندریا برگزار خواهد شد و پس از آن، آثار فوق در اینترنت به آدرسwww.cifathehat.it به نمایش گذاشته خواهد شد.

شنبه ۱۹ شهریور ۱۳۸۴
روزنامه خراسان
شماره ۱۶۲۲۴
صفحه ۴ ویژه خراسان رضوی
حمایت نمی‌شویم حتی زمانی‌که مقام‌های جهانی کسب می‌کنیم
سید علی سیدی، عکاس مشهدی در دو سال اخیر در نمایشگاه‌های بین‌المللی درخشیده است.
او در اولین حضور خود موفق به کسب نشان طلا و جایزه ویژه‌ی شصت و سومین دوره‌ی مسابقه‌ی عکس آساهی شیمبون ژاپن شد. از آن پس با شرکت در مسابقات متعدد کشورهای استرالیا، مسابقاتAPA امریکا، لیتوانی، ژاپن، بلغارستان و … بر افتخارات خود افزود.
وی در مسابقات متعدد داخلی نیز شرکت کرده است و رتبه‌های اول و دومی را در زمینه‌ی عکاسی و فیلم‌برداری از مسابقات مختلف در کارنامه خود دارد.
وی درباره‌ی علاقه‌مندی و تجربیات خود در گرایش به عکاسی می‌گوید: از کودکی به خط و نقاشی علاقه داشتم. در دوره‌ی راهنمایی علاوه بر خوشنویسی، نقاشی‌هایی ترسیم می‌کردم. به دبیرستان که وارد شدم فرصت عکس گرفتن نیز برایم فراهم شد از آن پس به‌مدت ۵ سال با یک دوربین کوچک روسی (لاما) عکس می‌گرفتم. وارد دانشگاه که شدم. پس از گذراندن خدمت سربازی مسئول آرشیو فیلم‌های ۳۵ و ۱۶ میلی‌متری امور سینمایی انجمن شدم و در کنار آن به فعالیت‌های عکاسی خود ادامه دادم.
علاوه بر این مواردمدتی نیز دستیاری دوربین‌های سوپر ۸ را انجام دادم و انیماتوری را تجربه کرده و از سال ۱۳۷۸ عکاسی را به‌طور جدی ادامه دادم.
وی درباره‌ی جایگاه هنر عکاسی مشهد در کشور می‌گوید: ویژگی مهم عکاسان خراسان پی‌گیری آن‌هاست. نشریه‌ی هنری نیست مگر آن‌که در آن خبر موفقیت چند عکاس خراسانی در مسابقات کشوری و یا بین‌المللی درج شده باشد، به‌عنوان نمونه در ژاپن مسابقات آساهی شیمبون غالباً چند عکاس مشهدی حضور دارند و در ۹ سال اخیر که عکاسان ما شرکت کرده‌اند همه ساله چند عکاس مشهدی حضور داشته‌اند البته با تمام موفقیت‌های عکاسان خراسانی‌، در زمینه‌ی علمی به مطالعه نیازمندیم. هرچند برخی مطالعات علمی زیادی دارند و در رشته‌های مرتبط دانشگاهی تحصیل کرده‌اند.
وی می‌افزاید: در حال حاضر دانشکده‌ای که در زمینه‌ی عکاسی دانشجو تربیت کند در مشهد نداریم، اما برخی آموزشگاه‌ها دوره‌های مقدماتی و پیشرفته‌ی عکاسی را تدریس می‌کنند، دانشگاه علمی کاربردی که در رشته‌ی فیلم‌سازی و انیمیشن دانشجو تربیت می‌کند، عکاسی را نیز آموزش می‌دهد.
وی درباره‌ی ویژگی آثاری که به مسابقات عکاسی ارسال می‌شود می‌گوید: از نظر فنی عکس‌هایی انتخاب می‌شود که علاوه بر ارتباط با موضوع مسابقه به نگاه حرفه‌ای گرفته شده باشد، یعنی عکس حس داشته باشد، منظور از نگاه تمام ویژگی‌های یک عکس خوب اعم از زاویه‌ی دید عکاس، سنجش نور و … می‌باشد البته برخی عکاسان به‌دنبال چیدمان در عکاسی هستند، هرچند این امر می‌تواند پیش زمینه‌ای برای عکاسی‌های بعدی باشد اما تداوم آن خوب نیست، بلکه باید دید عکاسی هر فرد تقویت شود.
وی تصریح می‌کند: البته از نظر عمومی نیز آثاری را در جشنواره‌ها شرکت می‌دهیم که اعتقادات و ارزش‌های جمهوری اسلامی را زیر سؤال نبرد.
وی می‌افزاید: هرچند برخی از ما در پی این‌گونه فعالیت‌ها متهم به جشنواره‌زدگی می‌شویم.
درحالی‌که اگر عکاس، تصاویرش را بایگانی کند، هرچند بهترین عکاس‌ها را گرفته باشد اما کاری نکرده است، بلکه عکاس باید با ارائه‌ی آثارش به مردم، به رسالتش عمل کند.
بنابراین با شرکت در جشنواره مشاهدات خود را در قالب عکس از محیط پیرامون خود به نمایش می‌گذاریم و بازدیدکنندگان و داوران مسابقات را به‌عنوان صاحب‌نظر پذیرفته و با استفاده از نظرات آنان، کارهای خود را ارزیابی می‌کنیم. وی می‌افزاید: هنر واقعاً در کشور ما مظلوم واقع شده و هنوز هنر و هنرمند جایگاه خود را در کشور ما نیافته‌اند.
درحالی‌که یک شهر و کشور را با هنرمندان، دانشمندان و … آن می‌شناسند.
آن‌چه اکنون در رسانه‌ها مشاهده می‌کنیم (در صفحات ورزشی و برنامه‌های ورزشی و …) توجه به ورزش‌کاران است، چه کردند و چه آوردند و … درحالی‌که گاه و بی‌گاه و بسیار سبک تحلیل می‌شود نمونه‌ی عینی آن، پس از آن‌که در مسابقه‌ی عکس بلغارستان عنوان نخست را کسب کردم، برخورد بسیار سردی را از شخصیت‌ها و مسئولان مشاهده کردم و پاسخ آنان این بود که بودجه‌ای برای این کار (حمایت از هنرمندان) ندارند.
وی در زمینه‌ی حمایت مسئولان از هنرمندان شهرستانی می‌گوید: هنرمند عکاس می‌تواند با یک تصویر، با استفاده از زبان گویای هنر مفاهیم بزرگی را منتقل کند. بدون این‌که نیازی به خواندن باشد، اما متأسفانه اکنون ارزشی برای این هنر قائل نمی‌شوند.
با تمام هزینه‌هایی که در سطح شهر می‌شود، اما بودجه‌ای برای حمایت از یک هنرمند ندارند تا بتواند با سفر به یک کشور خارجی جایزه خود را از مقامات آن کشور دریافت کند، درحالی‌که برای هیأت‌های ورزشی با به‌کارگیری مربیان خارجی، تمرینات و … و سفرهای با کبکبه و دبدبه واستقبال آن‌چنانی هزینه‌های گزافی می‌شود تا شاید مقامی کسب کنند، اما از هنرمند حتی پس از کسب مقام هم حمایت نمی‌شود.
وی درباره‌ی مشکلات مدیریتی بخش هنر می‌افزاید: هر مدیر فرهنگی کار خود را از صفر شروع می‌کند چرا که تاکنون برنامه مدونی نداشتیم تا براساس آن فعالیت کنند و هر مدیری ادامه‌دهنده‌ی برنامه‌ها باشد.
امید است اکنون که برنامه‌ی توسعه‌ی ۲۰ ساله‌ی کشور تهیه شده است ملاک عمل قرار گیرد تا امور هنری در کنار سایر بخش‌ها به‌طور اصولی مورد توجه قرار گیرد علاوه بر این نصب مدیران نکته‌ی مهم دیگری است که باید علاوه بر تعهد، تخصص و سابقه‌ی آنان مورد توجه قرار گیرد چرا که در مواردی مدیران چندسال ابتدای کار خود را صرف آشنایی و آگاهی با حوزه‌ی خود می‌کنند و تا کارها روال عادی خود را می‌یابد دوره مدیریت آنان پایان می‌یابد و با آمدن مدیر جدید این چرخه تکرار می‌شود.

نوشته سید علی سیدی، عکاس مشهدی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

علیرضا حیدری: سینما، نقد و مطبوعات

از محبت آقای حیدری ممنونم که در مصاحبه شرکت نمودند.

• ملیحه خاکنه

• تاریخ ارسال: ۸۳/۱۲/۵
• منبع: سایت آگاه فیلم

---

مختصری راجع به فعالیت‏ های هنری و مطبوعاتی خود بیان بفرمایید.

نمی ‏دانم از کجا شروع شد، ولی از همان دوران دانشجویی، نشست و برخاست با بر و بچه‏ های حوزه هنری مشهد و تهران، شرکت در جلسات نقد و شعر و داستان و سرانجام آن، گستاخی و قلم به دست گرفتن بود.

یادم می ‏آید اولین نقدی که نوشتم به فیلم “هامون” بود. البته بیش از آن‏که به وجه سینمایی آن توجه داشته باشم به ‏عنوان دانشجوی ادبیات، حال و هوای ادبی- فلسفی فیلم مرا جذب کرد که اتفاقاً پلی شد برای هل دادن من به حوزه سینما. بعد از آن نوشتن داستان و بالاخره مقاله‏ های تحلیلی و تحقیقی در روزنامه‏ ها و نشریات مختلف بخت ما را به کار مطبوعاتی پیوند زد و آخر و عاقبتش شد روزنامه خراسان، که به قول حضرت حافظ ” سال‏ها پیروی مذهب رندان کردم ” .

آیا مطبوعات کشور، هنر سینما را خوب پوشش می‏ دهند؟ و آیا در زمینه ‏ی اطلاع‏ رسانی و بیان آن موفق بوده ‏اند؟

پاسخ به این سؤال بدون تقسیم‏ بندی مطبوعات چندان درست نیست. چرا که مطبوعات می ‏تواند شامل روزنامه‏ ها، هفته‏ نامه‏ ها و بیش‏تر ماهنامه‏ ها باشد. حتی نشریات تخصصی سینما را هم شامل می‏ شود که البته در پرسشی دیگر مطرح کرده‏اید. به‏هر حال نوع رویه و شیوه‏ای که نشریه‏ ها برای خود برگزیده‏ اند در نحوه ‏ی نگاه آن‏ها به سینما متفاوت است. نکته مشترک در این زمینه این است که به ‏هر حال هر روزنامه‏ای با وجود گروه‏ های ادب و هنر، سعی می‏ کنند رویدادها و اخبار سینمایی را به خوبی پوشش دهند. در این میان برخی حساسیت بیش‏تری به سینما دارند و برخی به‏ طور طبیعی با آن رو به ‏رو می‏شوند. آن‏چه مسلم است این‏که؛ انبوه اخبار روزانه سینمایی که از طریق خبرگزاری‏ها و پایگاه‏ های اینترنتی مخابره می‏ شود، منبع مشخصی برای به ‏دست آوردن اخبار سینمایی است که تقریباً اکثر نشریات از آن‏ها بهره می‏گیرند. پاره‏ای اخبار به اصطلاخ تولیدی، نیز وجود دارد که گروه ‏های ادب و هنر روزنامه‏ ها به تنهایی ممکن است کسب کرده باشند. در مجموع گمان من این است که به‏دلیل فراوانی و گستردگی اخبار سینمایی، روزنامه ‏ها نیز ناگزیر از انعکاس آن‏ها بوده و هستند.‏ البته بحث برخی نشریه‏ ها که به گونه ‏ای ابزاری به سینما نگاه می‏ کنند را در پاسخ به پرسش دیگرتان خواهم داد.

نقش سینما در انعکاس مسائل و رویدادهای فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و … و پیرو آن در مطبوعات چه‏ قدر مؤثر است؟

این پرسش، پاسخی دراز دامن می‏طلبد. سخن گفتن از اهمیت و نقش سینما در جامعه به‏لحاظ نظری دست کم چند صفحه نیاز دارد. اما اگر بخواهیم به کوتاه سخن، اشاره‏ای داشته باشیم، باید گفت: سینما محصول مدرنیسم است. به ‏هر حال هنر که بیش از هر چیزی بر ذات هنری خود و خلاقیت و آفرینندگی تکیه دارد، در سینما علاوه بر این، به فن‏آوری و صنعت نیز متکی است و اگر بپذیریم که انقلاب صنعتی در جهان بر زندگی بشر امروز سایه افکند و نوع نگاه او را به جهان تغییر داد، بی‏گمان سینما که نقطه تلاقی هنر و صنعت است و در این درآمیختگی محصولی، پسند جامعه‏ی خودش را ارائه می‏دهد، بیش‏تر به نقش آن در فضای فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و حتی اقتصادی آگاه می‏شویم. سینما به یک تعبیر، دیر آمد و زود رسید. شاید بتوان گفت سینما به خودی خود استقلال ندارد و در پیوند چند هنر با صنعت، پدیده‏ای شگفت به ‏نام سینما متولد شد که به‏دلیل جذابیت و جلوه ‏گری‏ های فوق‏ العاده ‏اش میدان‏دار عرضه هنر و فرهنگ شده است، به ‏گونه‏ ای که پدیده‏ای هم‏ چون هالیوود، سهم بزرگی در مناسبات سیاسی و فرهنگی آمریکا و حتی جهان ایفا می‏کند. قطعاً ما نیز نمی‏ توانیم از این هنر-صنعت این روزگار بی‏بهره باشیم و این ” زبان ” ، خود را بر ما تحمیل کرده است تا جایی که گاه بر سایر هنرها مثل شعر که ذاتی و تاریخی ما می‏باشد، سایه افکنده و عرض اندام می‏کند. نکته مهم در این‏جا این است که ذات هنری سینما را نباید فدای جلوه ‏گری‏ های آن کنیم. چرا که در این‏صورت است که سینما می‏تواند در پیوند با فرهنگ ملی و دینی ما نوعی هم‏سازی و هم‏زیستی داشته باشد. به تعبیر دیگر، سینمای ما باید سینمای ایران باشد. همان گونه که امروز در جهان شناخته شده است و در تقسیم‏بندی‏های سینمای جهان، آن‏جا که از انسان و ارزش‏های انسانی و شاعرانه سخن می‏ گویند، مصادیقی از سینمای ایران را مثال می‏زنند. در واقع در انبوه فیلم‏های جهان که به لطائف‏الحیلی بر آدمیان عرضه می‏شود، زبان سینمای ما توانسته است پدیده‏ای به ‏عنوان ” سینمای ایران ” را مشخصاً به جهانیان ارائه کند. تأکید بر این نکات و آن‏چه که حتی هنوز در نیافته ‏ایم و با غفلت کرده‏ایم می‏تواند، سینمای ایران را بیش‏تر معرفی کند. در این میان سهم سینما در داخل کشور هم مشخص می ‏شود. سینما در کشور ما از یک سو با بدگمانی‏ هایی از سوی بخشی از جامعه روبرو است. چنان‏که هنر در مجموع چنین است و این بدگمانی‏ها و اتهام‏ها که گاه تاریخی است و ریشه در پاره‏ای واقعیت‏های گذشته شد، باید سرانجام و پایانی داشته باشد تا ساحت هنر که البته پاک و متعالی است، به‏عنوان یکی از بنیادهای فرهنگی جامعه ما محترم شمرده شود. دوری از در افتادن به ابتذال و نگه داشتن حرمت هنر و از جمله سینما از طرف خود هنرمندان می‏تواند راه‏گشای خوبی برای تقویت و گسترش فرهنگ سینما در جامعه باشد.

چرا اغلب روزنامه ‏ها و مجلات به سینما، برای جذب مخاطب و فروش بیش‏تر به چهره‏ ها و مسائل حاشیه‏ ای نگاه می‏کنند تا پرداختن به موضوعات و مفاهیم خود فیلم؟ مطبوعات چگونه می‏توانند در تغییر این نوع نگرش نقش داشته باشند؟

پاسخ به این پرسش ادامه بحث نخست بنده است که در سؤال اول گفتم. ببینید؛ برخی نشریه‏ها در کشور وجود دارند که بیش از آن‏که ارزش مطبوعاتی داشته باشند و در حوزه ‏ی فرهنگ تعریف شوند، به‏ نوعی دستمایه‏های بی‏ارزش و گاه کم ارزش تکیه می‏کنند که آن‏ها را از حوزه‏ی مهم فرهنگ می‏راند. این‏گونه نشریه‏ها که گاه از آن‏ها به‏عنوان نشریه‏های ” زرد ” یاد می‏ کنند، بیش‏تر به بخش جلوه‏گری‏های سینما نزدیک‏اند. رنگ و لعاب سینما و حواشی آن که می‏تواند ابزاری برای اهداف کاسب‏کارانه آن‏ها باشد، سمت و سوی نشریه‏های‏شان را مشخص می‏کند. شاید اقبال بخشی از جامعه هم که عمدتاً جوان می‏باشند، آن‏ها را به ادامه این راه جدی‏تر می‏کند. این‏گونه نشریه‏ها هیچ تعهدی نه به هنر دارند، نه به سینما و نه به مردم. آن‏چه برایشان مهم است، تجارت است. از این‏رو دروغ، مشوه نشان دادن مسائل، بزرگ‏نمایی، تکیه بر عکس‏های جذاب، ورود به حیطه‏ ی شخصی افراد و خروج از حیطه‏ ی اخلاق حرفه ‏ای مطبوعاتی، ویژگی‏ های بارز آن‏ها است. البته جای یک نکته باقی می‏ماند و آن این‏که به ‏هر حال سینما، هنری جذاب است و این جذابیت گاه کمک خوبی است تا در کنار مطالب جدی، با چاپ اخبار سینمایی بی‏ آن‏که دروغ و بزرگ‏نمایی در آن باشد، هم تعهد مطبوعاتی را دنبال کرد و هم جامعه را نسبت به رویدادهای سینمایی و اخبار بازیگران و کارگردانان سینما آگاه کرد بی‏آن‏که به ورطه پست زردی! بغلتیم.

نشریات تخصصی سینما چه نقشی در ارتقای بینش سینمایی مخاطب دارند (واقعیت) و چه نقشی باید داشته باشند (ایده‏آل)؟

بدون تردید نشریات تخصصی سینما که تماماً اخبار و رویدادهای سینمایی را پوشش می‏ دهند می‏توانند هم انعکاس دهنده اخبار باشند و نیز با نقدهایی سنجیده و به دور از غرض یا سفارشی کار کردن، بینش سینمایی را در جامعه افزایش دهند. قطعاً در اخبار این‏گونه نشریه‏ها کمتر احتمال نادرستی وجود دارد. گفت‏وگو‏ها و نقدها نیز می‏تواند سهم مهمی در افزایش آگاهی برای جامعه به‏ عهده بگیرند. تنها خطری که ممکن است وجود داشته باشد این است که بعضی نقدها سفارشی و یا به دلایلی غیر سینمایی نوشته شود و یا مشخصاً اهداف جانب‏دارانه دنبال شود که انشاءالله چنین نباشد.

نظر شما راجع به شبکه آموزش مجازی سینما که برای اولین بار در کشور راه ‏اندازی و در بخش خصوصی فعالیت می‏ نماید، چیست؟

اولاً تبریک می‏ گویم به دست‏اندر کاران این شبکه که چنین گام مهمی را برداشته‏اند، گذشته از این به‏ هر حال در روزگاری که اینترنت می‏رود تا سهم بی‏بدیلی در عرصه اطلاع رسانی بر عهده گیرد، یقیناً شبکه آموزش مجازی سینما می‏ تواند همراه با مطبوعات، در گسترش فهم سینمایی جامعه نقش ارزشمندی داشته باشد.

علیرضا حیدری – عکس تزیینی است

نوشته نقد و مطبوعات اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.