فیلم سینمایی

“سفر سنگ”

مسعود کیمیایی

فیلم سینمایی“سفر سنگ”مسعود کیمیایی

نوشته فیلم “سفر سنگ” ساخته “مسعود کیمیایی” اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

سفرِ سنگ عنوان یک فیلم سینمایی به کارگردانی و نویسندگی مسعود کیمیایی محصول سال ۱۳۵۶ است.
این فیلم در روستای زیاران، از توابع استان قزوین ساخته شده است.

کارگردان: مسعود کیمیایی
آهنگساز: مجید انتظامی
فیلم‌نامه: مسعود کیمیایی
تهیه‌کننده: مسعود کیمیایی
بازیگران:
سعید راد = مرد غربتی (کولی)
گیتی پاشایی = فاطمه
فرزانه تأییدی = آسیه
محمدرضا فاضلی = سید
حسین گیل = مرد آهنگر
امرالله صابری = ذبیح
حمید طاعتی
آرش تاج تهرانی
اکبر یکتا
جعفر والی = پدر آسیه
علی محزون = ارباب ده
سعید پیردوست = قهوه‌چی
حمید سعیدپور
نصرت کریمی
فیلم محصول سال ۱۳۵۷
تاریخ اکران اولیه: ۲۷ ژوئن ۱۹۷۸
خلاصهٔ فیلم
ارباب روستا، سال‌هاست که مالک تنها آسیاب آبادی است و مردم را استثمار می‌کند. او درضمن از ساخته‌شدن آسیابی که بتواند منافع مردم را تأمین کند جلوگیری می‌کند. مدت‌هاست که مردم روستا سنگ عظیمی را برای آسیاب تراشیده و آماده کرده‌اند، اما برای حملش ایادیِ ارباب همیشه مانع شده‌اند. بالاخره یک کولی به روستا می‌آید. ورود کولی به روستا احساسات فروخفتهٔ مردم را بیدار می‌کند؛ ولی اکثریت جرأت همراهی با او را ندارند و بی‌تفاوت با سخنانش روبه‌رو می‌شوند. کولی بااینکه طرفیتی در ماجرا ندارد، بالاخره موفق می‌شود چند تن، از جمله یک آهنگر را تهییج کند تا برای آوردن سنگ بروند. بالاخره با زحمت بسیار و رفع و رجوع توطئه‌چینی‌های ارباب، ازجمله فرستادن جاسوس به میان گروه آنان، سنگ به روستا آورده می‌شود و خودِ سنگ، خانهٔ ظلم ارباب را بر سرش ویران می‌کند.

جلسه ۱۲۱ کانون تحلیل‌گران سینما ۸۷/۱۱/۱۱ آگاه فیلم

نوشته کانون ۱۲۱ : سفر سنگ مسعود کیمیایی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

دانوش یزدان پناه

ایرانیزه کردن داستان

ارسال: ۸۵/۰۳/۱۹
منبع: سایت آگاه فیلم

اگر ما فیلم تنگنا را از یک فیلم‌ساز مکزیکی دیده بودیم که هیچ شناختی از او نداشتیم قطعاَ می‌رفتیم سراغ خود فیلم. ولی ما این‌جا در ایران اول سراغ فیلم‌ساز می‌رویم این‌که کارگردان آقا یا خانم ایکس، چی ساخته و تفکرش چی هست؟ من خودم معتقدم که یک خالق اثر حالا جدا از مسائل اجتماعی و محیطی یک مقدار تحت‌تأثیر شرایط روحی خودش فیلم می‌سازد یعنی شرایط برای آن شخص ایجاد شده که فیلم بسازد. شاید ما در کارنامه‌ی آقای نادری تقریبا دو یا سه دوره فیلم‌سازی می‌بینیم که هرکدام برای خودش یک ژانری است و جدای از تأثیرات محیط شاید خود آقای نادری متحول شده و یا فلان کتاب را مطالعه کرده و یا در زمینه‌ی یک سری القائات بیرونی این اتفاق افتاده. به نظر من فیلم تنگنا یک فیلم بسیار خوش ساخت از لحاظ قواعد سینمایی است ما در سینمای فرانسه ژان‌پیر ملویل را داریم که تقریبا یک نوع سینمای خاص خودش را دارد.

در فیلم تنگنا از همان ابتدای فیلم به فیلم‌های ژان‌پیر ملویل خیلی نزدیک می‌شویم. آن چراغ چشمک زن و آن فضای سرد و بارانی. هرچند که این فیلم به طریقه‌ی سیاه و سفید ساخته شده و رنگ در آن جایگاهی ندارد ولی به نظر من صحنه‌های تاریک و روشن بسیار زیبایی که در فیلم قرار گرفته آن سرمای حاکم بر جامعه را به ما نشان می‌دهد. غیر از لانگ‌شات‌ها و بعضا مدیوم شات‌هایی که ما در فیلم از خرابه‌ها می‌بینیم، که می‌خواهد این‌را به جامعه‌ی روز تسری بدهد، اگر ژانر نوآر ایرانی تعریف کنیم فیلم تنگنا یکی از بهترین و خاص‌ترین فیلم‌های نوآر ایرانی است با تعاریف خاص فیلم نوآر که همه‌ی دوستان به آن واقف هستند و دیگر من به آن اشاره نمی‌کنم. فیلم تنگنا، لایه‌های زیرین بسیاری دارد من فقط به چند نکته اشاره می‌کنم یکی از این موارد که شاید برای همه‌ی ما تکراری باشد این است: ورود مدرنیته و تکنولوژی. بیلیارد یکی از مواردی است که از غرب وارد جامعه‌ی ما شده است.

اگر مدرنیته یک‌بار بخواهد وارد جامعه‌ی ما شود و ما بخواهیم آن‌را بپذیریم دچار مشکل می‌شویم یعنی ابزارهای کنترل بر آن را از دست می‌دهیم. از بازی بیلیارد این اتفاق‌ها می‌افتد و در واقع کنش و واکنش‌های بعدی فیلم از همین اتفاق ساده شکل می‌گیرد. همان‌طور که ممکن است در سه قاپ هم این‌ اتفاق بیافتد.

مطلب دیگر ایرانیزه کردن داستان است این‌که چه اشکالی دارد ما آثار خوب خارجی را ایرانیزه بکنیم. به‌نظر من خوب است که فیلمی ایرانی ساخته شود و قواعد آن‌طرف را برای ما بسیار ایرانی و امروزی کند چون قابل فهم‌تر و قابل درک‌تر است.

نکته‌ی دیگری که نشان می‌دهد فیلم تنگنا در زمره‌ی ژانر نوآر است این‌که بیشتر صحنه‌های خیابانی را داریم. فضاهای داخلی خیلی کم داریم و اکثر فضاها خارجی است. در این صحنه‌ها امیر نادری با یک دقت و وسواس خاصی تا توانسته از جامعه القا کرده است یعنی جامعه‌ی ایران آن زمان را خیلی خوب نشان داده است. شما یک نکته را می‌بینید: شاگرد و اوستایی، تمام جاهایی که شما می‌بینید شاگردی دارد و اوستایی و ظلمی که اوستا به شاگرد می‌کند، حتی در حد یک جمله. یعنی ببینید شما از کله‌پزی، دوچرخه‌سازی، بنگاه معاملات ماشین و آرایشگاه زنانه و بقالی همه و همه. با توجه با سابقه‌ی امیر نادری که در دوران کودکی در آبادان دوچرخه‌سازی می‌کرده حتی در سازدهنی و غیره این تأثیرش واضح می‌شود. اگر دقت کنید طبقه‌ی فرودست را خیلی جالب بررسی می‌کند و اتفاقاتی که برای آن‌ها می‌افتد و کنش و واکنش‌هایی که آن‌ها با آن درگیرند و بحث دیگر در مورد خوش‌ساختی که یکی از مواردی بود که در این فیلم حائز اهمیت است و ما نمی‌توانیم آن‌را کتمان کنیم بحث موسیقی فیلم و وجود ترانه در فیلم است که بسیار تأثیرگذار بود و در تأثیر معنایی تصاویر بسیار تأثیرگذار بود.

نوشته ایرانیزه کردن داستان اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• منصور واحدی
• کانون تحلیل گران سینما

  دوئل ؛ از نظر تکنیک و جلوه های ویژه نقطه عطفی در تاریخ سینمای ایران

۱٫ “دوئل” از نظر تکنیک و جلوه‌های ویژه نقطه عطفی در تاریخ سینمای ایران است.

۲٫ “دوئل” فیلمی متعلق به صنعت سینماست نه هنر سینما.

۳٫ از این که “دوئل” در وانفسای سینمای ایران موفق به جذب مخاطب گردیده است قابل احترام است.

۴٫ “دوئل” در قالب سینمای جنگ ساخته شده است، اما خط سینمای وسترن در آن نمایان است.

۵٫ فیلم‌نامه‌ی “دوئل” بی‌رمق و جذاب به‌نظر نمی‌رسد و باتوجه به هزینه‌ی چند میلیاردی تولید فیلم و به تعبیری پرهزینه‌ترین فیلم تاریخ سینما بهتر می‌بود کارگردان فیلم آقای احمدرضا درویش، این زحمت بسیار را برای فیلمی با قصه‌ی محکم‌تری می‌کشید.

۶٫ فیلم‌نامه‌ی “دوئل” ، از دو قسمت تشکیل شده است که قسمت اول آن مربوط به سینمای جنگ است و قسمت دوم آن یک شبه وسترن است.

۷٫ در قسمت اول فیلم، کارگردان بسیار موفق عمل کرده است، خصوصاً در صحنه‌ی حمله‌ی هواپیماهای دشمن و انفجارها که در سینمای ایران بی‌نظیر است.

۸٫ قسمت دوم فیلم آن جا که مبارزه‌ی مردان خوب و بد فیلم جهت به‌دست آوردن صندوق طلاها شروع می‌شود، دچار لکنت و خسته‌کننده به‌نظر می‌رسد.

۹٫ “دوئل” بیشتر یک فیلم حادثه‌ای در قالب سینمای جنگ است و خط داستان آن براساس حادثه‌ها پیش می‌رود نه شخصیت‌ها.

۱۰٫ مشخص است که برای تهیه‌ی فیلم زحمات بسیاری کشیده شده است، بازی‌ها قابل قبول است مخصوصاً بازی آقایان پژمان بازغی (زینال) و سعید راد (اسکندر). در ضمن فیلم‌برداری (بهرام بدخشانی)، تدوین (مصطفی خرقه‌پوش). جلوه‌های ویژه (محسن روزبهانی) و صدابرداری (بهمن اردلان) بسیار بالاتر از حد استاندارد سینمای ایران است.

• ارسال: ۸۴/۰۸/۴

–منصور واحدی (بحث) ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۳۸ (IRDT)

نوشته دوئل ؛ از نظر تکنیک و جلوه های ویژه نقطه عطفی در تاریخ سینمای ایران اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.