محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته واکاوی فیلم «توت فرنگی‌ها وحشی» اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

دکتر محمدرضا صباغ از “اینگمار برگمان” می گوید.

“اینگمار برگمان” در ۱۴ ژولای ۱۹۱۸ در شهرک UPSSALA در خانواده‏ای روحانی متولد شد.

پدرش اریک برگمان پیشوای کلیسای لوتران‏ها “پـــیروان لـوتر” می‏باشد. اینگمار، کودکی را در همراهی پدرش برای سفرهـای روزانه از کلیسایی به کلیسای دیگر می‏ گذراند. بعدها در یک دوره دانشگاهی تاریخ ادبیات شرکت کرده و عضو تئاتر دانشجویان می‏شود. رســاله پایانی او در این دوره، درباره “اشتـرن بــرگ” است. در همین زمان با دختری به‏نام “ماریـا”، هنرپیشه جوان، آشنامی‏شود و هر دو موافقت می‏کنند تا با شرکت اتاقی اجاره کنند. این ارتباط با مخالفت شدید پدرش روبرو می‏شود طوری‏که اینگمار حدود چهار سال هر نوع ارتباطی را با خانواده‏اش قطع می‏کند.

او در تئاتر “اپرا” به‏ عنوان کمک کارگردان، بدون دریافت حقوق، به کار مشغول می‏شود. یکی از رقاصان باله تئاتر، حمایت از او را، تا زمانی‏که بالاخره به‏عنوان سوفلور استخدام می‏شود و حقوقی دریافت می‏دارد برعهده می‏گیرد.

در این دوره، او یـک اپرا و دوازده نمـایشنامه می‏ نویسد و مدیـر تئاتر این شانس را به او می‏دهد تا یکی از نوشته‏هایش را به‏نام “مـرگ کاسپر” که الهام آشکاری از اشترن برگ می‏باشد به اجرا در آورد. بین تماشاچیان تئــاتر، تعدادی از اعضای مهم‏ترین مؤسسه تولید فیلم سـوئد، تحت تأثیر نمایش قرار گرفته و مصمم می‏شوند او را به استخدام در آورند و بالاخره در سال (۱۹۴۲) تصمیم این مؤسسه باعث می‏شود که او عاقبت کـاری منظم پیدا کند. مسـئولیت او تنظیم فیلـم‏نامه‏ها و نوشتن دیـالوگ بر آن‏ها بود. او همـ‏چنین تصمیم می‏گیرد به‏ سوی خانواده‏اش بازگردد. در (۱۹۴۳) با Else Fischer، بالرین و طراح رقص، ازدواج می‏ کند و پس از چندی دختر آن‏ها Leva متولد می‏شود.

“شکنجه” نمایشنامه ‏ای که او نوشته توسط مؤسسه فیلم‏ساز سوئد خریده شده و توسط Alf.Sjoberg به فیلم برگردانده می‏شود. به برگمان مجدداً سمت کمک کارگردانی داده می‏ شود و این اولین تجربه او در سینما است.

چند ماه بعد شرکت فیلم‏سازی سوئد از او می‏خواهد تا از کمدی‏های Leck Fisher فیلم‏نامه‏ای تهیه و آن‏را کارگردانی نماید.

فیلم‏ نامه در چهارده روز آماده می‏ شود. مشهور است برگمان در مورد این تجربه گفت: “اگر از من خواسته می‏شد، فیلم‏نامه‏ای را، حتی از روی دفترچه راهنمای تلفن می‏نوشتم.”

این فیلم، بحران (۱۹۴۵) نام گرفت و شکستی کامل برای تهیه‏کننده بود.

تهیه‏کننده مستقلی به‏نام Marmasted شانس دیگری به برگمان داده و او فیلم “روی عشق‏هامان می‏بارد” را در (۱۹۴۶ ) می‏سازد.

در همین سال برگمان به Goteberg رفته و در آن‏جا کارگردان تئـــاتر می‏شود و کار را با “کالیـگولا” نوشته “کامو” آغاز نموده و با چند نمایش از نوشته‏های خودش ادامه می‏ دهد.

با حمایت Marmasted، او دو فیلم “کشتی به هندوستان” (سرزمین آرزوها) و “موسیقی در تاریکی” ( ۱۹۴۷) را می‏سازد.

فیلم “موسیقی در تاریکی” با انتقادهای مثبت استقبال می‏ شود و مؤسسه فیلم‏سازی سوئد از او می‏خواهد که در قدم اول فیلـــم‏نامه‏های “برای” Eve و “زن بی‏چهره” را نوشته (‌این فیـلم‏نامه بعداً توسط “Gustave Malander کـارگـردانی می‏شود.) و سپس خودش کارگردانی فیلم “بندر سر راه” را براساس داستان Alf Lansberg برعهده بگیرد.

شکست این فیلم، یک‏بار دیگر باعث اخراج او از مؤسسه فیلم‏ سازی سـوئد می‏شود و باز هم یک‏بار دیگر با کمک Marmasted، برگمان فیلم “زندان” را براساس فیلم ‏نامه ‏ای از خودش می‏سازد و این شاید اولین فیلم مهم برگمان بود.

موفقیت نسبی فیلم او را برای کارگردانی به مؤسسه فیلم سوئد می‏ کشــاند و در طول دو سال چهار فیلم “عطش” براساس داستانی از “برژیت تن گــروت”‌، “لذت”، “اینجا اتفاق نمی‏افتد” و “اینترلـود تابستانی” (۱۹۵۰) را می‏سازد.

اتفاق قابل ذکر در این زمان ملاقات و آشنایی او با Victor Sjostrom و موافقت Victor برای بازی در بعضی فیلم‏های برگمان است.

مؤسسه فیلم‏ سازی سوئد در اعتراض به قوانین جدید مالیاتی تعطیل شده و برگمان مجدداً بیکار می‏شود.

Marmasted به برگمان کارگردانی هنری تئاترهایش را پیشنهاد می‏ کند و بعد از چـند شکــست، برگمان آن‏جا را هم ترک می‏کند.

در همین زمان او با روزنامه‏نگار جوانی به‏ نام Gun Hagberg رابطه برقرار می‏ کند و صاحب فرزند دختر جدیدی می‏ شود. این دو تصمیم می‏گیرند با هم زندگی کنند. برگمان مجبور به حمایت از دو همسر و پنج فرزند می‏شود. روابط با Gun الهام‏بخش او برای ساخت فیلم “زن منتظر” می‏باشد که تـوسط شرکت سیــــنمایـی سوئد در سال (۱۹۵۲) تولید می‏شود و بلافاصله پس از این، ساخت فیلم “تابستان با مونیکا” آغاز می‏گردد.

یک‏سال بعد، او به‏عنوان کارگردان در استاد تئاتر StadTeater در استکهلم استخدام می‏شود. برگمان، همکاری موفقیت‏آمیزی را با هنرپیشــه‏هایی که در آینده به‏ طور دائم در فیلم‏های او بازی خواهند کرد، آغاز می‏ نماید. کسانی چون “گوبل لیندبلوم”، “ماکس فُن سیدو”، “اینگریــد تولین”، “هاریت” و “بی‏بی اندرسون”. در ایـن زمان “خاک اره و پولک” (شب برهنه) و در (۱۹۴۵ ) “درس عشق” ساخته می‏شوند.

اشتغال دو گانه او، سینما و کارگردانی تئاتر، وقت او را کاملاً اشغال می‏نماید. در (۱۹۵۵) اینگمار برگمان “سفر به پاییز” و کمی بعد از آن موفـــق‏ترین فیلم اروپاییش، “لبخند شب تابستان” برنده جایزه جشنواره کان را می‏سازد. از این زمان برگمان به سرعت صعود می‏کند. موفقیت فیلم سبب می‏شود تا مؤسسه فیلم ‏سازی سوئد از برگمان بخواهد، در مدت ۳۰ روز، فیلم “مُهرهفتم” (۱۹۵۵) را بسازد.

“مُهرهفتم” جایزه ویژه جشنواره کان و تقدیرنامه‏های فراوانی از فرانسه، اسپانیا و ایتالیا کسب می‏کند. سیر اندیشه مذهبی طولانی مدت اینگمار برگمان از این‏جا آغاز می‏شود.

در (۱۹۵۷) او “توت‏ فرنگی‏ های وحشی” را ساخته و “خرس طلایی” جشنواره برلین و جایزه ویژه منتقدان وِنیز را کسب می‏کند. هم‏چنین فیلم‏های “حاشیه زندگی” برنده جایزه بهترین کارگردانی در کان و “چهره” (جادوگر ۱۹۵۸)برنده جایزه ویژه کارگردانی ونیز می‏گردد. همین زمان، برگمان، کارگردانی تئاتر “مالمو”، Malmo را واگذار می‏کند و با Kali Larebei ازدواج کرده و دانیل متولد می‏شود.

فعالیت دیوانه‏ وار برگمان متوقف نمی‏شود. فیلم “چشمه باکره” (۱۹۵۹) برای او اسکار بهترین فیلم خارجی را می‏آورد. اینگمار به‏دنبال آن “چشمه شیطان” را می‏سازد. به برگمان که حالا کارگردانی بلند آوازه است پیشنهاد کار در “تئاتر دراماتیک استکهلم” می‏شود. اما در (۱۹۶۱) فیلم “همچون در یک آیینه” را در جزیره “فارو” فیلم‏ برداری می‏کند. این فیلم که اولین قسمت از تریلوژی مذهبی برگمان است، برنده جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی گشته و در برلین موفق به کسب جایزه می‏شود. دومین قسمت از این تریلوژی “روشنایی زمستان” نیز برنده جشنواره‏های برلین و وین می‏گردد.

اینگمار به ‏دنبال این فیلم پس از یک‏سال “سکوت” را می‏سازد. این مجموعه با فیلم “حالا درباره این زن” قطع می‏شود. (۱۹۶۴) افسردگی جدی برگمان سبب بستری شدن او در بیمارستان می‏شود. اودر همان سال “پرسونا” را می‏سازد. روابط او با “لیو اولمن” تولد دختر دیگری را به همراه دارد.

بعد از سال ۱۹۶۵ برگمان، هر سال یک فیلم دارد. “ساعت گرگ‏ها” (۱۹۶۶)، “شرم” (۱۹۶۷)، “تشریفات تلویزیونی” (۱۹۶۸)، “اشتیاق” اولین فیلم رنگی او (۱۹۶۹)، مستندی درباره جزیره “فارو” برای تلویزیون سوئد، “تماس” (۱۹۷۰). در (۱۹۷۲) فیلم “فریادها و زمزمه‏ها” تقریباً در همه جشنواره‏ها برنده جایزه می‏شد. برگمان پس از این سریال “چشم‏انداز یک ازدواج” را برای تلویزیون کارگردانی می‏کند و نسخه سیــنمایی سه ساعته را می‏سازد.

در (۱۹۷۳) رویای برگمان بــرای ساختن فیلمی از “موزارت” به‏ نام “خلوت سحرآمیز” به واقعیت می‏پیوندد. در (۱۹۷۶) او فیلم روانشناسانه “روبرو” و پس از آن “تخم مار” را برای “دینودو لارنتیس” کارگردانـی می‏کند.

در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۶ او را متهم به فرار از مالیات می‏ کنند. آزردگی ناشی از این موضوع، سبب بستری شدن او در یک مرکز روانی می‏شود. پس از درمان، از سوئد فرار کرده و به جزیره “فارو” برمـی‏گردد و (۱۹۷۷) پس از انتظاری طولانی برای همکاری با “اینگرید برگمن” موفق به ساخت “سونات پاییزی” می‏شود.

مشکلات او با اداره مالیات به آهستگی رفع می‏گردد. او برای تلویزیون آلمــان در (۱۹۸۰) “زندگی عروسک‏ های خیمه شب بازی” را کارگردانی می‏نماید.

برگمان یک‏سال بعد اتوبیوگرافی ۵ ساعته تلویزیونی خود، به‏نام “نانی و الکساندرا” به‏ مدت ۵ ساعت و نسخه سینمایی آن (به‏ مدت ۳ ساعت) را خلق می‏کند. این فیلم برنده چهار جایزه اسکار می‏گردد. او به ساخت فیلم‏ های تلویزیونی ادامه می‏دهد.

او در سال (۱۹۸۳) “بعد از تمریـن”، (۱۹۸۵) “آدم مقدس”، (۱۹۸۶) “سیمای کارین” را به تصویــر می‏کشد و سینما را ترک کرده تا خودش را کاملاً وقف کار تئاتر نماید اما به فیلم‏نامه ‏نویسی ادامه می‏دهد و فیلم‏های “بهترین هدف” کارگردان، بیلی اوگت (۱۹۹۱)، “بچه‏های یکشنبه” (۱۹۹۲)، “گفتگوی خصوصی” (کارگردان، لیو اولمن(۱۹۹۸) را می‏نویسد. در (۱۹۹۷) برای تلویزیون سوئد “در حضور یک دلقک” را به تصویر می‏کشد و در (۱۹۹۹) “بی‏ایمان” را برای “لیو اولمن” می‏نویسد.

او در حال حاضر در تئاتر، مشغول فعالیت است.

• ارسال ۲۴ شهریور ۱۳۸۶

نوشته اینگمار برگمان Ingmar Bergman به روایت دکتر صباغ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• منصور واحدی
• اندر احوال اینگمار برگمان Ingmar Bergman
• سایت آگاه فیلم
• کانون تحلیل گران سینما
• تاریخ ارسال: ۲۴ شهریور ۱۳۸۶

۱٫ اینگمار برگمان در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸ (۲۳ خرداد ۱۲۹۷) در سوئد به‌دنیا آمد.

۲٫ پدرش کشیش بود که بعدها در سلک روحانیان بلندپایه درآمد.

۳٫ برگمان تحصیلات خود را در رشته‌ی ادبیات و تاریخ هنر در دانشگاه استکهلم به پایان رساند، و بعد به کارهای تئاتری پرداخت.

۴٫ از همان دوران جوانی با پرسش‌های اساسی پیرامون هستی، فلسفه‌ی وجود و خداوند آشنا شد.

۵٫ برگمان بعدا به یکی از اساتید بزرگ سینمای مدرن جهان مبدل گشت.

۶٫ سبک سینمایی‌اش شاعرانه، شخصی، پیچیده و فضای فیلم‌هایش غالبا سرد تیره است که التهاب‌ها و شهوات بشری را با بیانی زیبا و مکاشفه‌وار بیان می‌کند.

۷٫ فیلم‌های او همراه با تصویرهایی از هراس، اضطراب و دلشوره می‌باشند و رؤیای عشق در پایان بحران‌های خانوادگی وجود دارد.

۸٫ به‌نظر برگمان ترس از تنهایی و انزوا بسیار وحشتناک‌تر از پلیدی‌های اجتماعی است.

۹٫ او مرگ را جبری حاکم بر زندگی بشری می‌داند و این عصر را زمان بی‌ایمانی.

۱۰٫ تمایل همیشگی برگمان در مجسم ساختن بیماری و رنج، مرگ و پرسش‌هایی درباره‌ی هستی، خدا، انسان همواره با وسوسه‌ی کشف مرگ همراه بوده است.

۱۱٫ شادی در آثار او گونه‌ای پادزهر حیاتی است که به‌وسیله‌ی آن فرد رنج‌هایش را از یاد می‌برد.

۱۲٫ برگمان، به نیروی برتر و خالق هستی معتقد و به‌نظر او انسان باید مؤمن باشد.

۱۳٫ او ایمان را عشق به وجودی ناپیدا تلقی می‌کند که به ندای انسان دردمند پاسخ می‌گوید.

۱۴٫ عشق در فیلم‌های او راهگشا، مخصوصا عشق به حقیقت و وجود خداوند.

۱۵٫ از نظر برگمان پذیرش گناه، خود نوعی اعتراف روحی است و نخستین گام برای رسیدن به آرامش درونی.

۱۶٫ تکامل سینمایی برگمان در سه‌گانه‌ی هم‌چون در آینه ۱۹۶۲، نور زمستانی ۱۹۶۲ و سکوت ۱۹۶۳ آغاز می‌شود و در فیلم‌های بعدی به اوج می‌رسد.

این بار قصد داریم، یکی از کارگردانان متفاوت، صاحب اندیشه و برجسته ای را معرفی کنیم که هیچ گاه مشهور و جنجالی نبوده، او فقط فیلم ساخته و با هر کدام اندیشه و تفکری را وارد عرصه تصویر ساخته است.

برای شناخت او راهی جز رجوع به آثارش نیست، پس به هیچ وجه تصور نکنید با دانستن زندگینامه یا اطلاع از کارنامه حرفه ای اش می توانید به عمق سبک و اندیشه او پی ببرید، زیرا که این کارگردان در زمان خود درک نشد و نتوانست آن طور که باید و شاید در میان مخاطبان جا باز کند.«اینگمار برگمان» ۱۴ جولای سال ۱۹۱۸ در خانواده ای متوسط در سوئد به دنیا آمد.

پدرش «اریک» نقاش دیوار کلیسای «لوتری» بوده است. اینگمار در کنار زنان بزرگ شده است.

علاوه بر مادرش «کارن»، مادر بزرگ مقتدری نیز داشت که با آن ها زندگی می کرد.«اینگمار برگمان» پنج بار ازدواج کرده است.یکی از تاثیرگذارترین ویژگی های کاری او، بها دادن به زنان در فیلم هایش است.او در مصاحبه ای گفته است:«زن ها به این خاطر به عنوان سوژه برایم جالب بوده اند که همیشه در فیلم های دیگر به طرز مسخره ای با آن ها رفتار شده، من خیلی ساده آن ها را همان طور که هستند نشان داده ام، آن ها نیرویی رمز آلود دارند»معمولا در فیلم های «برگمان» مردها یکی پس از دیگری حماقت و دستپاچگی خود را آشکار می کنند.البته با پشتوانه ای که برگمان در گذشته داشته، انتظاری غیر از این نمی توان داشت، او علاوه بر مادر و مادر بزرگش، عمه مقتدری داشت که در اواخر دهه ۱۹۲۰ به برادر «برگمان» به عنوان هدیه کریسمس یک دستگاه سینماتوگراف هدیه داد.اینگمار بعدها هدیه برادر را با صد سرباز اسباب بازی عوض کرد، این جا بود که علاقه های برگمان شکل گرفت و هدفمند شد، به تعبیری این اتفاق سرآغاز علاقه برگمان به تصاویر متحرک بود و زمینه ای شد برای اندیشه سازی های «برگمانی».

برگمان در دانشگاه «استکهلم» تحصیل کرد و اولین کارش را در سال ۱۹۳۸(۲۰ سالگی) به صحنه برد، از آن به بعد تا اواخر عمر، به طور منظم مشغول به کار و تولید فیلم بود.

تمام تکنیک های تصویر و حتی عکاسی را در فیلم های او می توان دید، تا جایی که همچنان قابل استناد و ارجاع می باشد، سبک اکسپر سیونیسم و سوررئالیسم از مشهورترین و بهترین شیوه ها و سبک های موجود در فیلم های «برگمان» می باشند.جالب است بدانید این کارگردان متفاوت، به مدت ۲۰ سال با یک گروه بازیگر و عوامل فنی کار کرده، بازیگرانی که زیاد مشهور نبود و از حواشی و جنجال به دور بوده اند.«اینگمار برگمان» کارگردان فوق العاده بد اخلاق و به «کارگردان شیطانی» معروف بوده است.

روایت است که سر صحنه فیلم برداری اش هیچ آشنا یا غریبه ای را راه نمی داده است.بعضی ها از طغیان های ناگهانی برگمان نالیده و شکوه کرده اند که گاه تلفن را از دیوار کنده و صندلی را به طرف شیشه ها پرتاب کرده است.او در خصوص این سخت گیری هایش این گونه از خود دفاع کرده و با نطقی ماندگار همه چیز را به نفع خود تمام کرده است و جامعه کارگردانان را وادار به تحسین می کند، او می گوید: «می دانید فیلم سازی یعنی چه؟ یعنی هشت ساعت کار(تازه جناب برگمان منصف بوده و نیمه پر لیوان را دیده است، چون دیگر دوران هشت ساعت کار گذشته است) مشقت بار روزانه برای تولید سه دقیقه فیلم مفید (نکته سنجی و دقت شگفت انگیز او قابل توجه است، آن هم در دورانی که ۱۵ روزه تله فیلم می سازند و آنتن پر می کنند.)

از آن هشت ساعت کار مداوم، شاید ده، دوازده دقیقه اش، تازه اگر شانس بیاورید، خلاقیت واقعی است.

باید بازیگرها و خودتان را در یک جور پیله سحرآمیز نگه دارید، تا شاید بدعتی به وقوع بپیوندد و خلاقیتی شکل گیرد پس بهتر نیست با چنگ و دندان از این روزنه امید و نور استفاده کرده و برای نگه داری اش دست به هر عمل سخت گیرانه ای بزنیم.»«اینگمار برگمان» کتابی به نام «فانوس خیال» در سال ۱۹۸۸ نوشته است که مربوط به خودش و زندگی اش می باشد، البته این کتاب مانند دیگر آثار زندگینامه ای نیست و سرشار از استعاره و رفت و برگشت های بی وقفه می باشد.

کلیت آن در مورد مشکلات معده است که تا پایان عمر همراه«برگمان» بوده است اما فروپاشی واقعی او بر سر ماجرای فرار از مالیات می باشد.

در سال ۱۹۷۶، پلیس برگمان را فراخواند و بابت پولی که به خاطر پرداخت نکردن مالیات به دولت بدهکار بود، او را بازخواست کرد.

مسئله این بود که او قربانی یک کلاهبرداری شده و تعدادی کاغذ را بدون این که از محتوای آن خبر داشته باشد و بخواند امضا کرده بود.

این واقعیت که او بی گناه بود و در این توطئه نقشی نداشت، مانع از برخورد سخت حکومت نشد و در نتیجه موجب فروپاشی عصبی او شد.

برگمان بر اثر این اتفاق مدتی در بیمارستان بستری بود و سرشار از حس نفرت و تحقیر، به آلمان سفر کرد.

یکی از نقدهای اساسی که همیشه و در همه ادوار بر کارهای «برگمان» وارد بوده و از آن دریچه کارهایش مورد هجوم واقع می شده این می باشد که کارهای او پر است از کنایه و استعاره و درکش برای مخاطبان سخت می باشد، «اینگمار برگمان» در این خصوص گفته است:«امیدوارم کار به جایی نرسد که فکر کنم ساختن فیلمی قابل فهم برای مخاطب، مهم ترین وظیفه یک فیلم ساز است.این کار اتفاقا خیلی هم مشکل است.

حال آن که ساختن فیلم های شخصی نسبتا آسان است، ولی احساس نمی کنم که یک کارگردان حتما باید لقمه را بجود و در دهان مخاطب بگذارد.

او رفته رفته با فیلم هایش باید سعی کند مخاطبش را کمی جلوتر ببرد.

برای مخاطب خوب است که قدری کله اش را به کار بیندازد.ولی کارگردان هرگز نباید فراموش کند که فیلمش را برای چه کسی می سازد(خدا بیامرزدش، ای کاش کارگردانان، مسئولان تولید و مخاطبان، این نطق تعیین کننده را مطالعه کرده باشند)

کتاب های زیادی پیرامون این شخصیت عجیب و قابل احترام نوشته شده است که به طور کوتاه و گذرا فیلم هایش را نقد کرده و به معرفی او و زندگی اش پرداخته است.

«تصویر شخصی اینگمار برگمان» نوشته «یورن دانر» در سال ۱۹۶۴ یا کتاب «اشتیاق اینگمار برگمان «نوشته» فرانک گارو» در سال ۱۹۸۶ آثاری می باشند که به طور مفصل به برگمان پرداخته اند، پس اگر اشاره اجمالی ما، شما را ترغیب به بیشتر دانستن کرده است حتما به سراغ این کتاب ها رفته و برگمان را بهتر بشناسید، هر چند همان طور که در اول بحث گفتیم شناخت او ملزم به دیدن آثارش است.برگمان حدود ۶۰ فیلم ساخته که بخش عمده آن به نمایش درآمده، از نخستین فیلم وی «عذاب» (۱۹۶۴) گرفته تا «سارا باند» (۲۰۰۵) همگی در توصیف رنج ها و عذاب های انسان معاصرند، درباره دیوهای درون و شک و تردیدها و رازها و دروغ هایی که مردان و زنان از آن ها گریزانند اما در نهایت به قیمت به خطر افتادن زندگیشان اجباری با آن ها رو در رو می شوند.

او سال های آخر زندگی اش را تنها در جزیره ای دور افتاده «فارو» سر کرد و به ندرت با دوستان و همکاران قدیمی اش تماسی داشت و حرفی می زد.ولی وقتی در ۳۰ جولای(در همان ماهی که به دنیا آمده بود) ۲۰۰۷ در گذشت، سر سپردگانی در چهار گوشه دنیا پیدا کرد(همان شهرت دردناک و ناجوانمردانه بعد از مرگ).

یکی از خبرنگاران خارجی اظهار داشته: «در سال ۲۰۰۵ وقتی به مناسبت نمایش فیلم «ساراباند» پیشنهاد چاپ مطلبی را دادم، هیچ یک از روزنامه نگاران نام برگمان به گوششان نخورده بود، ولی بعد از مرگش نام او صفحات روزنامه ها، شبکه های تلویزیونی وسایت های اینترنتی را پر کرد» بعد از مرگ برگمان در سال ۲۰۰۷ دنیای تصویر و مخاطبان آن دچار تبی به نام «تب برگمانی» شدند و از او و فیلم هایش به عنوان کالایی ارزشمند و موجب فخر فروشی استفاده کردند.

تا جایی که نامش به عنوان سیری روشن فکرانه و اندیشه ای سطح بالا بر سر زبان ها بوده و جنبه ای تزئینی دارد.(روحش شاد)

او همیشه از سطحی نگری فراری بود اما نمی دانست نامش بعد از مرگ ناگوارش، ملعبه ای خواهد شد به دست جماعتی سطحی نگر و بی محابا.«اینگمار برگمان» صاحب نه فرزند بود که خیلی هایشان را به جایگاه ستاره شدن رساند.

او سال ۱۹۶۱ با «چشمه باکره»، در ۱۹۶۲ با «همچون در آینه» و بعد در سال ۱۹۸۴ با «فانی و الکساندر» سه اسکار برد.

سه بار نامزد جایزه اسکار بهترین کارگردان برای فیلم های «فریادها و نجواها، چهره به چهره و فانی و الکساندر» و پنج بار نامزد جایزه بهترین فیلم نامه اورجینال برای فیلم های «توت فرنگی های وحشی، همچون در یک آینه، فریادها و نجواها، سونات پاییزی و فانی و الکساندر» بوده است.

«اینگمار برگمان» به شکسپیر سینمای جهان معروف است.تمام داستان های معروف برگمان به جز(چشمه باکره و فلوت سحرآمیز) نوشته ذهن پر بار و پر تب و تاب خود برگمان می باشد.

نوشته اندر احوال اینگمار برگمان Ingmar Bergman اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

هم‌چون در یک آینه
Through a Glass Darkly

نویسنده و کارگردان: اینگمار برگمان
تهیه‌کننده: سونسک فیلم
موسیقی: یوهان سباستیان باخ
 محصول: ۱۹۶۱ سوئد
مدت نمایش: ۹۱ دقیقه
بازیگران: هاری‌یت آندرسون، گونار بیورنستراند، ماکس فون سیدو و لارس پاسگارد
داستان فیلم:
“کارین” (آندرسون)، دختر روان‌پریشی که به تازگی از آسایشگاه روانی مرخص شده، تابستان را در جزیره دورافتاده‌ای در بالتیک می‌گذراند. همراهان “کارین” عبارتند از: پدرش، “دیوید” (بیورنستراند)، نویسنده‌ای که به بیماری دخترش بیشتر از نظر موضوعی برای کارش توجه دارد تا از نظر عاطفی؛ شوهرش، “مارتین” (فون‌سیدو)، که اگرچه خودش پزشک است اما هیچ کمکی به همسرش، نمی‌تواند بکند؛ برادرش، “مینوس” (پاسگارد)، نوجوانی هفده‌ساله که آرام‌آرام در حال کشف جسم خویش است. “کارین” تصور می‌کند صداهائی را از پشت کاغذهای دیواری می‌شوند که می‌گویند پروردگار به‌زودی با او صحبت خواهد کرد و مایه رستگاری‌اش را فراهم خواهد آورد. اما روزی “کارین” دفتر خاطرات پدرش را می‌خواند و در می‌یابد که بیماری‌اش درمان ناپذیر است…

درباره فیلم:
نخستین فیلم از سه گانه پرآوازه استاد (دومی: نور زمستانی، ۱۹۶۳ و سومی: سکوت، ۱۹۶۳) که خود، آنان را آثار مجلسی خوانده است: “هر سه فیلم این سه گانه، در کنار یکدیگر، به اهمیت رابطه‌های انسانی و احساساتی که می‌توانند نسبت به هم داشته باشند می‌پردازد و برخلاف آن‌چه گروهی از منتقدان گفته‌اند در آن‌ها بحث بر ر وجود خدا نیست، بلکه یک‌چیز مطرح است و آن معجزه محبت است. اکثر قهرمانان این سه‌گانه مرده‌اند. آنان نمی‌دانند چه طور دوست بدارند و چه‌طور از خودشان احساسات نشان بدهند. تنها تنها هستند، در خودشان فرو رفته‌اند و به کسی دسترسی ندارند”.

آگاه فیلم: دکتر محمدرضا صباغ، امیرحجت صفرلی، دانوش یزدان‌پناه
۸۶۰۵۱۸

نوشته کانون ۶۴ : هم‌چون در یک آینه اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

کارگردان: اینگمار برگمان
فیلم‌نامه‌نویس: اینگمار برگمان
فیلم‌بردار: گونار فیشر
موسیقی: اریک نوردگرن
تدوین: آلان اکه‌لوند
بازیگران: ماکس فن سیدو، بنگت اکه‌روت، گونار بیورنستراند ….
محصول: ۱۹۵۷ سوئد، سیاه و سفید
مدت نمایش: ۹۵ دقیقه

خلاصه داستان فیلم:
در قرن شانزدهم، مرگ برای بردن شوالیه‌ای که از جنگ‌های صلیبی به موطن طاعون‌زده‌ی خود و نزد همسرش باز می‌گردد، می‌آید. شوالیه با او به بازی شطرنج می‌پردازد و ضمن آن، به نشان دادن خوبی‌های بشر می‌پردازد، ولی سرانجام مرگ …..

آگاه فیلم: ۸۵۰۸۰۵
کانون تحلیل‌گران سینما

نوشته کانون ۳۰ : مهر هفتم The Sevent Seal اینگمار برگمان اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

اینگمار برگمان

نویسنده، آهنگ‌ساز، تهیه‌کننده و کارگردان: اینگمار برگمان
فیلم‌بردار: سون نیکویس
طراحان لباس: ماگو
چهره‌آرایی: بوریه لوند
بازیگران: گونار بیورنستراند (توماس اریکسون)، آلن ادوال (آلگوت فروویک)، گونل لیندبلوم (کارین پرسون)، اینگرید تولین (مارتا لوندبرگ)، ماکس فون سیدو (بوناس پرسون)، ادی آکسبرگ (یوهان استراند)، تور بورونگ (یوهان آکربلوم)
محصول: ۱۹۶۳ سوئد، سیاه و سفید
مدت نمایش: ۸۰ دقیقه

اینگمار برگمان
داستان فیلم:
“توماس اریکسون” (بیورنستراند)، کشیش دهکده، حس می‌کند پس از مرگ همسرش در پنج سال پیش، از خدا دور شده است. او همراه جمعی از جمله “مارتا لوندبرگ” (تولین)، معلم مدرسه که محبوبه‌اش هم هست، و یک ماهی‌گیر، “یوناس پرسون” (فون سیدو) و همسرش “کارین” (لیندبلوم) ـ مراسم عشاء ربانی را برگزار می‌کند. پس از مراسم، “کارین” از “توماس” می‌خواهد که به شوهرش کمک کند، چون از شنیدن خبر احتمال حمله اتمی چینی‌ها دچار وحشت شده است. “توماس” می‌پذیرد و می‌فهمد که “یوناس” قصد خودکشی دارد، در حالی که کمک زیادی از او برنمی‌آید و بیشتر به پوچی خودش پی می‌برد. “مارتا” از “توماس” می‌خواهد که با هم ازدواج کنند، اما “توماس” می‌گوید که “مارتا” نمی‌تواند جای همسر سابقش را بگیرد. خبر می‌رسد که “یوناس” خودش را کشته، و “توماس” بالای سر جسد می‌رود، خبر را به “کارین” می‌دهد و به کلیسا برمی‌گردد و به “مارتا” اصرار می‌کند که مراسم مذهبی را به جای آورند.

آگاه فیلم ۸۵۰۵۱۲

کانون تحلیل‌گران سینما

اینگمار برگمان و میکلآنجلو آنتونیونی در یک روز فوت کردند

نوشته کانون ۱۵ : نور زمستانی / Winter Light / اینگمار برگمان اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.