سید فیلد: ممنونم، خیلی ممنونم. پدرخوانده به نظر کمی عجیب می‌آید ولی آن رو با قدردانی قبول می‌کنم.

سید فیلد: البته، خیلی سال قبل. تدریس را در سال ۷۵ شروع کردم و این کتاب را در سال ۷۹ نوشتم، برگزاری ورک‌شاب در پایان هفته را از سال ۸۰ شروع کردم و برگزاری آن را در پایان هفته من طراحی کردم که مک‌کی به راحتی آن را مورد استفاده قرار داد و به عاریه گرفت. فکر می‌کنم ۳ تا ۴ سال از او جلوتر بودم و وقتی او کارش را در لس‌آنجلس شروع کرد من مشغول سفر کردن بودم.

سید فیلد: در ابتدا چهار سال مستند می‌ساختم، بعد به مدت ۷ سال فیلم‌نامه‌نویس مستقل شدم، ۹ فیلم‌نامه ابداعی نوشتم که ۲ تا از آنها ساخته شدند، ۴ مورد انتخاب شدند و برای ۳ مورد دیگر اتفاقی نیفتاد. بعد از اینکه بی‌کار و بی‌پول شدم، سعی کردم یک پدر مجرد باشم و در جایی به نام سینه موبایل (Cine Mobile) در مقام رئیس بخش داستان مشغول به کار شدم. پس کار نویسندگی را متوقف کردم و برای ترقی مهارت‌هایم در حرفه‌ام خواندن فیلم‌نامه‌های مختلف را شروع کردم.

سید فیلد: طی ۲ سال بیش از ۲۰۰۰ فیلم‌نامه و افزون بر صد رمان خواندم اما فقط ۴۰ مورد از آنها را به شرکای مالی خودمان ارائه کردم، پس سؤالی که از خودم پرسیدم این بود که سیدنی، چه چیزی این ۴۰ مورد از ۱۹۶۰ تای دیگر بهتر جلوه داد؟

سید فیلد: من هیچ جوابی نداشتم ولی به خواندن ادامه دادم و آن ۴۰ فیلم‌نامه را از بقیه جدا کردم، زیرا تحلیل کردن را دوست دارم، و تازه دیدم که آن فیلم‌نامه‌ها درست از اولین واژه در اولین صفحه آغاز می‌شوند، در همه آنها رویدادی وجود دارد که توجه همه را به خود جلب می‌کند و نگارش آنها دارای سبک و به زمان حال است. این بود که به سرعت مجذوب آنها شدم و وقتی این فرصت را داشتم که در دوره‌ای که در کال شروود اوکس اکپریمنتال ندریس کنم، در مقام یک نویسنده و یک خواننده [فیلم‌نامه] به آنجا رفتم.

سید فیلد: من تدریس در کلاس را شروع کردم و برای این کار موضع نادرستی گرفتم، که برایم درس بزرگی بود. از آنجا که اختیار کلاس را در دست داشم و هرکسی که در آنجا حضور داشت آمده بود تا سخنان من را بشنود، پنداشتم چیزی را می‌دانم که آنها نمی‌دانند. چه اشتباهی بود و من برای داشتن چنین نظری مدرس بسیار افتضاحی بودم … چون آنجا بودم و باید چیزی را می‌دانستم. بعد از یک سال هیچ دانشجویی باقی نماند و همه رفتند.

سید فیلد: من به یک اصل خیلی ساده اعتقاد دارم: وقتی در حال اسب‌سواری هستید، اسب را به سمت عقب هدایت نمی‌کنید. شما مسیری را طی می‌کنید که اسب می‌رود. پس قصد دارم الان فیلم‌نامه‌نویسی را کنار بگذارم و کتاب بنویسم. انتشاراتی‌های رندوم هاوس و بانتوم دل متحیر شده‌ بودند. آنها تصور نمی‌کردند که کتاب چنین فروشی داشته باشد، و آن را با این آگهی چاپ کردند: “این هم مقداری پول برای تو بچه، برو و بنویس و ببین چه کار می‌کنی”. نگرش آنها این طور بود. چاپ اول ۵۰۰۰ نسخه بود، چاپ دوم ۸۰۰۰ و بعدی ۱۵۰۰۰. رئیس شرکت به سمت من آمد و مرا به گوشه‌ای برد و در حالی که مشغول نوشیدن بود پرسید: “چه چیزی در کتابت نوشتی؟” و گفت: “من یک کتاب دیگر هم می‌خواهم!” به همین خاطر گفتم هر چیزی که تأثیرگذار باشد، مؤثر واقع می‌شود.

سید فیلد: می‌خواستم کتاب بنویسم ولی نه همان چیزی که قبلاً نوشته بودم. خیلی وقت‌ها مردم کتاب‌ می‌نویسند و بارها یک چیز را تکرار می‌کنند و به خودم گفتم فراموشش کن، و نگارش کتاب فیلم‌نامه را شروع کردم که الان به ۲۸ زبان ترجمه شده و بیش از یک میلیون نسخه از آن به فروش رفته است. این کتاب در ۵۰۰ دانشگاه در سراسر ایالات متحده و خارج از آن مورد استفاده قرار می‌گیرد. همه چیز این طور شروع شد.

سید فیلد: سفر کردن و تدریس به حرفه‌ای‌ها را آغاز کردم … نه اینکه به آنها نحوه نوشتن را یاد بدهم، هیچ‌کس نمی‌تواند به دیگری نحوه نوشتن را یاد بدهد … اما کاری که می‌توانید انجام دهید این است که به حرفه‌ای‌ها کمک کنید مهارت‌های خود را پرورش دهند، وارد پویاشناسی و تکامل داستان شوند و از راه‌هایی که شخصیت‌ها را عمیق‌تر، چندبعدی‌تر و جالب‌تر می‌کند سردر بیاورند. روش‌هایی را بیابید که توجه خوانندگان‌تان را سریع‌تر جلب کنید و نیت من میخکوب نگه داشتن خواننده و اگر بشود تماشاگر است. قصد من از نوشتن همه این کتاب‌ها این است که می‌خواهم فیلم‌های بهتری ببینم.

سید فیلد: الان در تمام دنیا تدریس می‌کنم و افراد زیادی نزد من می‌آیند و می‌گویند، “می‌خواهم یک فیلم‌نامه هالیوودی بنویسم” و من می‌گویم: “تا به حال در هالیوود بوده‌اید؟ نه. تا به حال در ایالات متحده زندگی کرده‌اید؟ نه. پس چرا می‌خواهید یک فیلم‌نامه هالیوودی بنویسید؟ کسانی هستند که در تمام زندگی خود می‌خواستند فیلم‌نامه‌ای هالیوودی بنویسند و چه چیزی باعث می‌شود فکر کنید اثر شما [هالیوودی] است، در حالی که نه آنجا بوده‌اید، نه با فرهنگ آنجا آشنایی دارید، نه زبان یا اصطلاحات آنجا را می‌دانید، پس چرا احساس می‌کنید که می‌توانید یک فیلم‌نامه هالیوودی بنویسید؟ چرا سراغ فرهنگ خودتان نمی‌روید و مسائل و مشکلات خود را درنمی‌یابید و راه‌هایی پیدا نمی‌کنید تا آنچه را که می‌دانید و با آن زندگی کرده‌اید را ترسیم کنید … چیزی که می‌تواند در اینجا طنین‌انداز وضع بشر باشد.

سید فیلد: همیشه می‌گویم اگر خدا یک ورق کاغذ باشد و اگر بخواهید آن را به هزاران تکه تقسیم کنید، آیا هرکدام از آن تکه‌ها خدا هستند؟ از نظر من جواب مثبت است، پس باید به آن افتخار کنیم و خدا در داستان‌های ما حضور دارد. این همان چیزی است که داستان‌ها را جهانی می‌کند، آواتار به همین دلیل با عقاید و تجربه سینمایی‌ای سروکار دارد که استثنایی است.

سید فیلد: فکر می‌کنم این افراد قبل از اینکه این پروسه را شروع کنند دلبسته نتیجه پایانی هستند. در باگاواد گیتا، که متن شرقی فوق‌العاده‌ای است، ذکر شده، “به میوه اعمال خود دلبسته نشوید” که یعنی برای تحت تأثیر قرار دادن کسی فیلم‌نامه ننویسید، بلکه بر اساس خواسته، الزام یا نیاز بنویسید. هیچ‌کس نمی‌تواند تجربه نوشتن را از ما بگیرد … این همان جایی است که ذهن و صفحه کامپیوتر یا کاغذ واقعاً یکی هستند، آنها به هم متصل‌اند و یک جریان انرژی میان قلم و کاغذ برقرار است.

سید فیلد: (می‌خندد.)

سید فیلد: دقیقاً همین‌طور است.

سید فیلد: فیلم نه چندان مهم ۵۰۰ روز سامر که اسکات نویشتاتر آن را نوشته، دوست دارم، خیلی هم دوست دارم. بنجامین باتن استادانه نوشته شده بود. سکانسی در آن فیلم هست که در ورک‌شاپ‌هایم نشان می‌دهم و در آن شخصیتی که برد پیت نقشش را ایفا می‌کند به بیمارستان می‌رود و دیزی را می‌بیند. او کت داشت و برگشت کتش را بردارد و وقتی که در را بازکرد تلفن زنگ خورد و بعد او برگشت بسته‌اش را بردارد که به این علت کادوپیچ نشده بود که فروشنده با دوستش مشاجره کرده بود. اگر او پنج دقیقه زودتر رفته بو بسته اصلاً آماده نمی‌شد و ماشین به او نمی‌زد که باعث شود برای همیشه با دنیای رقص خداحافظی کند.

سید فیلد: دقیقاً. آن هم فیلم درخشانی است.

سید فیلد: خیلی‌ها فکر می‌کنند بنجامین باتن بیش از حد طولانی است. باید بگویم که این فیلم به زمان بیشتری نیاز داشت تا این پندار را که بنجامین با افزایش سن جوان‌تر می‌شود مقدمه‌چینی کند. با هر میزان از واقعیت نمی‌توانید چنین پنداری را بپذیرید و باید برای آن مقدمه‌چینی کنید. فکر نمی‌کنم لحظات مربوط به کنش پویا یا برهم‌کنش میان آن دو کافی بوده باشد. بنجامین باتن بازی ذهنی هوشمندانه‌ای است در حالی که فارست گامپ اثر ساده‌ای محسوب می‌شود که بسیار عاطفی، واقعی و اصیل است.

سید فیلد: به هیچ وجه. فکر می‌کنم اگر می‌خواهید هر مفهومی را در آن فیلم بگنجانید، می‌توانید این کار را انجام دهید. فقط باید بدانید که چگونه باید این کار را بکنید. به عنوان نویسنده همه کاری که باید انجام دهید حس مسئولیت در پرداختن به ایده‌تان است، چون می‌تواند مورد فوق‌العاده‌ای باشد، و به دنبال راه‌هایی باشید که بتوانید آن فرضیه دراماتیک را بهترین وجه ترسیم کنید.

سید فیلد: فکر نمی‌کنم بتوانید در هالیوود دوام بیاورید و نمی‌دانم که در مقام یک پدر مجرد بتوانید به زندگی ادامه دهید! می‌دانید که هالیوود مزایا و معایب زیادی دارد اما می‌دانستم که تجربه تدریس برایم عالی خواهد بود.

سید فیلد: از اینکه مرا ملاقات کردید متشکرم، برای دعوت‌تان هم سپاسگزارم. باید از Screen Australia هم به خاطر اینکه من را به اینجا دعوت کرد قدردانی کنم. سال‌ها بود که می‌خواستم به استرالیا بیایم ولی هیچ‌وقت دعوت نمی‌شدم، به همین دلیل بودن در اینجا برایم مسرت‌بخش است.