محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته منو شهاب و طرقبه اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

مدرسه فیلم‌نامه‌نویسی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

فیلم‌خانه «شاهکارهای سینمایی»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 30 ساعت

2,900,000 تومان

کارگردانی فیلم (رهبری یا مدیریت)

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا حدود 175 دقیقه

4,900,000 تومان

نوشته نشست راهبردی سیزدهمین جشنواره فیلم فجر مشهد اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

امشب طی مراسمی ساده و صمیمی از سامانه مجازی استاد “علی اصغر مذهب یوسفی” در کتاب خانه دوست رونمایی شد.

این برنامه پس از مراسم شب هفت استاد، در کتاب خانه دوست، محلی که جناب مذهب یوسفی ماه های اخیر بدان جا آمد و شد داشت و جلسات نمایش نامه خوانی و بحث راجع به تئاتر را در این مکان برگزار می کرد.

در رونمایی از سامانه مجازی استاد که همزمان با شب هفت عروج ایشان و با حضور دوست دیرینه وی جناب شهاب ملت خواه و دوستان جوان استاد آقایان مهدی اسلامی و داود ملک حضور داشتند مجید سیف العلمایی راجع به سامانه و مجازی www.mozahheb.ir و راه اندازی آن در این مکان و این زمان توضیحاتی ابراز نمود.

نوشته رونمایی از سامانه مجازی استاد در خانه دوست اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته صبح جمعه در سرای نخاولی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته شهاب ملت‌خواه اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

کار و بیکاری ۱۳۸۶ – ۸۰ دقیقه ویدئو

طرح ، کارگردانی و تدوین : ابوالفضل عطار
فیلمبرداران : ابوالفضل عطار- کاظم شریفی – رضا عطار
تدوین : ابوالفضل عطار
دستیاران تدوین : حسین اقبالی سرشت – کاظم شریفی
صدابردار: امیرحسن عطار
مدیر تولید: سعید نژاد سلیمانی
مدیر تدارکات : کاظم شریفی
کار و بیکاری ابوالفضل عطار
مجری طرح : ستایش فیلم
با تشکر از حمایت : شهاب ملت خواه
سید ناصر هاشم زاده
هوشنگ توکلی

مستندی گزارشی، تحلیلی در باره علل درونی بیکاری در جامعه ایران

ویژه برنامه‌ی تابستان ۱۳۸۸
“کانون تحلیل گران سینما”
“دیدار با هفت فیلم‌ساز مشهدی”
در آگاه فیلم

جلسه ۱۴۰ “کانون تحلیل گران سینما” ۸۸/۰۵/۰۱ آگاه فیلم: خسرو هوشیار (سید خسرو هوشیار حسینی)، علی مقدسی و ابوالفضل عطار (کارگردان)

نوشته کانون ۱۴۰ : کار و بیکاری / ابوالفضل عطار اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

ویژه برنامه‌ی تابستان ۱۳۸۸
“کانون تحلیل گران سینما”
“دیدار با هفت فیلم‌ساز مشهدی”
در آگاه فیلم

جلسه ۱۳۸ “کانون تحلیل گران سینما” ۸۸/۰۴/۱۸ آگاه فیلم: حسین فرزین، اشکان ضیایی و شهاب ملت‌خواه (کارگردان)

نوشته کانون ۱۳۸ : زیر آتش / شهاب ملت خواه اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

گل یخ، تکه ای یخ بر پیشانی پرده نقره ای

• تاریخ : دوشنبه ۲۰ مهر ۱۳۸۳
• سایت آگاه فیلم

آخرین ساخته کیومرث پوراحمد، گل یخ، در روز اول جشنواره به نمایش در آمد.

چشم جشنواره بیست و سوم روشن! که از معدود آثار منتخب برای شرکت در لیست جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، آخرین اثر کیومرث پوراحمد، گل یخ بود که در اولین روز از جشنواره چنان خوش درخشید که هر چند به میهمانی آمده بود، اما روی صاحب‌خانه را به رنگ گل یخ قرمز کرد! راستی گل یخ چه رنگی است؟ این عنوان تحت چه تجانسی با موضوع فیلم انتخاب شده؟ چه حرف و حدیثی در پشت لایه‌های هفتم و هشتم این فیلم غرورانگیز ملی، وجود دارد.

و ما چقدر باید افتخار کنیم به اندیشه‌های هزار توی نهفته در اثری هنری که خالق آن هم‌چون آلفرد هیچکاک با حضور خود در پلانی، امضای خود را بر سینه فیلم حک می‌کند تا در تاریخ سینمای ایران، به‌عنوان یک سند کلاسیک، برای عبرت دانشجویان رشته سینما باقی بماند و ابدی شود؟

به راستی اولین سوالی که با دیدن این فیلم برای مخاطب مطرح می‌شود، این است که چگونه می‌شود، استادی به موهای سفید شده در آسیاب سینما، یعنی کسی که روزگاری فیلم‌های معقولی ساخته و در پشت میز قضاوت کانون کارگردانان خانه سینما، تازه واردین این عرصه را ارزیابی می‌کرده و سخت‌گیرانه پای تقاضای مجوزشان نمره‌های قبولی یا مردودی می‌داده! امروز و تحت چه شرایطی تا این حد به ورطه ابتذال و سقوط در گیشه و کلیشه بیفتد که با گوش‌های خودمان بشنویم که خودش بگوید: “پول لازم داشتیم این فیلمو ساختیم!”

چشم مسوولین فرهنگی کشور روشن که معیارهای فیلم‌سازی و سینما با آن‌همه تعاریف علمی، اخلاقی و کاربردی رسانه‌ای، آن‌هم در عصر حاضر، با این همه حساسیت فرهنگی و نیازها و کمبودها، نگاه فیلم‌ساز پیش کسوتش، صراحتا نگاهی تاجرمابانه و به دور از هرگونه ارزش فرهنگی، هنری و رسالتی است که بردوش هنرمند و اندیشمند این ملک نهاده شده.

سینما یعنی دکان دو نبشی که می‌توان با گول زدن مردم به نام “سرگرمی” پول درآورد و پولدار شد… حیف از بازی‌های معصومانه آن دخترک خردسال که در کنار سایر اجزاء این تصاویر متحرک قرار گرفته است.

فیلم نامه‌ای که معلوم نیست چگونه مجوز ساخت گرفته؟ کلی سرمایه به پایش صرف شده، تا یک کهنه‌کار سینما بدترین اثر زندگی خود را تولید کند و مفتخر باشد که در جشنواره شرکت کرده! بازهم شاید به قول خودش علت پیری است و مشکل از سلولهاست که چنین اقدامی صورت گرفته. درحالی که معنی پیری، پختگی است و سطح توقعات بالاتر از این حرفهاست.

حالا دیگر در عصری که سیل فیلم‌های تسخیرکننده ذهن و جان آدمیان با آن‌همه ترفندهای عالم سینما چه از نظر کمی و چه از جهت کیفی ارضاء کننده میل مخاطبان خود نیستند، امروز در ایران صرفا بازی با احساسات تماشاچی، آن‌هم تا این حد سخیف و ضعیف، نه تنها پاسخ نمی‌دهد، بلکه تاثیر منفی و معکوس دارد و به تداوم ورشکستگی شبه صنعت سینمای کشور بیشتر دامن می‌زند و به همراه خود فیلم‌ساز و مسببین چنین آثاری را غرق و نابود می‌کند. مگر این‌که پدیده آورنده اثر، مردم را بلا نسبت، احمق فرض کرده باشد که با حسابی سرانگشتی، تنها به منظور گیشه و فروش بالای فیلم، پایین‌ترین فاکتورها را کنار هم چیده باشد و با سوءاستفاده از نام یک هنرپیشه مرحوم فیلم‌فارسی و تم مربوط به یکی از همان فیلم‌فارسی‌های نخ نمای قدیمی مثل “سلطان قلبها” و چند فاکتور دیگر، بخواهد شاهکاری خلق کند که رکورد فروش را بشکند.

“فیلم‌فارسی” تعریف شده به معنای دوران ابتذال و پوچی سینمای ایران که دوره‌ای هم موج نویی‌ها در مقابلش قد علم کردند و معترضانه با “طبیعت بیجان” و “گاو” و… به ستیز با آن پرداختند، وقتی با تعریفی که از “فیلم هندی” داریم، ترکیب شود، به معنای واقعی، سینمای اصطلاحا آبگوشتی را به‌وجود می‌آورد که در این فیلم تنها جای آبگوشت آن خالی بود، و گرنه بقیه قضایا گرته برداری از همین ملغمه‌ای است که عرض شد. اگر فکر می‌کنید به دنبال این صحبت‌ها قصد و غرضی وجود دارد، شما را تشویق به دیدن فیلم – البته با خریدن بلیط – می‌نمایم که ضرری متوجه گیشه نشود و سازنده اثر از اهدافش دور نماند. اگر بیننده فهیمی باشید و پازل‌های کنار هم چیده شده “گل یخ” را با چشم خودتان بینند، جز این، قضاوتی نخواهید داشت. قصه‌ای که همه چیزش اتفاقی است. ترانه‌های قدیمی بعضا کوچه بازاری هم چاشنی آن شده و خواننده مردی که در فیلم بازی می‌کند، اتفاقا در فیلم هم خواننده مردی است که در فیلم بازی می‌کند! و ترانه گوگوش را می‌خواند من و گنجشک‌های خونه… زن مسافرکشی که آواز هندی می‌خواند. یک کارخانه کاشی‌سازی هم – به قصد تبلیغات – به کرات، در صحنه‌های فیلم، به عنوان اسپانسر حضور دارد. سرکار استوار فیلم‌های “صمد” هم با حضورش در فیلم، شما را به یاد آن دوران می‌اندازد – البته اگر در سنی باشید که نوشتالژی آن آثار را داشته باشید – موسیقی و نوازندگان هم کولاک می‌کنند. عروس خانم هم از یک طرف با شتابی که برای رفتن به حجله دارد، کفشهایش را لنگه به لنگه در راه پله‌ها جا می‌گذارد، اما ناگهان به سرش می‌زند که از حجله بگریزد و سر از کلانتری درآورد و در همان‌جا به همت افسر نگهبان، بدون آن‌که این مجری قانون، سراغی از همسر عقد شده‌اش بگیرد، یا خانواده‌اش را بطلبد، به صرف نشان دادن ردی از چاقو برگردن برهنه عروس، بدون طلاق همسر زوری، در همان اتاق افسر نگهبان، بساط عروسی او را با مرد دلخواهش علم می‌کند و به سلامتی در یک هتل با هم هندوانه نوش جان کنند و بقیه قضایا…

تا این‌جا شاید همه این فاکتورها، به نفع تهیه‌کننده برای مشتریانش رقم زده شد، که به نوعی، تبلیغ باشد تا نگویند که نگارنده سرعناد داشته. به شرط آن‌که تخمه آفتابگردان یادتان نرود. اما چگونه می‌شود که زنی دختر شش ساله‌اش، در فیلمی هم‌بازی مردی شود که قبلا شوهرش بوده و مادر دلسوز، تا پایان اتفاقی فیلم که دخترک عکس عروسی پدر و مادرش را می‌بیند و به اصطلاح “گره گشایی” می‌شود، یکبار هم سراغ همبازی دخترش را نگیرد که چگونه مردی است؟ پر واضح است، چون فیلم از نیمه به اتمام می‌رسد و داستانی باقی نمی‌ماند.

از این قصه‌ها که بگذریم، پیام پندآموز فیلم و فیلم‌ساز از زبان خانم ویشکا آسایش شنیدنی‌تر از همه است که برای استحکام اساس خانواده در فرهنگ ایران و ایرانی “می‌ترسم بگویم اسلامی” – مبادا دوستان دلخور شوند و ما را فناتیک فرض کنند! – لازم است…. زنی که شش سال معلوم نیست طبق چه سنتی، با مرد دلخواهش – بدون این‌که با هم ازدواج شرعی و قانونی کرده باشند – زندگی کرده و حالا که پس از این مدت، صحبت از ازدواج می‌شود، می‌فرماید: “ازدواج آدم‌ها را از یکدیگر دور می‌کند و تداومش حال آدم را به هم می‌زند “. چیزی در این حدود … بگذریم.

شهاب ملت‏ خواه

نوشته گل یخ، تکه ای یخ بر پیشانی پرده نقره ای اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

چشم جشنواره بیست و سوم روشن! که از معدود آثار منتخب برای شرکت در لیست جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، آخرین اثر کیومرث پوراحمد، گل یخ بود که در اولین روز از جشنواره چنان خوش درخشید که هر چند به میهمانی آمده بود، اما روی صاحب‌خانه را به رنگ گل یخ قرمز کرد! راستی گل یخ چه رنگی است؟ این عنوان تحت چه تجانسی با موضوع فیلم انتخاب شده؟ چه حرف و حدیثی در پشت لایه‌های هفتم و هشتم این فیلم غرورانگیز ملی، وجود دارد.

و ما چقدر باید افتخار کنیم به اندیشه‌های هزار توی نهفته در اثری هنری که خالق آن هم‌چون آلفرد هیچکاک با حضور خود در پلانی، امضای خود را بر سینه فیلم حک می‌کند تا در تاریخ سینمای ایران، به‌عنوان یک سند کلاسیک، برای عبرت دانشجویان رشته سینما باقی بماند و ابدی شود؟

به راستی اولین سوالی که با دیدن این فیلم برای مخاطب مطرح می‌شود، این است که چگونه می‌شود، استادی به موهای سفید شده در آسیاب سینما، یعنی کسی که روزگاری فیلم‌های معقولی ساخته و در پشت میز قضاوت کانون کارگردانان خانه سینما، تازه واردین این عرصه را ارزیابی می‌کرده و سخت‌گیرانه پای تقاضای مجوزشان نمره‌های قبولی یا مردودی می‌داده! امروز و تحت چه شرایطی تا این حد به ورطه ابتذال و سقوط در گیشه و کلیشه بیفتد که با گوش‌های خودمان بشنویم که خودش بگوید: “پول لازم داشتیم این فیلمو ساختیم!”

چشم مسوولین فرهنگی کشور روشن که معیارهای فیلم‌سازی و سینما با آن‌همه تعاریف علمی، اخلاقی و کاربردی رسانه‌ای، آن‌هم در عصر حاضر، با این همه حساسیت فرهنگی و نیازها و کمبودها، نگاه فیلم‌ساز پیش کسوتش، صراحتا نگاهی تاجرمابانه و به دور از هرگونه ارزش فرهنگی، هنری و رسالتی است که بردوش هنرمند و اندیشمند این ملک نهاده شده.

سینما یعنی دکان دو نبشی که می‌توان با گول زدن مردم به نام “سرگرمی” پول درآورد و پولدار شد… حیف از بازی‌های معصومانه آن دخترک خردسال که در کنار سایر اجزاء این تصاویر متحرک قرار گرفته است.

فیلم نامه‌ای که معلوم نیست چگونه مجوز ساخت گرفته؟ کلی سرمایه به پایش صرف شده، تا یک کهنه‌کار سینما بدترین اثر زندگی خود را تولید کند و مفتخر باشد که در جشنواره شرکت کرده! بازهم شاید به قول خودش علت پیری است و مشکل از سلولهاست که چنین اقدامی صورت گرفته. درحالی که معنی پیری، پختگی است و سطح توقعات بالاتر از این حرفهاست.

حالا دیگر در عصری که سیل فیلم‌های تسخیرکننده ذهن و جان آدمیان با آن‌همه ترفندهای عالم سینما چه از نظر کمی و چه از جهت کیفی ارضاء کننده میل مخاطبان خود نیستند، امروز در ایران صرفا بازی با احساسات تماشاچی، آن‌هم تا این حد سخیف و ضعیف، نه تنها پاسخ نمی‌دهد، بلکه تاثیر منفی و معکوس دارد و به تداوم ورشکستگی شبه صنعت سینمای کشور بیشتر دامن می‌زند و به همراه خود فیلم‌ساز و مسببین چنین آثاری را غرق و نابود می‌کند. مگر این‌که پدیده آورنده اثر، مردم را بلا نسبت، احمق فرض کرده باشد که با حسابی سرانگشتی، تنها به منظور گیشه و فروش بالای فیلم، پایین‌ترین فاکتورها را کنار هم چیده باشد و با سوءاستفاده از نام یک هنرپیشه مرحوم فیلم‌فارسی و تم مربوط به یکی از همان فیلم‌فارسی‌های نخ نمای قدیمی مثل “سلطان قلبها” و چند فاکتور دیگر، بخواهد شاهکاری خلق کند که رکورد فروش را بشکند.

“فیلم‌فارسی” تعریف شده به معنای دوران ابتذال و پوچی سینمای ایران که دوره‌ای هم موج نویی‌ها در مقابلش قد علم کردند و معترضانه با “طبیعت بیجان” و “گاو” و… به ستیز با آن پرداختند، وقتی با تعریفی که از “فیلم هندی” داریم، ترکیب شود، به معنای واقعی، سینمای اصطلاحا آبگوشتی را به‌وجود می‌آورد که در این فیلم تنها جای آبگوشت آن خالی بود، و گرنه بقیه قضایا گرته برداری از همین ملغمه‌ای است که عرض شد. اگر فکر می‌کنید به دنبال این صحبت‌ها قصد و غرضی وجود دارد، شما را تشویق به دیدن فیلم – البته با خریدن بلیط – می‌نمایم که ضرری متوجه گیشه نشود و سازنده اثر از اهدافش دور نماند. اگر بیننده فهیمی باشید و پازل‌های کنار هم چیده شده “گل یخ” را با چشم خودتان بینند، جز این، قضاوتی نخواهید داشت. قصه‌ای که همه چیزش اتفاقی است. ترانه‌های قدیمی بعضا کوچه بازاری هم چاشنی آن شده و خواننده مردی که در فیلم بازی می‌کند، اتفاقا در فیلم هم خواننده مردی است که در فیلم بازی می‌کند! و ترانه گوگوش را می‌خواند من و گنجشک‌های خونه… زن مسافرکشی که آواز هندی می‌خواند. یک کارخانه کاشی‌سازی هم – به قصد تبلیغات – به کرات، در صحنه‌های فیلم، به عنوان اسپانسر حضور دارد. سرکار استوار فیلم‌های “صمد” هم با حضورش در فیلم، شما را به یاد آن دوران می‌اندازد – البته اگر در سنی باشید که نوشتالژی آن آثار را داشته باشید – موسیقی و نوازندگان هم کولاک می‌کنند. عروس خانم هم از یک طرف با شتابی که برای رفتن به حجله دارد، کفشهایش را لنگه به لنگه در راه پله‌ها جا می‌گذارد، اما ناگهان به سرش می‌زند که از حجله بگریزد و سر از کلانتری درآورد و در همان‌جا به همت افسر نگهبان، بدون آن‌که این مجری قانون، سراغی از همسر عقد شده‌اش بگیرد، یا خانواده‌اش را بطلبد، به صرف نشان دادن ردی از چاقو برگردن برهنه عروس، بدون طلاق همسر زوری، در همان اتاق افسر نگهبان، بساط عروسی او را با مرد دلخواهش علم می‌کند و به سلامتی در یک هتل با هم هندوانه نوش جان کنند و بقیه قضایا…

تا این‌جا شاید همه این فاکتورها، به نفع تهیه‌کننده برای مشتریانش رقم زده شد، که به نوعی، تبلیغ باشد تا نگویند که نگارنده سرعناد داشته. به شرط آن‌که تخمه آفتابگردان یادتان نرود. اما چگونه می‌شود که زنی دختر شش ساله‌اش، در فیلمی هم‌بازی مردی شود که قبلا شوهرش بوده و مادر دلسوز، تا پایان اتفاقی فیلم که دخترک عکس عروسی پدر و مادرش را می‌بیند و به اصطلاح “گره گشایی” می‌شود، یکبار هم سراغ همبازی دخترش را نگیرد که چگونه مردی است؟ پر واضح است، چون فیلم از نیمه به اتمام می‌رسد و داستانی باقی نمی‌ماند.

از این قصه‌ها که بگذریم، پیام پندآموز فیلم و فیلم‌ساز از زبان خانم ویشکا آسایش شنیدنی‌تر از همه است که برای استحکام اساس خانواده در فرهنگ ایران و ایرانی “می‌ترسم بگویم اسلامی” – مبادا دوستان دلخور شوند و ما را فناتیک فرض کنند! – لازم است…. زنی که شش سال معلوم نیست طبق چه سنتی، با مرد دلخواهش – بدون این‌که با هم ازدواج شرعی و قانونی کرده باشند – زندگی کرده و حالا که پس از این مدت، صحبت از ازدواج می‌شود، می‌فرماید: “ازدواج آدم‌ها را از یکدیگر دور می‌کند و تداومش حال آدم را به هم می‌زند “. چیزی در این حدود … بگذریم.

نوشته شهاب ملت‏ خواه : گل‏ یخ، تکه‏ ای یخ بر پیشانی پرده نقره‌‏ای اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.