از خراسون، دانشنامه خراسان بزرگ

محبت محبی
استاد
گروه آموزشی علوم و صنایع غذایی
دانشکده کشاورزی
دانشگاه فردوسی مشهد
پست الکترونیک: mohebbat2000 (at) yahoo (dot) com

گفتگو با استاد جوان گروه علوم و صنایع غذایی دانشکده کشاورزی

ارسال شده در تاریخ : شنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۵
گفتگو با استاد جوان گروه علوم و صنایع غذایی دانشکده کشاورزی
روابط عمومی دانشگاه فردوسی مشهد، به مناسبت بزرگداشت مقام زن، گفتگویی با دکتر محبت محبی، استاد جوان گروه علوم وصنایع غذایی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد انجام داده است.

دکتر محبی دارای مدرک دکتری مهندسی علوم و صنایع غذایی (گرایش مهندسی) است که دوره کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را در دانشگاه فردوسی مشهد گذرانده است و از سال ۱۳۸۶ عضو هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد می باشد . وی موفق به احراز رتبه استادی در ۳۶ سالگی شده است. دکتر محبی علاوه بر فعالیت های آموزشی و راهنمایی و مشاوره بیش از ۴۰ دانشجو در مقاطع ارشد و دکتری، چاپ و پذیرش ۱۴۰ مقاله (۸۰ مقاله ISI و ۶۰ مقاله علمی- پژوهشی)، ۱۳۰ مقاله ارایه شده در همایش های داخلی و خارجی، اجرا و همکاری در ۱۵ طرح پژوهشی، ۵ مورد ترجمه، تدوین و ویراستاری کتاب را در پیشینه فعالیت های پژوهشی خود دارد. همچنین پایان نامه ارشد وی در جشنواره فردوسی و رساله دکتری وی نیز در دوازدهمین دوره پایان نامه سال دانشجویی در سال ۸۷ به عنوان اثر برگزیده انتخاب شده است.

دکتر محبی یکی از دلایل اصلی انتخاب رشته علوم و صنایع غذایی را، پتانسیل پژوهش در حوزه های مختلف مرتبط با صنعت غذا دانست و افزود: “از آنجایی که ذات پژوهش بر خلاقیت استوار است و هر آفرینشی سرشار از پویایی است، طی این مسیر با وجود ناهمواری های مقطعی همواره برایم جذاب و انرژی بخش بوده است.”

وی در مورد اختراع خود با عنوان “دهان مصنوعی با قابلیت تشخیص عطر و طعم» اظهار داشت: “این دستگاه در راستای پژوهش‌های اخیر اینجانب و در جهت مدل‌سازی و شبیه‌سازی پدیده‌ ادراک طعم و توسعه محصولات چند طعمی ساخته شد. در حال حاضر ادراک طعم از بحث‌های علمی جذاب جهان و نقطه‌ی تلاقی شاخه‌های مختلف علمی نظیر مهندسی، شیمی، فیزیک، پزشکی و روانشناسی است و امیدواریم در آینده‌ای نزدیک موفق به ثبت اختراع جهانی در این حوزه شویم.”

از دکتر محبی در مورد مهمترین عوامل مؤثر در پیشرفتشان پرسیدیم .این استاد دانشکده کشاورزی نقش خانواده را درپیشرفت حرفه‌ای و اجتماعی خود بسیار متمایز و اثر گذار دانست و افزود: “ضمن اینکه یکی از پارامترهای مهم در طی مسیر مناسب، شناخت استعدادها و فراهم آوردن بستر مناسب برای رشد آن‌هاست که از این حیث نیز بسیار مدیون خانواده عزیزم هستم، خانواده‌ی بزرگ دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده‌ کشاورزی و گروه علوم و صنایع غذایی – باوجود محدودیت‌ها و کمبودهایی که همه‌ی ما به آن‌ها واقف هستیم- در مسیر تحقق اهداف آموزشی و پژوهشی اینجانب تأثیر بسیار زیادی داشته‌اند و از همه‌ی اعضای این خانواده و به‌ویژه دانشجویانِ خوبی که سرمایه‌ اصلی هر دانشگاه هستند و با انگیزه و تلاش، ترسیم افق‌های روشن را میسر می‌سازند، سپاسگزارم. وی همچنین تمرکز و انگیزش درونی را از ویژگی های شخصی موثر در موفقیت خود دانست.”

دکتر محبی تنها به فعالیت های تخصصی علمی بسنده نکرده بلکه در زمینه هنری نیز موفق بوده است. این عضو هیأت علمی دانشکده کشاورزی فعالیت های فرهنگی- هنری را از دغدغه های اصلی خود برشمرد و اظهار داشت : “در سال‌های گذشته در جشنواره های متعدد فیلم‌نامه‌نویسی برگزیده‌شده‌ام و در حال حاضر، تمرکز اصلی‌ام در هنر، توسعه‌ی عکس – متن (در زمینهٔ پژوهش و تولید اثر) است. این حوزه‌ی کمتر شناخته شده، در واقع گفتمان ادبیات و عکاسی است. کتاب اینجانب در این حوزه ی بین هنری، سال گذشته از سوی وزارت ارشاد به عنوان اثر برگزیده ی نویسندگان جوان کشورشناخته شد.”

وی در تعریف موفقیت گفت : “موفقیت تعاریف متعددی را به ذهن متبادر می سازد. از نظر من موفقیت، شدن است و نه داشتن یا بودن، چرا که تقلیل موفقیت به مفاهیمی ازاین‌دست باعث رکود می‌شود که با هویت تکامل خواه انسان همخوانی ندارد؛ به عبارتی طی طریق است که موفقیت را می‌سازد و این طریق و انتخاب آن ماحصل جهان‌بینی، تأمل و تدبر هر فرد است.”

وی درخصوص دورنمای موفقیت حرفه ای برای خود اظهار داشت: ” در حال حاضر، گام‌های بعدی مسیر حرفه‌ای که در آن هستم، توسعه‌ی ارتباطات بیشتر علمی بین‌المللی است.”

دکتر محبی در پایان سخنانش به تجربه حضور بیش از بیست‌ساله‌ خود در دانشگاه فردوسی مشهد، به‌عنوان دانشجو و عضو هیأت علمی اشاره کرد و گفت :” به‌رغم محدودیت‌های قابل‌درک در حوزه‌ی سخت‌افزاری، تجربه‌ حضور در خانواده‌ای پویا است که فرصتِ رشد را برای همه‌ی اعضایش فراهم می‌آورد. امیدوارم همه‌ ما اعضای خانواده دانشگاه فردوسی مشهد نیز، هر یک در جایگاه خود، به توسعه‌ی مرزهای دانش و فراتر از آن، معرفت، همت بورزیم.”

.

پیوندها

طعم گیلاس – عباس کیارستمی از این‌گونه بودن … ۸۵/۰۲/۱۵
تله تئاتر زمستان ۶۶ موقعیتی خطیر ترس و دلهره میان بودن و نبودن ۸۵/۰۲/۲۰
باغ فردوس؛ پنج بعد از ظهر عاشقانه‌ای آرام در گذاز از بحران ۸۵/۰۳/۲۶
کشتن مرغ مقلد To Kill : اسطوره های نمی میرند ۸۵/۰۴/۹
ازدواج به سبک ایرانی : فیلم فارسی نوین ۸۵/۰۴/۲۰
محبت محبی : یک کمدی رمانتیک شاخص در تاریخ سینما / تعطیلات رومی Roman Holiday 85/06/2
بمان : در عصر قاطعیت تردید…. ۸۵/۰۷/۱۰
محمد یعقوبی : من در نوشتن، رئالیسم را می پسندم ۸۵/۰۷/۲۶
“خون بازی” از نگاهی نو ۸۵/۱۱/۲۸
افسانه ۱۹۰۰ : تورناتوره می‌تواند ۸۶/۰۱/۳۰
فوتبال در سینمای ایران: از مسافر تا آفساید ۸۶/۰۵/۲۱
زندگی، زندگی است : نگاهی به فیلم‌نامه دوشیزه سان شاین کوچک ۸۶/۱۱/۲۳
ورای یک شک – سایه یک شک Shadow of Doubt آلفرد هیچکاک ۸۷/۰۵/۱۸
آتش بس : شخصیت‌های کاریکاتورگونه و غلو شده ۸۷/۰۶/۴
نگاهی به فیلم “وقتی همه خوابیم” : چه کسی در خواب است؟ ۸۷/۱۱/۱۶
شبانه روز : عشقها و آدمها ۸۷/۱۱/۱۸
نگاهی به فیلم عیار ۱۴ پرویز شهبازی ۸۷/۱۱/۱۸
صندلی خالی : زندگی، مرگ، عدم قطعیت و کات ۸۷/۱۱/۱۹
زادبوم : ترانه‌ای نوستالژیک برای زادبوم ۸۷/۱۱/۲۰
پستچی سه بار در نمی زند : پستچی چه هنگام در می زند؟ ۸۷/۱۱/۲۷
بی پولی – حمید نعمت الله زندگی با “بی پولی” جریان دارد … ۸۷/۱۲/۲
هفت و پنج دقیقه ساعت‌های ایرانی ۸۸/۰۲/۲۱
جدایی نادر از سیمین جدایی نه چندان غیر معمول نادر و سیمین ۸۹/۱۱/۲۳
روز روشن – حسین شهابی یادداشت های جشنواره ای -۱- ۹۱/۱۱/۱۶
برف و خاکستر – روح الله سهرابی یادداشت های جشنواره ای -۲- ۹۱/۱۱/۱۸
سر به مهر – هادی مقدم دوست یادداشت های جشنواره ای -۳- ۹۱/۱۱/۲۰

نوشته محبت محبی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

معرفی «کانون تحلیل‌گران سینما» The Cinematic Analysts Center

«مدت 06:36»

کانون تحلیل‌گران سینما The Cinematic Analysts Center کانون تحلیل‌گران سینما وابسته به آگاه فیلم با هدف سینما برای همه فعالیت می‌کرد.

«مدت 18:56»

متن سربرگ خود را وارد کنید

به پایان آمد این دفتر
حکایت هم‌چنان باقی‌ست

نوشته کانون تحلیل‌گران سینما اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• معرفی:

منصور واحدی متولد ۱۳۲۳ شهرستان شاهرود هستم. لیسانس روان‌شناسی تعلیم و تربیت و فوق دیپلم زبان انگلیسی در حال حاضر هم بازنشسته آموزش و پرورش خراسان و عضو هیأت مدیره کانون بازنشستگان آموزش و پرورش خراسان

• پیوندها:

1. خیلی دور خیلی نزدیک ؛ فیلمی اندیشمندانه با اجرایی روان و ساده ۸۴/۰۶/۲۴
2. سرب ؛ خداحافظ کیمیایی ۸۴/۰۷/۴
3. دوئل ؛ از نظر تکنیک و جلوه های ویژه نقطه عطفی در تاریخ سینمای ایران ۸۴/۰۸/۴
4. آکواریوم ؛ قصه یک خطی ۸۴/۰۹/۱۳
5. روز کارنامه ؛ فیلم مخصوص کودک نیست ۸۴/۱۰/۱۹
6. دیشب باباتو دیدم آیدا ؛ تلفیقی بین سینمای جشنواره ای و گیشه ۸۴/۱۱/۲۵
7. کافه ترانزیت ؛ قصه فیلم ملودرام است ۸۴/۱۲/۲
8. چهارشبنه سوری ؛ چهارشنبه سوری فیلم متوسطی است ۸۵/۰۱/۲۴
9. طعم گیلاس ؛ ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت ۸۵/۰۲/۲۵
10. تنگنا ؛ نسل جوان الان توی خودش است ۸۵/۰۳/۱۹
11. افسانه ۱۹۰۰ ؛ اگر کلیدهای پیانو بی انتها باشند ۸۵/۰۴/۱۶
12. نور زمستانی ؛ دعا و نیایش ۸۵/۰۵/۱۲
13. دختری با روبان زرد یا دختر روبان زردی به گیسو داشت ۸۵/۰۵/۱۹
14. درخشش ؛ فیلم سازی با اندیشه های بزرگ ۸۵/۰۶/۱۶
15. بید مجنون ؛ شبیه فیلمی به نام “نگاه نخستین” ۸۵/۰۶/۳۱
16. نجات سرباز رایان ؛ جبهه خصم همیشه وجود دارد ۸۵/۰۷/۷
17. باز شناخت یک فیلم ساز ؛ استیون اسپیلبرگ ۸۵/۰۷/۷
18. ماهی‏ ها عاشق می‏ شوند ؛ فیلم برداری زیبای فیلم ۸۵/۰۷/۷
19. جاده ؛ یکی از شاخص ترین فیلم های تاریخ سینماست ۸۵/۰۷/۱۴
20. راننده تاکسی ؛ اجتماع و آدم های آن ۸۵/۰۹/۱۵
21. عروج ؛ مظهر ایثار و ایستادگی ۸۵/۰۹/۲۰
22. منصور واحدی : به وجود آورندگان “هنر” باید متفکر و حتی نابغه باشند ۸۵/۰۹/۲۱
23. باز شناخت یک کارگردان ؛ سیدنی لومت ۸۵/۱۰/۲۱
24. بعد از ظهر سگی ؛ این فیلم متعلق به سینمای معترض است ۸۵/۱۰/۲۱
25. ماهی بزرگ ؛ هر کس رویاهایش به طریقی در این فیلم مستتر است ۸۶/۰۲/۲
26. شاید وقتی دیگر ؛ نشان دهنده هویت گمشده زن ایرانی است ۸۶/۰۲/۱۶
27. مرگ در ونیز ؛ رگ رویایی یک هنرمند ۸۶/۰۴/۱۱
28. اندر احوال اینگمار برگمان ۸۶/۰۶/۲۵
29. فدریکو فلینی ؛ آخرین بازمانده فیلم سازان کلاسیک جهان ۸۷/۰۸/۲۹

–منصور واحدی (بحث) ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۰۶ (IRDT)

نوشته منصور واحدی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

عباس کیارستمی Abbas Kiarostami

نمایش دراماتیک پرشوری شکل گرفت

• راجر ابرت
• شیکاگو سان تایمز
• مترجم: ملیحه خاکنه
• تاریخ ارسال: ۸۵/۰۳/۵
• منبع: سایت آگاه فیلم

در سال (۱۹۹۷) در جشنواره کن، وقتی عباس کیارستمی سرانجام در آخرین لحظه توانست فیلم تازه‌اش طعم گیلاس را به بخش مسابقه‌ی جشنواره برساند. نمایش دراماتیک پرشوری شکل گرفت. وقتی وارد سالن شد، همه به احترامش به‌پا خاستند و در پایان نمایش فیلم نیز به‌شدت مورد تشویق قرار گرفت (هر چند این‌بار عده‌ای نیز فیلم را هو کردند). و دست آخر هیأت داوران جایزه‌ی نخل طلا را به‌طور مشترک به این فیلم اعطا کرد.

وقتی به هتل اسپلندید برگشتیم، متوجه شدم که دیدگاهم نسبت به فیلم با دو منتقد دیگر امریکایی، جاناتان روزنبام (شیکاگو ریدر) و دیوکر (نیویورک دیلی) به‌شدت متفاوت است. آن‌ها معتقد بودند که یک شاهکار دیده‌اند. من فکر می‌کردم که امپراتوری را لخت و عور دیده‌ام. البته می‌توان فیلم را بحث‌انگیز تلقی کرد، ولی لازمه‌اش این است که تجربه‌ی تماشای فیلم را (که بی‌نهایت کسالت‌بار است)، به چیزی هیجان‌انگیزتر – قصه‌ای درباره‌ی زندگی و مرگ- بدل کنیم. همان‌طور که قادریم رمانی بد را به فیلمی خوب بدل کنیم، این توانایی را هم داریم که درباره‌ی فیلمی ملال‌آور، نقدی هیجان‌انگیز بنویسیم.

داستان: مردی با رنجرورش در بیابان‌های حومه‌ی تهران سرگردان است، از میان مناطق صنعتی بی‌آب و علف، ساختمان‌های نیمه‌کاره، و حلبی‌آبادها – که پر از جوانانی جویای کار است می‌گذرد. سربازی را سوار می‌کند، و در صحنه‌ای طولانی، از او می‌پرسد: اگر مشکل مالی داری، من می‌توانم برطرف کنم. آیا این یک پیشنهاد جنسی است؟ کیارستمی اجازه‌ می‌دهد که این ذهنیت در ما شکل بگیرد، و بعد به‌تدریج ماهیت حقیقی کار او را مشخص می‌کند: مرد، آقای بدیعی، می‌خواهد خودکشی کند. گودالی را کنده و …

این، خطوط اصلی داستان فیلم است (به شما نمی‌گویم بدیعی دست آخر این کار را می‌کند یا نه.). کیارستمی داستانش را با لحنی یکنواخت تعریف می‌کند. دیالوگ‌ها طولانی، مبهم و پیچیده است. آدم‌ها منظور هم را نمی‌فهمند. ماشین در لحظاتی طولانی، در حال حرکت در بیابان، یا در حال توقف رو به بیابان می‌بینیم و بدیعی را که سیگار می‌کشد. به‌ندرت دو تا آدم را همزمان در یک‌نما می‌بینیم، گفته‌اند دلیلش این بوده که فیلم را کیارستمی خودش فیلم‌برداری کرده، ابتدا در صندلی راننده نشسته، بعد در صندلی کنار راننده.

مدافعان فیلم (که تعدادشان هم زیاد است) از تمایل کیارستمی به پذیرش سکوت، انفعال، ریتم کند، تأمل و سکون سخن می‌گویند. این‌که تماشاگران کم‌حوصله از خود بی‌قراری نشان می‌دهند، اما اگر ما منطق زمانی کیارستمی را بپذیریم و به تنگناهای اگزیستانسیالیستی قهرمان فیلم دل بدهیم، آن‌وقت عظمت فیلم را درک خواهیم کرد. ولی آیا این اتفاق برای ما خواهد افتاد؟ من تحمل تماشای فیلم‌های طولانی و کند را دارم، به‌شرطی که فیلم مرا سر شوق بیاورد. از تماشای مستند هشت ساعته‌ی تایگا درباره‌ی مغولستان خاطره‌ی خوبی دارم. به لحاظ عقلانی می‌فهمم کیارستمی چه می‌کند. انتظار ندارم صحنه‌های اکشن و پرحادثه در فیلم ببینم. اما احساسم این است که سبک کیارستمی تصنعی و پرتکلف است، موضوع فیلم این ضرورت را ایجاب نمی‌کرده و از این سبک نفعی به آن نمی‌رسد.

اگر قرار است با بدیعی همدلی کنیم، آیا نباید درباره‌اش بیش‌تر بدانیم؟ اصلاً چیزی راجع به او می‌دانیم؟ از این‌که در ابتدا او را با یک هم‌جنس‌باز اشتباه بگیرند، چه نیتی داشته؟ (نمی‌گویم چه نیتی برای تماشاگر- بلکه برای خود بدیعی، به‌هرحال او که متوجه هست که دیگران درباره‌اش دچار سوءتفاهم شده‌اند؟) و چرا باید گروه فیلم‌برداری کیارستمی را در صحنه‌ی پایانی ببینیم؟ یک استراتژی فاصله‌گذاری دستمالی شده برای آن‌که به ما یادآوری کند که در حال تماشای فیلم هستیم. طعم گیلاس احتیاج به این تأکید ندارد. فیلم چنان وزوز بی‌حس و حالی است که ما آن‌را فقط به‌عنوان یک فیلم تجربه می‌کنیم.

بله، پشت داستان فیلم احساسات انسان‌دوستانه وجود دارد. بله، یک کارگردان ایرانی توانسته درباره‌ی موضوع ممنوعه‌ی خودکشی فیلم بسازد و آدم شجاعی باید باشد: بله، ما هم ظهور پرشور هنر مستقل را در جمهوری اسلامی تحسین می‌کنیم. اما آیا تماشای طعم گیلاس تجربه‌ی ارزشمندی است؟ من می‌گویم نه.

نوشته نمایش دراماتیک پرشوری شکل گرفت اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

عباس کیارستمی Abbas Kiarostami

ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت

• منصور واحدی
• تاریخ ارسال: ۸۵/۰۲/۲۵
• کانون تحلیل گران سینما
• منبع: سایت آگاه فیلم

۱) طعم گیلاس فیلمی است چند لایه که می‌توان از آن روایت‌ها و برداشت‌های گوناگونی به‌عمل آورد.

۲) سبک کار کیارستمی غیر قراردادی و الهام گرفته از موج نو فرانسه و نئورئالیسم ایتالیا است.

۳) فیلم، ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت است.

۴) قصه‌ی فیلم با این‌که درباره‌ی مرگ و خودکشی است، اما تفکری مثبت نسبت به زنده‌ماندن و زندگی دارد.

۵) فیلم به شکلی زیبا و در قالب یک شعر تداوم زندگی را نشان می‌دهد و این‌که زندگی بدون آقای بدیعی یا هر کس دیگر ادامه دارد.

۶) کیارستمی در فیلم طعم گیلاس به مسأله‌ی خودکشی از دیدگاه‌های متفاوت می‌پردازد بدون آن‌که از ایده‌ای طرفداری کند.

۷) به‌نظر می‌رسد کیارستمی، خودکشی قهرمان فیلم‌اش را بهانه‌ای قرار داده تا به کشف زندگی و زیبایی‌هایش بپردازد.

۸) آقای بدیعی قهرمان فیلم همان‌قدر که درباره‌ی مرگ خویش می‌اندیشد درباره‌ی جریان دفن پس از مرگ نیز نگرانی دارد.

۹) فیلم‌های کیارستمی مشخصه‌های خاص خود را دارند. جاده‌های مارپیچ، حرکت انسان‌ها و ماشین‌ها در آن، که از خانه دوست کجاست؟ شروع و در زندگی و دیگر هیچ، زیر درختان زیتون، طعم گیلاس و باد ما را خواهد برد ادامه یافت و نمایانگر انسان‌هایی است که یک سفر مکاشفه‌وار را برای یافتن سؤالات خویش شروع می‌کنند.

۱۰) فیلم با قراردادن یأس آقای بدیعی در مقابل شور و حال کارگران و دیگرانی که در طول فیلم قهرمان داستان با آن‌ها برخورد می‌کند جنبه‌های متفاوت تفکرات انسان‌ها را برای زندگی کردن نشان می‌دهد. با این ایده که زندگی زیباست و باید مفهوم حقیقی زندگی را بین انسان‌هایی جست‌وجو کرد که بدون‌ این‌که مأیوس شوند، زندگی می‌کنند.

۱۱) در فیلم مشخص نمی‌شود که آقای بدیعی اصلاً که هست؟ چه‌کاره است و چرا قصد خودکشی دارد ولی به‌نظر می‌رسد که او نماینده‌ی انسان‌های معترض می‌باشد که دچار یأس فلسفی گشته و به پوچی و بیهودگی رسیده‌اند.

۱۲) جاده‌های خاکی و گرد و خاک تأکیدی بر آن است که آقای بدیعی میل دارد به خاک برگردد.

۱۳) گاهی به‌نظر می‌رسد آقای بدیعی اصلاً قصد خودکشی را ندارد و به دنبال افرادی می‌گردد که با او همدلی و همراهی کنند.

۱۴) در قسمت‌های آغازین که صحبت از مرگ و خودکشی است او از جاده‌های سنگلاخ، پر گرد و خاک، برهوتی با طبیعت نازیبا که تنها پرندگانش کلاغ‌ها هستند عبور می‌کند و آن‌گاه که صحبت از طبیعت و زندگی است به‌تدریج جاده‌ها زیبا و سرسبز می‌شوند همراه با آوای پرندگان. و کارگردان به زیبایی ارتباط بین زندگی و طبیعت را به‌صورت نمادین نشان می‌دهد.

۱۵) قسمت پایانی فیلم، غیرمنتظره است که یک لحظه تماشاگر را دچار حیرت می‌کند، کارگردان قضاوت نهایی را به‌عهده‌ی تماشاگران می‌گذارد.

نوشته ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

عباس کیارستمی
Abbas Kiarostami

از این گونه بودن………

• محبت محبی
• تاریخ ارسال: ۸۵/۰۲/۱۵
• منبع: سایت آگاه فیلم

بودن یا نبودن از همیشه تا هنوز دغدغه آدمی است. چه مولانا را به خاطر بیاوریم که از مبدا و مقصد و چرایی آمدن و رفتن می‌پرسد، چه پرچم در حال اهتزاز هملت را در ذهن متصور سازیم که مزین به شعار بودن یا نبودن است و چه تلخی طنز سیلوراستاین زیر زبانمان باشد که مساله لعنتی این است.

آقای بدیعی دیگر بودن را تاب نمی‌آورد. چرایی‌اش را هیچ نمی‌دانیم و از قضا این ندانستن است که بداعتی به کار می‌بخشد. او در جستجوی کسی است که همراه او باشد برای نبودن و دیگر؟ هیچ.

به نظر می‌رسد که این‌گونه بودنی مرموز است که لطافت احتضار را برای موسم کوتاهی در رگهای هستی او جاری می‌سازد و این شرنگ پاسخ همه سوالات بی پایان عالم برای اوست.

بهانه‌ها نیستند، وقتی بهانه‌ای نباشد، بودن جز فرو بردن مولکولهای اکسیژن به درون ریه‌های خسته و بازفرستادن دی اکسید کربنی که سبب تاثیر نامطلوب بر جو زمین می‌گردد، چه کارکردی دارد؟ این فسلفه آقای بدیعی است حتی اگر ما علل رسیدن به چنین فلسفه‌ای را نداشته باشیم، می‌توانیم از فیلم چنین نتیجه‌ای بگیریم و از این رو است که مشکل او یافتن کسی است برای همراهی در اولین دقایق نبودن و برای آنکه حتی نبودنش هم به چشم نیاید و این‌گونه است که تنهایی درون آقای بدیعی را به فریادی چنین از جنس نبودن سوق می‌دهد! او خوشبخت نیست. همین.

اما من آقای بدیعی را دوست ندارم. نه به خاطر اینکه یک پای فلسفه نصفه و نیمه‌اش بد می‌لنگد، به این خاطر که او یک شبه روشنفکر بورژوا است که آدم‌های اطرافش را از برج عاج خود می‌بیند. او صادق نیست. برای همراهی آدمها، در کاری البته ناصواب، داشته‌های خود و نداشته‌های آن‌ها را به رخشان می‌کشد. این قضیه بیشتر در ارتباط او با سرباز کرد شکل می‌گیرد. وقتی از او می‌خواهد تا بشمارد، این قضیه وجه شاخص و البته آزادهنده‌ای پیدا می‌کند. او نبودن را می‌خواهد چون بودنش به زعم خود وی برای دیگران آزار دهنده است و دیگر گونه بودن را نمی‌خواهد.

خوشبختی بهانه‌ای است که او ندارد اما شاید شادی‌های کوچکی چون چند دانه توت همان خوشبختی باشد که آقای بدیعی در جستجوی آن است. به زعم بسیاری از روانشناسان، خوشبختی ماهیتی سوبژکتیو دارد و به درونیات آدمی و نگرش او به جهان اطراف ارتباط دارد. برای همین است که هیچ‌گاه تعریف دقیق و مشخصی در هیچ یک از حوزه های علم و معرفت برای بیان آن ارایه نشده است و هر کس از ظن خود تعریفی رو می کند.

آقای بدیعی قطعا با یک پشتوانه فکری به این لحظه رسیده است که تنهاست و خوشبخت نیست. پیشینه‌ای که گرچه در فیلم اشاره‌ای به آن نمی‌شود، با انتخاب بازیگر، موقعیت و لوکیشن‌ها، به صورت غیرمستقیم به مخاطب ارایه می‌گردد و همین مانع همذات پنداری مخاطب می‌شود. او پراگماتیسمی می‌اندیشد و دیدگاهش در تقابل با دیدگاه ایده آلیستی طلبه جوان است. شاید هم فقط می‌خواهد او را به همراهی بخواند که چنین اظهار نظر می‌کند، اما همین توجیهات شعارزده سبب می‌شود به این نتیجه برسیم که حتی اگر خوشبختی ماهیتی ابژکتیو داشته باشد، عملکرد مبتنی بر جهان بینی خاص آقای بدیعی سبب شده است که حالا در چنین موقعیتی گرفتار بماند.

شاید اگر او یک انسان منفعل و مردد بود که نمی‌دانست، بیشتر می‌توانستیم با او هم‌سو شویم و دردهایی که روحش را می‌خورد و شاید ریشه در بی دردی دارد، درک کنیم.

برای وضوح بیشتر این نکته، به فیلم تحسین برانگیز شهبازی، نفس عمیق ، اشاره می‌کنم که البته با تاخر زمانی نسبت به طعم گیلاس ساخته می‌شود، اما یکی از تم‌های غالب آن خودکشی، البته به صورت غیر مستقیم است. اما در نفس عمیق، کامران گیج است و نمی‌داند و اصراری ندارد که این ندانست را برای دیگران توجیه کند. او علیرغم انفعال در برابر آدم‌ها، با سگی گرسنه خوب تا می‌کند. سکوت سنگی او و سن جوانی که اقتضای ندانستن است، کامران را به مراتب دوست داشتنی تر از آقای بدیعی می‌کند.

اما روی دیگر سکه آن است که کیارستمی حق را به اقای بدیعی نمی‌دهد. موضع گیری او – لااقل در فیلم- هم‌سو با آقای باقری، پیرمردی است که خود تجربه ای مشابه را از سر گذرانده است.

از نکات جالب در شخصیت پردازی، انتخاب خودروی پاترول است که به بخشی از شخصیت آقای بدیعی اشاره می کند. پاترولی که در کنار انتخاب نابازیگری به نام همایون ارشادی ( در آن زمان) و فیزیک یک میانسال خاص ، در خوانش وجوه شخصیتی آقای بدیعی کمک بسزایی می‌کند. جالب‌تر این‌که همین خودرو، به پیروان مکتب کیارستمی در سینما سرایت کرده است و از جمله می‌توان به مهندس پاترول سوار فیلم “از کنار هم می گذریم” ایرج کریمی و نیز فیلم متاخر مانی حقیقی، “کارگران مشغول کارند” اشاره کرد که بر اساس طرحی از کیارستمی ساخته شده است.

در پایان برای پی بردن به تاثیر گذاری سینمای کیارستمی و بالاخص طعم گیلاس، به شخصیت‌های وام گرفته شده از این فیلم اشاره می‌شود: مردهای میانسال فیلم‌های از کنار هم می‌گذریم و کاگران مشغول کارند، مشخصا وجوه دیگر شخصیتی آقای بدیعی را به ذهن متبادر می‌سازند. طلبه جوان و افغانی را نمی‌توان منبع الهام میرکریمی در زیر نور ماه دانست؟ اگرچه سید حسن زیر نورماه آن‌قدر خوب و مبتنی بر جهان‌بینی متفاوت میرکریمی پرداخت شده که به سختی می‌توان خلق آنرا به منشا خارجی نسبت داد. نگهبان افغانی هم که مستقیما به تهران ساعت ۷ صبح امیر شهاب رضویان می‌ود و حرف آخر آن‌که کیارستمی، کیارستمی است، حتی اگر وامداران مکتب او آنقدر کپی‌های ناقص و در برخی موارد جزئی کاملی از کارهای وی ارائه کرده باشند که تشخیص اصل و فرع دشوار شده باشد!

نوشته از این گونه بودن……… اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

فیلم‌نامه، تهیه، تدوین و کارگردانی: عباس کیارستمی
بازیگران: همایون ارشادی، عبدالحسین باقری، افشین خورشید باختری، صفرعلی مرادی، میرحسین نوری
مدیر فیلم‌برداری: همایون پایور
صدابردار: جهانگیر میرشکاری
صداگذاری و ترکیب صداها: محمدرضا دلپاک
موسیقی پایانی: لویی آرمسترانگ
دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: حسین یکتاپناه
محصول: ۱۳۷۶ پیمان فیلم مدت: ۹۵ دقیقه
داستان فیلم:
مرد میانسالی به نام بدیعی سوار بر اتومبیل خود شهر را زیر پا می‌گذارد تا کسی را برای خاک ریختن روی گور خود پس از خودکشی پیدا کند….

کانون تحلیل‌گران سینما

آگاه فیلم
منصور واحدی

نوشته کانون ۹ : طعم گیلاس / عباس کیارستمی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

طعم گیلاسبودن یا نبودن ازهمیشه تا هنوز دغدغه آدمی است . چه مولانا را به خاطر بیاوریم که از مبدا و مقصد و چرایی آمدن و رفتن می‌پرسد، چه پرچم در حال اهتزاز هملت را در ذهن متصور سازیم که مزین به شعار بودن یا نبودن است و چه تلخی طنز سیلوراستاین زیر زبانمان باشد که مساله لعنتی این است.

آقای بدیعی دیگر بودن را تاب نمی‌آورد. چرایی‌اش را هیچ نمی‌دانیم و از قضا این ندانستن است که بداعتی به کار می‌بخشد. او در جستجوی کسی است که همراه او باشد برای نبودن و دیگر؟ هیچ.

به نظر می‌رسد که این‌گونه بودنی مرموز است که لطافت احتضار را برای موسم کوتاهی در رگهای هستی او جاری می‌سازد و این شرنگ پاسخ همه سوالات بی پایان عالم برای اوست.

بهانه‌ها نیستند، وقتی بهانه‌ای نباشد، بودن جز فرو بردن مولکولهای اکسیژن به درون ریه‌های خسته و بازفرستادن دی اکسید کربنی که سبب تاثیر نامطلوب بر جو زمین می‌گردد، چه کارکردی دارد؟ این فسلفه آقای بدیعی است حتی اگر ما علل رسیدن به چنین فلسفه‌ای را نداشته باشیم، می‌توانیم از فیلم چنین نتیجه‌ای بگیریم و از این رو است که مشکل او یافتن کسی است برای همراهی در اولین دقایق نبودن و برای آنکه حتی نبودنش هم به چشم نیاید و این‌گونه است که تنهایی درون آقای بدیعی را به فریادی چنین از جنس نبودن سوق می‌دهد! او خوشبخت نیست. همین.

اما من آقای بدیعی را دوست ندارم. نه به خاطر اینکه یک پای فلسفه نصفه و نیمه‌اش بد می‌لنگد، به این خاطر که او یک شبه روشنفکر بورژوا است که آدم‌های اطرافش را از برج عاج خود می‌بیند. او صادق نیست. برای همراهی آدمها، در کاری البته ناصواب، داشته‌های خود و نداشته‌های آن‌ها را به رخشان می‌کشد. این قضیه بیشتر در ارتباط او با سرباز کرد شکل می‌گیرد. وقتی از او می‌خواهد تا بشمارد، این قضیه وجه شاخص و البته آزادهنده‌ای پیدا می‌کند. او نبودن را می‌خواهد چون بودنش به زعم خود وی برای دیگران آزار دهنده است و دیگر گونه بودن را نمی‌خواهد.

خوشبختی بهانه‌ای است که او ندارد اما شاید شادی‌های کوچکی چون چند دانه توت همان خوشبختی باشد که آقای بدیعی در جستجوی آن است. به زعم بسیاری از روانشناسان، خوشبختی ماهیتی سوبژکتیو دارد و به درونیات آدمی و نگرش او به جهان اطراف ارتباط دارد. برای همین است که هیچ‌گاه تعریف دقیق و مشخصی در هیچ یک از حوزه های علم و معرفت برای بیان آن ارایه نشده است و هر کس از ظن خود تعریفی رو می کند.

آقای بدیعی قطعا با یک پشتوانه فکری به این لحظه رسیده است که تنهاست و خوشبخت نیست. پیشینه‌ای که گرچه در فیلم اشاره‌ای به آن نمی‌شود، با انتخاب بازیگر، موقعیت و لوکیشن‌ها، به صورت غیرمستقیم به مخاطب ارایه می‌گردد و همین مانع همذات پنداری مخاطب می‌شود. او پراگماتیسمی می‌اندیشد و دیدگاهش در تقابل با دیدگاه ایده آلیستی طلبه جوان است. شاید هم فقط می‌خواهد او را به همراهی بخواند که چنین اظهار نظر می‌کند، اما همین توجیهات شعارزده سبب می‌شود به این نتیجه برسیم که حتی اگر خوشبختی ماهیتی ابژکتیو داشته باشد، عملکرد مبتنی بر جهان بینی خاص آقای بدیعی سبب شده است که حالا در چنین موقعیتی گرفتار بماند.

شاید اگر او یک انسان منفعل و مردد بود که نمی‌دانست، بیشتر می‌توانستیم با او هم‌سو شویم و دردهایی که روحش را می‌خورد و شاید ریشه در بی دردی دارد، درک کنیم.

برای وضوح بیشتر این نکته، به فیلم تحسین برانگیز شهبازی، نفس عمیق ، اشاره می‌کنم که البته با تاخر زمانی نسبت به طعم گیلاس ساخته می‌شود، اما یکی از تم‌های غالب آن خودکشی، البته به صورت غیر مستقیم است. اما در نفس عمیق، کامران گیج است و نمی‌داند و اصراری ندارد که این ندانست را برای دیگران توجیه کند. او علیرغم انفعال در برابر آدم‌ها، با سگی گرسنه خوب تا می‌کند. سکوت سنگی او و سن جوانی که اقتضای ندانستن است، کامران را به مراتب دوست داشتنی تر از آقای بدیعی می‌کند.

اما روی دیگر سکه آن است که کیارستمی حق را به اقای بدیعی نمی‌دهد. موضع گیری او – لااقل در فیلم- هم‌سو با آقای باقری، پیرمردی است که خود تجربه ای مشابه را از سر گذرانده است.

کانون تحلیل‌گران سینما
از نکات جالب در شخصیت پردازی، انتخاب خودروی پاترول است که به بخشی از شخصیت آقای بدیعی اشاره می کند. پاترولی که در کنار انتخاب نابازیگری به نام همایون ارشادی ( در آن زمان) و فیزیک یک میانسال خاص ، در خوانش وجوه شخصیتی آقای بدیعی کمک بسزایی می‌کند. جالب‌تر این‌که همین خودرو، به پیروان مکتب کیارستمی در سینما سرایت کرده است و از جمله می‌توان به مهندس پاترول سوار فیلم “از کنار هم می گذریم” ایرج کریمی و نیز فیلم متاخر مانی حقیقی ،” کارگران مشغول کارند” اشاره کرد که بر اساس طرحی از کیارستمی ساخته شده است.

در پایان برای پی بردن به تاثیر گذاری سینمای کیارستمی و بالاخص طعم گیلاس، به شخصیت‌های وام گرفته شده از این فیلم اشاره می‌شود: مردهای میانسال فیلم‌های از کنار هم می‌گذریم و کاگران مشغول کارند، مشخصا وجوه دیگر شخصیتی آقای بدیعی را به ذهن متبادر می‌سازند. طلبه جوان و افغانی را نمی‌توان منبع الهام میرکریمی در زیر نور ماه دانست؟ اگرچه سید حسن زیر نورماه آن‌قدر خوب و مبتنی بر جهان‌بینی متفاوت میرکریمی پرداخت شده که به سختی می‌توان خلق آنرا به منشا خارجی نسبت داد. نگهبان افغانی هم که مستقیما به تهران ساعت ۷ صبح امیر شهاب رضویان می‌ود و حرف آخر آن‌که کیارستمی، کیارستمی است، حتی اگر وامداران مکتب او آنقدر کپی‌های ناقص و در برخی موارد جزئی کاملی از کارهای وی ارائه کرده باشند که تشخیص اصل و فرع دشوار شده باشد!

نوشته محبت محبی: طعم گیلاس، از این‌گونه بودن … اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.