• ۱ معرفی
• ۲ سینمای آزاد مشهد
• ۳ فیلم های کوتاه
• ۴ پس از انقلاب

• معرفی

متولد ۱۳۳۲ در مشهد.

فوت: دوم مهر به دلیل بیماری قلبی.

در سال های آخر دبیرستان به تئاتر علاقه پیدا کرد.

اجرای چند نمایش دبیرستانی و بازی در تعدادی نمایش به کارگردانی داریوش ارجمند و رضا صابری در آن سال ها، نخستین فعالیت های هنری او در این زمینه بود.

پس از پایان تحصیلات دبیرستانی، همراه با دوستانش از جمله حسین باغیاری، فریدون جیرانی، بیژن امکانیان، مهرداد تدین و داریوش ارجمند از نخستین کسانی بود که سینمای آماتور را در مشهد پایه گذاشتند.

• سینمای آزاد مشهد

از پایه گذاران سینمای آزاد مشهد نیز بود و مدتی مسئولیت آن را بر عهده داشت.

• فیلم های کوتاه

اولین گریه، کوچه های خالی، نگفتمت برو ، و تیماج از جمله ساخته های او در سال های پیش از انقلاب است.

• پس از انقلاب

• این صفحه آخرین‌بار در ۲ مهر ۱۳۹۴ ساعت ‏۰۶:۰۰ تغییر یافته‌است.

نوشته محمدعلی معصوم دوست اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

اکنون، در اوایل تابستان، می‌توان در مورد فیلم‌هایی که از ابتدای سال تا به‌حال اکران شده‌اند، صحبت کرد. شاید مهم‌ترین خصیصه‌ی فیلم‌های امسال، این باشد، که برآیند نهایی فیلم‌ها کاملا برعکس ادعا و نیت سازندگانشان بوده است. اجازه بدهید هرچه سریع‌تر برویم سراغ نمونه‌ها:

«خون‌بازی» بنا بوده، بدون هیچ ادعایی! نگاهی متفاوت به مسئله‌ی اعتیاد و شهرنشینی و طبقه‌ی رو به رشد و … داشته باشد، اما حاصل کار چیزی جز «آینه عبرت ۲» نبود. «اخراجی‌ها» بنا بوده آبرویی برای جبهه و جنگ و آدم‌های آن مهیا سازد تا از پی آن بتوانیم به اسرار مگوی آن بیشتر بپردازیم، اما این فیلم قبل از هرچیز چنان آبرویی از سینما برد که شاید تا ابد باید در مورد این مسئله صحبت کرد تا فرصت به دیگر مسائل نرسد.

«سنگ، کاغذ، قیچی» خواسته که درامی روان‌شناسانه و جامعه‌شناسانه برای انسان‌های جنگ و ارتباطشان با جامعه‌ی امروزی، کمپلکس‌های دو نسل متفاوت در مقابل قدرت و … باشد، اما در عمل و جهان‌بینی در حد «شهر موش‌ها» متوقف شد، «پارک‌وی» خواسته بود شروع یک ژانر، در سینمای ایران باشد – آقای فریدون جیرانی حتما «شب بیست و نهم» را ندیده‌اند- اما تنها چیزی که در سالن‌های نمایش این فیلم رؤیت نشد، ترس و وحشت برای حتی یک لحظه در چهره‌ی تماشاگران بود و در عوض تماشاگران چیزی برابر «کلاه قرمزی و پسرخاله» خندیدند- واقعا که این فیلم شروع یک ژانر در سینمای ایران بود، ما که خیلی خندیدیم- حالا از همه مهم‌تر «روز سوم»، این فیلم بنا بوده بهترین فیلم امسال سینمای ایران باشد ولی در عمل و بدون شک به بدترین فیلم سال تبدیل خواهد شد. هیچ‌کس نبود از آقای لطیفی و از همه مهم‌تر از هیأت محترم داوران جشنواره فیلم فجر بپرسد که آخر چرا این سربازان عراقی تا این حد تیراندازی بدی دارند؟ این معلم از کجا به آن درجه‌ی نظامی رسید که فرمانده‌ی تسخیر خرمشهر شد؟ اصلا این آدم‌ها کی بودند؟ و از همه مهم‌تر اصلا آن دختر چرا به شوشتر نرفته بود که اگر رفته بود دیگر این فیلم ساخته نمی‌شد و دیگر این همه… در این فیلم قرار بوده، «باران کوثری» بهترین بازیگر سال باشد، اما یکی از بدترین بازی‌های سال و این سال‌ها، همین بازی «باران کوثری» بود- باور کنید لحظه‌ای که او در چاله در مورد حضور عراقی‌ها در منزلش گفت: «زندگی‌مون نجس کردید» حالم بد شد.

دوستان عزیز! باور کنید این سینما نیست، و اگر هم هست، سینمای مورد ادعایی نیست!

تیرماه است و از سینمای امسال ایران چیزی جز ادعا ندیدیم، اما در این میان دو نکته برایم به یادگار می‌ماند: اول آن مصاحبه‌ی حیرت‌انگیز «هوشنگ گلمکانی» عزیز با «مسعود ده‌نمکی» که به هیچ‌وجه وارد چالش با او نشد و اجازه داد که آقای «ده‌نمکی» هرچه می‌خواهد بگوید- باور کنید این مصاحبه فقط برای ثبت در تاریخ و برای آیندگان انجام شده است، باور کنید- و دوم اثبات شباهت هرچه بیشتر هیأت داوران جشنواره فیلم پارسال با داوران لیگ برتر فوتبال کشورمان، ایران عزیز!

• تاریخ ارسال: ۳۱ تیر ۱۳۸۶
• منبع: سایت آگاه فیلم

نوشته غافلان همسازند اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

 احمد حلوی بازیگر و کارگردان تئاتر مشهد در هجدهم شهریور ۱۳۲۷ در خیابان سرسبیل تهران دیده به جهان گشود. پدرش نظامی و افسر ارتش بود و به همین دلیل تا ۱۵ سالگی در اکثر شهرهـای ایران زندگی کرده است. تحصیلات خود را در مقطع دیپلم به پایان رساند و در سال ۱۳۴۲ به مشهد آمد و یک سال بعد فعالیت هـای تئاتری خود را آغاز کرد و تا سال ۱۳۴۹ به صورت تجربی به نقش افرینی در نمایش هـای مختلف پرداخت که در همان سال از مرکز آموزش تئاتر اداره کل فرهنگ و هنـر خراسان فارغ التحصیل می شود. سال ۱۳۵۰ در دوره هـای آموزشی سینمای جوان را در اداره کل فرهنگ و هنر خراسان شرکت و با موفقیت سپری کرد. یک سال قبل از انقلاب با فیلم هزاره فردوسی به نویسندگی و کارگردانی منوچهر طیاب وارد سینمای حرفه ای شد و تـا به امروز به عنوان مدیـر تدارکات و مدیـر تولید در صنعت سینما فعالیت می‌کند.

با سپاس فراوان از جناب حلوی که در این گفت و شنود شرکت کردند.
ملیحه خاکنه
۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۵

خود را معرفی و مختصری از آغاز فعالیت‌های تئاتری خود بگویید؟

احمد حلوی هستم از دوران ابتدایی کار تئاتر و نمایش انجام می‌دادم تا این‌که از سال ۴۳ کار تئاتر را در سازمان جوانان شیر و خورشید شروع کردم و در سال ۴۷ رسماً به‌عنوان اولین هنرجوی رشته‌ی تئاتر در اداره فرهنگ و هنر به سرپرستی استاد محمدعلی لطفی مقدم و در کنار هنرجویانی هم‌چون بیژن امکانیان، فریدون جیرانی، مهدی صباغی و … تئاتر را دنبال کردم.

اولین نمایشی که بازی کردید را به خاطر دارید؟

بعد از فارغ التحصیل شدن در اولین نمایشی که بازی کردم نمایش (سیاه زنگی، مرد فرنگی، دایره زنگی) به کارگردانی استاد لطفی بود که در چندین شهرستان به روی صحنه رفت. بعد از آن هم گروه هنری پگاه را تشکیل دادم.

تعدادی از نمایش‌هایی را که کارگردانی و یا بازی کرده‌اید نام ببرید؟

از سال ۴۷ به بعد نمایشنامه‌های باغ – محکوم به اعدام – حالت چطوره مش رحیم – افعی طلایی – سیاه و… و نمایش چشم در برابر چشم را برای اولین‌بار و آخرین‌بار در ایران به روی صحنه بردم چون این نمایشنامه رنگ و بوی سیاسی داشت و در شرایط سیاسی آن زمان امکان اجرای دوباره پیدا نکرد. و در نمایشنامه‌های بیژن ‌و منیژه – یعقوب لیث – ابوذر – خانم بازرس و… تنها بازی کرده‌ام.

چه انگیزه‌ای باعث شد که به سمت فیلم‌سازی بروید؟

دیدن یک فیلم. یادم هست در دوران ابتدایی همراه پدرم به سینما رفتیم و فیلم (شب‌نشینی در جهنم) به کارگردانی فرخ غفاری را دیدم و همین باعث شد تا تأثیر عمیقی در من به‌وجود آید و باعث شد تا بعدها به‌دنبال سینما بروم چون فهمیدم بسیاری از واقعیت‌ها را می‌توان به‌وسیله‌ی فیلم و سینما بیان کرد، به همین منظور سال ۴۹ به‌عنوان هنرجوی رشته‌ی فیلم‌سازی وارد سینمای جوان اداره کل فرهنگ و هنر به سرپرستی استاد علی اکبر مرادیان شدم.

اولین فیلمی که ساختید چه نام داشت؟

اولین فیلمی که کارگردانی و حتی در آن بازی کردم فیلم “وهم” بود.

بیشترین کسی که تأث یرات عمیق در فعالیت‌های هنری شما داشت چه کسی بود؟

در گذشته هر فعالیت هنری که داشتیم خارج از سبک و سیاق و اصول فنی بود اما استاد محمدعلی لطفی مقدم چهارچوب هنر و زندگی کردن را به من آموخت، هم‌اکنون نیز از وی به‌عنوان یک مشاور و راهنمای بزرگ در تمامی مسائل هنری، زندگی و فیلم‌سازی بهره می‌برم و با نظر وی برنامه‌هایم را پیش می‌برم.

آیا خانواده نیز مشوق فعالیت‌های شما هستند؟

در دوران مجردی و کودکی والدینم مشوق اصلی بودند چون عشق و علاقه‌ام را به کار می‌دیدند اما بعد از ازدواج به‌خاطر خویشاوندی‌ای که با همسرم دارم و او نیز از علاقه‌ام به امور هنری مطلع بود و فعالیت‌های مرا دوست داشت نقش مهمی در زندگی من داشت.

در حال حاظر بیشتر چه فعالیت‌هایی را انجام می‌دهید؟

بیشتر پشت صحنه کار می‌کنم و احساس می‌کنم اگر حرکت نداشته باشم از پا خواهم افتاد و میزان عشق و علاقه‌ام به کار باعث شده با ۵۸ سال سن بیشتر و بهتر از جوانان کار‌کنم.

چه توصیه‌ای به شاگردان و جوانانی که علاقمند به رشته‌های هنری به‌ویژه بازیگری هستند دارید؟

ابتدا قبل از هرکاری بایستی از طریق تحصیل وارد این عرصه شوند و اگر هم می‌خواهند از طریق کسب تجارب عملی وارد دنیای بازیگری، تئاتر و سینما شوند بایستی با پشتکار و عاشقانه کار کنند. از طرفی فریب زرق و برق‌های دوربین و پرژکتورها و….را نخورند چون سرابی بیش نیست و این‌که از سینما این هنر دوست داشتنی به‌عنوان وسیله‌ای برای معروف شدن استفاده نکنند چون گذر است.

نوشته احمد حلوی: “چارچوب هنر و زندگی را از استاد آموخته‌ام.” اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.