۲۲ مرداد ماه ۱۳۹۲

عباس کاظمی بازیگر تئاتر خراسان هم پرید.

زنده یاد عباس کاظمی از هنرمندان برجسته و پیشکسوت تئاتر خراسان

مراسم اولین سالگرد درگذشت عباس کاظمی هنرمند فقید تئاتر خراسان امروز بدون حضور هنرمندان تئاتر مشهد در خواجع ربیع مشهد برگزار شد.
مراسم اولین سالگرد درگذشت عباس کاظمی هنرمند فقید تئاتر خراسان در حالی امروز برگزار شده بود که فقط احمد حلوی از بازیگران قدیمی تئاتر مشهد حضور داشت.

یادی از  زنده یاد عباس کاظمی به بهانه ۲۲ مرداد ماه، اولین سالگرد درگذشتش

مشهدتئاتر – محمد اسدی نژاد: عباس کاظمی هنرمند پیشکسوت تئاتر خراسان که سال گذشته در ۲۲ مرداد ماه، هنر نمایش و تئاتر خراسان را در غم خود تنها گذاشت … او علاوه بر اینکه افتخاراتی برای تئاتر این شهر به ارمغان آورده بود،  آموزگاری بسیار مهریان بود و خیلی از هنرمندان این روزهـای تئاتر مشهد از شاگردان او هستند و او همچنین در عرصه ی ورزش هـم موفقیت هـای چشمگیری داشته است …

عباس کاظمی پانزدهـم فروردین ماه سال ۱۳۱۷ در خانواده ای فرهنگی در تربت حیدریه پا به عرصه ی گیتی نهاد . تحصیلات خود را در مقطع دیپلم به اتمام رساند و بلافاصله در داره فرهنگ به عنوان مربی هنر استخدام شد . علاقه ی وافر او به صحنه تئاتر سبب شد که گروپی تشکیل دهد و در کنار تیمور قهرمان، فریدون جیرانی ، شهرام نقیبی و جمعی از هنرجویانش در سالن فرهنگ تربت حیدریه نمایش های زیادی را به صحنه ببرد .

در سال ۱۳۴۸ به مشهد منتقل شد. در آن سال ها که تحولی عظیم در تئاتر کشور رخ داده بود و تئاتر های روشنفکری رو به رشد بود و می توان گفت سال ۱۳۵۱ اوج درخشش تئاتر خراسان بود که عباس کاظمی با پیوستن به گروه تئاتر رودکی با سرپرستی داریوش ارجمند نمایش هـای : آ با کلاه آ بیکلاه ، چوب بدستـهای ورزیل ، عصمت ، مستأجر ، ایاث ، سایه های بلند ، توپ، رامرودی هـا و … در کنار هنرمندانی چون مرتضی ناجی ،  رضا جوان ، رویا کاظمی ، شراره پوپک ، رضا رضاپور و … به نقش آفرینی پرداخت.

وی در قلمرو سینما و صنعت تصویر هم فعالیت هایی داشته است که می توان به سریال آی آدما ، خانه ی پدری و فیلم سینمایی غریب آشنا اشاره کرد . او در عرصه  کشتی ، دو میدانی و ورزش هـای باستانی هـم فعالیت هـای چشمیگیری داشته است . چهره کمی خسته و به ظاهر خشن ، اما مهربان و دوست داشتنیِ عباس کاظمی بر ورق هایی از تاریخ تئاتر این مرز و بوم ثبت است و یاد و خاطره‌ نقش‌های ماندگارش چنان پررنگ است که هیچ گاه از ذهنمان پاک نخواهد شد .

…و سرانجام عباس کاظمی این هنرمند برجسته ی تئاتر خراسان در بیست و دوم مرداد ماه ۱۳۹۲بر اثر ایست قلبی برای همیشه چشمان زیبایش را بست و دیگر آن چشمان زیبا گشوده نشد و پیکر بی جانش بر روی دست دوستداران و خانواده اش در خواجع ربیع مشهد آرام گرفت.

این روزهـا در آستانه ی اولین سال مرگ این هنرمند بزرگ دوستان و همکارانش به نیکی از او یاد می کنند:

محبوبه بیات : عباس یکی از شیرین ترین ، مهربان ترین و ساده دل ترین آدمی هایی هست که من در کارم و زندگی کاری ام دیدم رفیق خوب وهمراهی همیشه بوده معلم مهربان و بازیگر شیرین وبا دقتی بوده بسیار خاطره های خوبی در دلم دارم بخصوص نمایش ای با کلاه ای بی کلاه ! یادش گـرامی

علیرضا سوزنچی : آن مرد خندان را در سال ۱۳۵۵ شناختـم و یک سال بعد در نمایش رامرودیهـا با او همبازی شدم . وقتی او در جمع بچه هـا بود هیچکس ناراحتی نداشت . می گفت ، می خندید و هـر کسی که مشکلی داشت در حد توانش رفع می کرد . داستان هـایی که در آموزش و پرورش برایش اتفاق افتاده بود آنچنان برایـم تعریف میکرد که بعد از گذشت سال ها خاطره اش برایـم زنده مانده است و هیچ وقت خنده هـایش از یادم نمی رود . آخرین نمایشی که با او کار کردم « سنگ بست » بود که در مشهد به اجراء رسید ولی زمانی که او دیگر دعوت حق را لبیک گفت و به اجرا نرسید.

رضا جوان : برای من تـاریخ تئاتر خراسان با موجی آرام آغاز گشت . نوجوانی تازه بالغ بودم که به دلیل شرم و خجالت نوجوانی از تئاتر با وجود اینکه علاقه زیادی که به آن داشتـم دوری می کردم . تا اجرای نمایش مستأجر که در یک شب سرد با سوز و سرمـای پاییزی اش بلیطی خریدم و به تئاتر رفتـم . در نمایش با بازیگری برخورد کردم که چهره ی گوشت آلو و خندان داشت و با هـر حرکتی و حالتی مردم را میخنداند . او چنـان مرا به وجد آورد که بعد نمایش آنقدر انتظار کشیدم تا موفق به دیدارش شدم . نامش عباس کنیه اش کاظمی و مرامش معرفت و افتادگی بود . در سال ۱۳۵۳ همان نمایش را با او همبازی شدم و نام نمایش پدیده ی آغاز جوانی ام شد . من بهترین سالهای عمرم را در کنـار مردی زیستـم که شاهکار همه ی رویاهای امروزم در نمایش به حساب می آید. عباس پدیده ی بازیگری و استاد بداهه گویی بود. داریوش ارجمند در هر نمایشی که کارگردانی می کرد عباس کاظمی در کنارش بود. اصلاً آن روزهـا نمایش بدون عباس معنا نداشت . یادش نیکو و روانش شاد باد !

نوشته عباس کاظمی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

حرفه:‌ بازیگر.

نام اصلی: کلثوم بیات مختاری.

تحصیل ناتمام در رشته‌ی بازیگری و کارگردانی در دانشکده‌ی هنرهای دراماتیک (۱۳۵۳- ۱۳۵۰). همکاری با گروه تئاتر اداره‌ی فرهنگ و هنر مشهد (۱۳۴۸).

شروع فعالیت در سینما با بازی در فیلم گوزن‌ها (مسعود کیمیایی، ۱۳۵۴).

عمده‌ی نمایش‌ها: کلوخ (بازیگر و کارگردان). تخت جمشید (کارگردان)، اردشیر‌شاه، نابغه‌ای از دودمان آریامنا، آی باکلاه آی بی‌کلاه، بازرس، روزنه‌ی آبی، دیدار آشقانه، سیاه،‌ صیادان، مادرم گفته میاد دنبالم، بنگاه تئاتر ال، پنج قطعه‌ی نمایش، امیر ارسلان نامدار، بی‌بته و ننه دلاور.

عمده‌ی فیلم‌های کوتاه:

بهار پشت پنجره، بنگاه تئاتر ال،‌ روزنامه‌ی صبح تهران، آخرین روز جهان، کاخ،‌ جای پای قدیر، دوستان،‌ نامه‌ی دوست، کلاغ، راه خوب و شیشه‌ی شکسته.

عمده‌ی فیلم‌ها،‌ نمایش‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی:

لحظه‌ها، خسرومیرزای دوم،‌ شراب خام،‌ عشق پیری، تابستان سال آینده، ابوریحان، آژیر، افسانه‌ی راز و خیال، عقیق، گلستان خیال، مهر و ماه، دشمن مردم،‌ معین پژشک، دل‌های شاد، جوان امروز، سایه‌های ارواح، تفنگ سرپر، پریماه، هتل،‌ خانه‌ی ارواح،‌ رمز و شب‌یلدا.

فیلم‌شناسی:

۱۳۵۴ گوزن‌ها (مسعود کیمیایی).

۱۳۵۶ در امتداد شب (پرویز صیاد)،‌ ماهی‌ها در خاک می‌میرند (امیر مجاهد و فرزان دلجو).

۱۳۵۸ فریاد مجاهد (مهدی معدنیان).

۱۳۵۹ موج طوفان (منوچهر احمدی)،‌ دست شیطان (حسین زندباف)، آفتاب‌نشین‌ها (مهدی صباغ‌زاده)

۱۳۶۰ سیم خاردار (مهدی معدنیان).

۱۳۶۲ بازجویی یک جنایت (محمد علی سجادی).

۱۳۶۳ زنگ اول (نظام فاطمی)، همه‌ی فرزندان من (زاون قوکاسیان).

۱۳۶۴ آوار (سیروس الوند)، مردی که موش شد (احمد بخشی)، آتش در زمستان (حسن هدایت)،‌ زایر خلف (یدالله نو‌عصری).

۱۳۶۵ جدال (محمدعلی سجادی)، سراب (حمید تمجیدی)، بگذار زندگی کنم (شاپور قریب).

۱۳۶۶ بهار در پاییز (مهدی فخیم‌زاده)، غریبه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ (رحمان رضایی)، جمیل (احمد بخشی).

۱۳۶۷ ماهی (کامپوزیا پرتوی).

۱۳۶۸ مادر (علی حاتمی)، دو سرنوشت (مهران تاییدی).

۱۳۶۹ جستجو در جزیره (مهدی صباغ‌زاده).

۱۳۷۰ قرق (احمد هاشمی)، مسافران (بهرام بیضایی).

۱۳۷۱ بندر مه‌آلود (امیر قوی‌دل)، سوء‌ظن (کاظم معصومی)، از بلور خون (جمشید عندلیبی).

۱۳۷۲ بازیچه (تورج منصوری).

۱۳۷۳ مجازات (جهانگیر جهانگیری).

۱۳۷۷ معصوم (داوود توحید‌پرست).

۱۳۸۰ بی‌همتا (جهانگیر جهانگیری).

نوشته محبوبه بیات اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.