“محسن مخملباف” با شناختی که از کولاژ داشته، یک کولاژ تصویری را در غالب فیلم در سینمای ایران ارایه داده است، نکته‌ی مهمی که از نظر تکنیکی در مورد فیلم باید گفته شود بحث “کولاژ” است و تعریف آن این‌طور است که از یک سری آثار خلق شده برش‌هایی انتخاب شده و در راستای تفکر و هدف سازنده، در کنار هم چیده شده و یک مفهوم خاص را ارایه می‌دهد؛ فیلم “ناصرالدین‌شاه آکتور سینما” تا حدودی به این تعریف نزدیک بوده و “مخملباف” قطعا با شناختی که از کولاژ داشته، توانسته با یک سری انتخاب‌های مناسب، یک کولاژ تصویری را در غالب فیلمی در سینمای ایران ارایه دهد.

مفهوم بیان شده در این فیلم به‌نوعی بیان تعلق خاطرهای خود “مخملباف” به‌خاطره‌ها و دل مشغولی‌هایش چه نسبت به سینما و چه نسبت به تاریخ و مسایل اجتماعی است و شاید اگر به یکی از این مضامین می‌پرداخت، می‌توانست بهتر روی آن قضیه عمل کند؛ در واقع تعلق خاطر او نسبت به سینما در جای جای این فیلم قابل مشاهده است.

وی تاکید کرد: بحث دیگر، بحث عدم درک عوام از هنر روشنفکری است؛ در واقع اکران فیلم “طبیعت بی‌جان”، مخاطبان و جماعتی را نشان می‌دهد که بسیار ساده و عوام هستند و این به‌نوعی بیانگر سطح فکر پایین جامعه در آن زمان است؛ در بسیاری از نقاط فیلم یک‌سری نقطه نظراتی دیده می‌شود که “مخملباف” بسیار زیبا توسط تصاویر بیان می‌کند، اما در برخی موارد این شاخصه را بسیار عمومی کرده و تا حد دیالوگ پایین می‌آورد.

تکنیک‌های تصویری مناسب و نکات ظریفی در فیلم “ناصرالدین‌شاه آکتور سینما” ارایه می‌شود، از این موارد می‌توان به تیغ گیوتین که به‌نوعی بیانگر مفهوم سانسور یا قطع نگاتیو است یا ابهام‌های ادبی که به دو بخش دیالوگ‌های فیلم و بخش تصویری تقسیم شده که همه از شاخصه‌های تکنیکی این اثر است اشاره کرد؛ در واقع در سبک “کولاژ” چون بیشتر از تصاویر استفاده می‌شود، دیالوگ بیشتر در خدمت پیوندزدن می‌باشد، اما تعلق خاطر “مخملباف” نسبت به بعضی دیالوگ‌های موجود در بعضی فیلم‌ها به‌صورت غیرقابل اتصال و از طریق اتصال به فیلم اضافه می‌شود که از دیدگاه تکنیکی شاید به‌نوعی آراسته‌ی چنین فیلمی نباشد.