محدودیت‌ها و نقدهای وارد بر فیلم

معمولاً در نقدهای تاریخی به این فیلم نقدهای زیر وارد شده است:

· رویکرد محافظه‌کارانه تاریخی: فیلم بیشتر بر جنبه‌های مذهبی و معجزه‌آسای داستان ژاندارک تاکید می‌کند و کمتر به پیچیدگی‌های سیاسی، اجتماعی و روانشناختی شخصیت او و دورانش می‌پردازد.

· قالب متعارف هالیوودی: روایت ممکن است تحت‌الشعاع نیازهای دراماتیک و عاطفی متعارف سینمای آن زمان قرار گرفته و از عمق تاریخی فاصله گرفته باشد.

· مقایسه با آثار دیگر: این فیلم در مقایسه با آثار جسورانه‌تر و شخصیت‌محورتری که بعدها درباره ژاندارک ساخته شد (مانند آثار کارل تئودور درایر یا رابرت برسون)، گاهی نقد شده است.

1. ساختار روایی حماسی-تراژیک: فیلم ساختاری کلاسیک و خطی دارد اما قدرت آن در تبدیل یک شکست نظامی به یک پیروزی معنوی است. اسپارتاکوس در پایان فیلم کشته می‌شود، اما ایدهٔ آزادی‌خواهی او جاودانه می‌ماند. این همان فرمول تراژدی یونانی است که در قالب یک حماسهٔ هالیوودی ریخته شده.

2. شخصیت اسپارتاکوس: رهبری تصادفی یا انتخابی؟ کرک داگلاس اسپارتاکوس را نه به عنوان یک ابرقهرمان از پیش مقدر شده، بلکه به عنوان یک انسان معمولی با اراده‌ای غیرمعمول تصویر می‌کند. او یک چوپان، یک برده، یک گلادیاتور و سپس یک رهبر نظامی می‌شود. این سیر تحول، او را به نمادی از «امکان رهایی» برای همه تبدیل می‌کند.

3. تقابل نمادها: اسپارتاکوس در برابر کراسوس: این تقابل، قلب ایدئولوژیک فیلم است.

   · اسپارتاکوس: نماینده برابری، انسانیت و آزادی جمعی. صحنه‌ی معروف انتخاب او توسط بردگان («من اسپارتاکوس هستم!») یک از قدرتمندترین صحنه‌های سینمایی درباره‌ی فداکاری و یکپارچگی است. او قدرت را نه برای حکومت، که برای نابودی مفهوم برده‌داری می‌خواهد.

   · کراسوس (لارنس اولیویه): نماینده فساد، امپریالیسم و فردگرایی افراطی. دیالوگ معروف او درباره‌ی «طعم صدف و بادمجان» نه تنها به تمایلات جنسی دوگانه‌اش، بلکه به حرص و ولع بی‌پایان او برای تملک همه چیز (حس‌ها، قدرت، انسان‌ها) اشاره دارد. او نظام برده‌داری را طبیعی و ضروری می‌داند.