محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته سینما در قاب: سفر به دنیای فیلم و هنر اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

هنر اگر چه نان نمی‌شود، اما شراب زندگی است.

آکادِمی مهارت‌آموزی آنلاین “فرهنگستان سینمایی” برای همه Cinema Academy

«مدت 05:13»

آکادِمی مهارت‌آموزی آنلاین “فرهنگستان سینمایی” برای همه Cinema Academy

بهرام بیضایی, تاریخی, تلویزیون, سایه, سینما, عاشورا, علی سردوریان, مجید سیف العلمایی, محرم, مصاحبه, واقعه

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته سایه سار ادب اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین “فیلم‌نامه‌نویسی با ۲۱ سوال کلیدی به زبان ساده”

بدون امتیاز 0 رای ۹۹۰ هزار تومان مجید سیف‌العلمایی ۹۹۰ هزار تومان

41% تخفیف

یادگیری فیلم‌سازی با فیلم دیدن (وبکست)

بدون امتیاز 0 رای ۴۹ هزار تومان ۲۹ هزار تومان مجید سیف‌العلمایی ۴۹ هزار تومان ۲۹ هزار تومان

41% تخفیف

حرفه، فیلم‌نامه‌نویسی (وبکست)

بدون امتیاز 0 رای ۴۹ هزار تومان ۲۹ هزار تومان مجید سیف‌العلمایی ۴۹ هزار تومان ۲۹ هزار تومان

نوشته مصاحبه اکبر نبوی با پرویز پرستویی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

دیگر کسی از دوربین عکاسی نمی‌ترسد!

پیرامون «ضرورت» در عکاسی همراه با حمیدرضا گیلانی فر، عکاس مطرح مشهدی

سید جواد اشکذری ۹۱/۰۸/۵

بارها به این فکر کرده‌ام که چرا باید مردی که سال‌های زیادی از زندگی‌اش را وقف عکاسی و فیلم سازی کرده و از عکس‌گرفتن و برگزاری نمایشگاه گرفته تا آموزش و برگزاری جشنواره و نیز مدیریت در این حوزه فعالیت‌های چشمگیری داشته است، هم‌اکنون خودش را فقط وقف آموزش عکاسی کند و دیگر از کارهای اجرایی‌اش هیچ خبری نباشد و حتی کمتر به سمت عکاسی رود و اگر هم عکسی ثبت ‌کند، حاضر به نمایش‌دادن آن نباشد.

مردی آرام و متین که از نوجوانان و جوانان علاقه‌مند به فراگیری عکاسی تا عکاسان حرفه‌ای و پیشکسوت، او را قبول و همچنین دوست دارند. او تنها به هنرجویانش عکاسی یاد نمی‌دهد، بلکه با رفتارهای منحصربه‌فردش، آن ها‌را به دنیایی مملو از عشق به عکاسی وارد می‌کند که کمتر کسی می‌تواند از آن عشق و علاقه جدا شود.

همیشه وقتی از نام‌ عکاسان بزرگ شهرم گذر می‌کنم و به نام حمیدرضا گیلانی‌فر می‌رسم، یک واژه به ذهنم خطور می‌کند: «ضرورت». بزرگداشت گیلانی‌فر در آیین پایانی نخستین فراخوان سالانه عکس ایران سبب شد تا او را دعوت کنیم؛ به یک مصاحبه داغ یک‌ساعته همراه با نوشیدن چند چای باز هم داغ.* آقای گیلانی‌فر، شما به عنوان هنرمندی که سال‌ها در مشهد عکاسی می‌کنید، آیا معتقدید که این هنر در مشهد یک ضرورت به حساب می‌آید؟

اگر این سؤال دو سال پیش یا حتی سال گذشته مطرح می‌شد، پاسخ دیگری داشت. چون با پیشرفت فن‌آوری و کارکردهای مختلف که در این هنر به‌وجود آمده، جایگاه و حتی تعریف عکاسی تغییر ‌کرده است. اگر بخواهیم از منظر عکاسی عام به این پرسش توجه کنیم،‌ باید بگویم که این هنر در تمام ارکان زندگی بشر وجود دارد و نمی‌توان از آن دور شد؛ از عکاسی در علم پزشکی گرفته تا عکاسی فضایی و دریایی؛ از عکاسی پرسنلی برای مدارک شخصی افراد گرفته تا عکاسی برای مراسم و مجالس. همه این‌ اشکال عکاسی با انگیزه‌های مختلف، همیشه موردنیاز بوده و هست؛ اکنون هم که فن‌آوری دیجیتال با ورود به این هنر، سبب تغییر تعریف درونی و کاربردی‌اش شده است. حتی تا چندسال پیش عکس یادگاری و سفر، ضرورتی برای همه به‌شمار نمی‌رفت و هرکسی به سمت عکاسی می‌رفت باید هزینه‌ای برای دوربین و چاپ می‌پرداخت، ولی الآن با ورود فن‌آوری، عکس و عکاسی بخشی از زندگی بشر شده است.

---

• به نظر می‌رسد فن‌آوری انسان راحت‌طلب را به سوی عکاسی کشانده است، اما نتوانسته ضرورت پرداختن به عکاسی را در درون آن‌ها ایجاد کند.

به نظر من این یک ضرورت است که انسان‌ دوست دارد، نمیرد. این نسبی‌بودن زندگی و حیات به این دلیل است که شمشیر مرگ روی سر آدمی بوده و همیشه انسان را اذیت کرده است و این نیاز درونی اوست که از بدو پیدایش بشر تاکنون با او بوده و به همین دلیل او همواره به‌دنبال راه‌های مختلفی برای ارضای میل به جاودانگی و ماندن و ماندگاری بوده‌ است. می‌خواهم بگویم که عکاسی ابزاری است که می‌تواند به ارضای این حس درونی آدم کمک کند. گرفتن عکس یادگاری به‌نوعی کمک به این ماندن و احساس بی‌مرگی است. این یعنی که الآن به‌علت در دسترس‌بودن ابزارهای عکاسی در بین مردم ضرورت بهره‌گیری از آن در جامعه بیدار شده است. من ساده‌ترین شکل عکاسی، یعنی عکس یادگاری را خیلی جدی می‌بینم که مباحث هویتی، فلسفی، فردی و اجتماعی را در درون خود نهفته دارد. به همین دلیل عکاسی را در جامعه ضروری می‌دانم.

• از سخنان شما می‌توان این‌گونه استنباط کرد که فن‌آوری به ضرورت عکاسی در جامعه تاکید دارد و نیز در فراگیری آن کمک فراوانی کرده است؟

بله، فن‌آوری دیجیتال سبب شده که عکاسی در زندگی مردم ملموس‌تر و جدی‌تر شود و نمود و کاربرد بیشتری پیدا کند. به‌طور مثال ورود عکاسی دیجیتال سبب شد که برخی بر نظر خود پافشاری کنند که به دلیل آسان‌شدن عکاسی، نیازی به آموزش نیست و کلاس‌های آموزش عکاسی باید تعطیل شود. اما الآن می‌بینیم که هیچ‌وقت اقبال به آموزش عکاسی به فراوانی امروز نبوده است. این همه جشنواره، نمایشگاه و کلاس‌های آموزشی -بدون در نظر گرفتن کیفیتشان- نشان‌دهنده نیاز به این هنر و ضرورت آن است.

• شما به برگزاری کلاس‌های آموزشی عکاسی در مشهد اشاره کردید و اینکه هنرجویان بسیاری به آموزش این هنر سوق پیدا کرده‌اند. امکان دارد هر کسی با توجه به اینکه عکاسی هنر سهل‌الوصولی به‌نظر می‌آید، به آن گرایش پیدا کند و این دلیل بر این نیست که به‌طور حتم ضرورت و دغدغه‌ای برای فراگیری آن در خود احساس کرده باشد.

در زمینه عکاسی عام حرف شما درست است. فراگیری هنر عکاسی با انگیزه‌های مختلفی همراه بوده است. در گذشته هنرجویان بیشتر نوجوان بودند و هدفشان هم بیشتر عکاسی بود یا گاه برداشتن گام‌های مقدماتی برای ورود به سینما، اما اکنون از گروه‌ها و سنین گوناگون با انگیزه‌های متفاوت می‌آیند. من عادت دارم در نخستین جلسه کلاس‌هایم از تمام هنرجویانم سؤال کنم که برای چه عکاسی را انتخاب کرده‌اند؟ آن‌قدر جواب‌های گوناگون می‌شنوم که برایم خیلی جذاب است. برخی به دلیل شغل به این کلاس‌ها رو می‌آورند و برخی می‌خواهند جایگاه کاری‌شان را تغییر بدهند؛ حالا از شرکت‌ها و موسسات گرفته تا عکاسی مجالس و محافل؛ از یادگیری عکاسی در آتلیه گرفته تا فراگیری عکاسی مطبوعات. برخی دانشجویان هم علاقه‌مند هستند که پایان‌نامه‌هاشان را تصویری کنند. انگیزه‌های روی آوردن افراد به عکاسی بسیار متفاوت است.

جامعه ما از جوامعی نیست که در آن تفکر در زمینه‌های هنری بااهمیت باشد و افراد بخواهند با آثارشان حرف، پیام یا حسی را در جامعه القا کنند. باز از حس، بیشتر از پیام در عکاسی استفاده می‌شود. به‌طور مثال چندسال پیش، وضعیت جامعه به‌‌گونه‌ای بود که بیشتر کسانی که به سمت عکاسی می‌آمدند، انگیزه‌های شعاری داشتند و به‌خاطر شور و حال‌ اجتماعی و سیاسی به سمت این هنر می‌آمدند. الآن هم عکاسی در سطح است و به جای اینکه عمق بگیرد، مسیر دیگر‌ی پیدا کرده که مبتنی بر اتفاقات درون اجتماع است. به هرحال تفاوتی بین عکاسی و هنرهای دیگر نمی‌بینم. فن‌آوری در هنرهای دیگر هم وارد شده و آن‌ها ‌را هم سهل‌الوصول کرده‌است.

• ولی من باز هم معتقدم که دستیابی به عکاسی، ساده‌تر و راحت‌تر – در مقایسه با هنرهای دیگر- به نظر می‌آید.

از یک سو راحت‌تر به‌نظر می‌آید، چون عکس را همه می‌گیرند؛ دوربین را در دست همه می‌بینیم، اما ساز یا قلم را نمی‌توانید در دست همه مردم ببینید. چون تمام هنرها در مرحله اول تکنیک‌اند و هنر نیستند و اگر در خدمت تعریف هنر قرار بگیرند، هنر می‌شوند. عکاسی هم از این موضوع جدا نیست. پس عکاس هنرمند از این قاعده، استثنا می‌شود.

• در زمینه عکاسی هنری چه طور؟ بود و نبود عکاس در جامعه حس می‌شود؟

“ضرورت” در بحث عکاسی آرت پاسخ دیگر‌ی دارد. در این زمینه ابتدا باید بدانیم تعریف عکاسی هنری چیست؟ در جهان امروز و نیز در کشور ما چه جایگاهی دارد؟ چه قرابتی بین عکاسی آرت ایران و جهان برقرار شده ‌است و در همین مسیر باید دید مشهدی‌ها چه جایگاهی دارند. اما گاهی معتقدم که عکاسان مشهدی (این موضوع را کاربردی نمی‌دانم) باید مدتی در فعالیت‌هایشان فاصله ایجاد کنند؛ کمی ‌از سرعتشان کم کنند و کمی ‌سعی کنند عمق را بیشتر کنند؛ همان چیزی که گاهی به یک عکاس پیشنهاد می‌دهیم. ما در مراحل اولیه آموزش به عکاسان می‌گوییم زیاد به عکاسی فکر نکنند و فقط بر تکنیک متمرکز شوند و وقتی به تکنیک مسلط شدند، حالا از کوزه همان برون تراود که در اوست. آن چیزی که درونشان وجود دارد -در هر سطح و هر جهت‌گیری که دارد- خود به ‌خود بروز خواهد کرد. ما در ابتدا به عکاس می‌گوییم، پرکار باشد و کمتر به مضمون و محتوا فکر کند اما بعد که راه افتاد، جریان کاملا برعکس می‌شود؛ یعنی می‌گوییم کمی ‌ترمز بگیرد و کندتر پیش برود و عمیق‌تر و هدفمند فعالیتش را دنبال کند و به جایی برسد که به عنوان یک عکاس حرفه‌ای بتواند برای تک‌تک فرم‌هایش دلیل بیاورد. کاری که یک عکاس آماتور از انجامش ناتوان است. یکی از تفاوت‌های نگاه در عکاسی حرفه‌ای با آماتور همین است که آدم حرفه‌ای برای شاتر زدن تک‌تک فرم‌هایش دلیل دارد. و ورود فن‌آوری دیجیتال سبب شده که شاتر زدن‌ها بی‌دلیل شوند!

چون عکاس، به‌راحتی می‌تواند لحظه‌ها را ثبت ‌کند. راحتی به عکاسی آمده است. آدم خسیس هم می‌تواند عکاسی کند. چون ثبت تصویر هزینه‌ای برای عکاس ندارد و این موضوع گرچه وسعت کار را زیاد و سهولت و سرعت را هم بیشتر کرده‌، اما عمق خیلی کم شده ‌است. حجم زیاد اطلاعات باعث می‌شود که بعد از مدتی عکاس بماند که آن‌ها را چگونه طبقه‌بندی می‌کند و چگونه به آن‌ها دسترسی پیدا کند یا چه کاربردی برایش داشته ‌باشد. من خیلی‌ها را دیدم که به خاطر حجم زیاد کاری و در سطح کارکردن، در بعضی مواقع دچار زدگی می‌شوند. من در مورد عکاسی مشهد با آنچه شما می‌گویید، موافقم؛ اینکه گاهی لازم است عکاس ترمزهایی بگیرد تا ببیند، دارد به کجا می‌رود، اما با نبود عکاسی مخالفم.

• بخش مهمی از ضرورت عکاسی هنری در شهری چون مشهد، در رسالت صاحبان آن است. آیا واقعا عکاسی رسالتش را در مسیر ضرورت‌ها انجام می‌دهد؟

نه، من هم معتقدم عکاسی‌ هم مانند بیشتر هنرها دچار این معضل هست. آیا سینما یا تئاتر یا حتی خوشنویسی در پی رسالت خودشان هستند؟ عکاسی در مشهد هیچ‌گاه رسالتش را انجام نداده است. چرا عکاسان از مشکلات و معضلات شهری و نیز اجتماعی مشهد تصویری نمی‌گیرند؟ از ساده‌ترین چیزها مانند چاله‌ای بزرگ در خیابان اصلی شهر گرفته تا مشکلات و معضلات خانمان‌سوز. عکاس‌های مشهدی در کجای مسیر زندگی اجتماعی قرار دارند؟ دست‌کم روزنامه‌ها -چندسال پیش- ستون ثابتی با عنوان «عکس روز» کار می‌کردند که به مسائل شهر و شهرنشینی مشهد نگاه انتقادی داشت که اکنون متاسفانه هیچ خبری از این‌گونه عکس‌ها نیست. ما فکر می‌کردیم عکاسی که پیشرفت کند این موضوع عمیق‌، تاثیرگذار و نیز ماندگارتر می‌‌شود اما متاسفانه این‌گونه نشد. الآن عکاسی در زندگی مردم چه موجی ایجاد می‌کند؟

در این رابطه فقط عکاسی را متهم نمی‌کنم و گفتم که به‌زعم من تمام هنرها در چنین وضعی به سر می‌برند. هیچ هنری با مردم عجین نیست. عکاسی هم مانند هنرهای دیگر جنبه مردمی‌اش را از دست داده‌ است. با غم‌ها، دردها و شادی‌ها‌ی مردم همراه نیست و فقط جنبه ثبت گزارش دارد. الآن عکاسی شده خبری؛ حتی گزارش تصویری جهت‌داری هم نداریم. عکاسی مطبوعاتی‌مان هم در وضعیت خوبی به سر نمی‌برد. عکاسان مطبوعاتی مطرح ما هم به سمت عکاسی بین‌المللی رفته‌ اند.

• به همین دلیل عکاسی در مطبوعات رونقی ندارد؟

الآن در کشور چیزی به عنوان عکاسی مطبوعاتی نداریم و به نظر من این هنر در رسانه‌های مکتوب ما مرده است. حوادث چندسال اخیر اجتماعی سیاسی را شاید بتوان دلیل تشدیدشدن این موضوع دانست. در عرصه زندگی اجتماعی هم عکس به رسالت خودش عمل نمی‌کند. عکاسی شده است یک چیز زیبا و لوکس که هیچ موجی ایجاد نمی‌کند؛ به هیچ‌کس برنمی‌خورد. مدت‌هاست عکاسی نه هیچ مسئولی را دچار استرس کرده و نه هیچ مدیری را ترسانده است.

• آیا این موضوعات و مواردی که بیان کردید، رسالت عکاسی محسوب می‌شود؟

صددرصد. عکاس چشم اجتماع است. اتفاقا این موارد بخشی از رسالت عکاس هنرمند است؛ چه بخواهد با عکسش حرفش را شفاف بزند، چه با پیچیدگی‌های خاص هنر.

• آیا عکاسی در این چند سال اخیر به این رسالت نزدیک شده است؟

بله بارها این‌گونه بوده است، اما به دلایل مختلف اکنون به این شکل درآمده است. زمانی استفاده از دوربین محدودیت داشت اما الآن آزاد شده است. از یک‌طرف خوشحالیم که استفاده از دوربین در مقایسه با گذشته در جامعه آزاد شده است. از طرفی هم نگرانیم به علت اینکه عکاسی خنثی شده است و بی‌خاصیت، چون دیگر کسی از دوربین نمی‌ترسد.

• چرا؟ به نظر شما چه کسانی در ازبین‌بردن رسالت عکاسی و ضرورتی که باید داشته باشد، مقصرند؟

در این زمینه خیلی‌ها مقصرند. مدیران‌ مقصرند، چون عکاسی را بی‌خاصیت کردند؛ چون فکر می‌کردند عکس ضعف‌هایشان را نشان می‌دهد. با اینکه عکس هیچ‌گاه به‌دنبال نشان دادن ضعف کسی یا چیزی نیست، بلکه در جستجوی نقد اصولی از وضعیت موجود است. اما متاسفانه هیچ‌کس نقدپذیر نیست. متاسفانه عکاس‌ها هم در این زمینه مقصرند، چون راه راحت‌تری را در عرصه عکاسی انتخاب کرده‌اند. عکاسی بی‌دغدغه‌ای که به ارسال چند قطعه عکس به جشنواره‌ها، ارتباطات اینترنتی و مجازی و این‌گونه برنامه‌ها محدود می‌شود که برایشان از نقادانه‌بودن آثارشان بسیار شیرین‌تر است. کسانی که اهل این‌گونه دغدغه‌ها بودند به دلایلی اکنون از فضای عکاسی بریده‌اند و خنثی یا دست‌کم ساکت و آرام شده‌اند. همین مجموع عوامل دست به دست هم داده‌اند تا این شرایط به‌وجود بیاید. بنابراین خیلی از مواقع اجتماع هم باید هم از هنرمندانش و هم از مدیرانش بخواهد.

• اگر اجتماع نمی‌خواست این همه بودجه هزینه نمی‌شد تا این همه جشنواره برگزار شود یا این همه انجمن در زمینه‌های عکاسی تشکیل شود و هم چنین اردوهای عکاسی و…

به نظر من از زمانی که جنبه نقدپذیری عکس کاهش یافت و نیز این هنر رسالت چشم‌اجتماع‌بودنش را از دست داد، برنامه‌هایی که اشاره کردید، خیلی بیشتر شد. من سال‌ها مسئولیت اجرایی و در همین راستا، ارتباط خوبی با مسئولان مختلف داشته‌ام و به‌خوبی یادم می‌آید که انگیزه‌ای که به ما کمک می‌کرد، نه هنر بود و عکاسی و نه جوانان؛ به‌ نوعی بیلان‌کاری و آمار بود و نیز سروصدایی که آن برنامه‌ها داشتند. شاید بر این نظر بودند که نمایشگاهی از عکس در تحکیم مدیریتشان کمک می‌کند. متاسفانه الآن هم عکاسی از درون تهی شده است و موجی ایجاد نمی‌کند و حتی در جشنواره‌ها می‌بینیم که بیشتر عکس‌ها کپی کارهای اینترنتی است که خودآگاه یا ناخودآگاه روی عکاس تاثیر گذاشته است. خیلی جالب است که این عکس‌ها متعلق به نوآموزان نیست. متاسفانه بسیاری از همکاران پیشکسوت و مدرس عکاسی خلوص نگاهشان را بعد از سال‌ها کار خالصانه از دست داده‌اند و کپی‌کار دست چندم کارهای خارجی شده‌اند. به‌هرحال مسیر بی‌دردسری برای یک عکاس است؛ هرچند از رسالت عکاسی دور است.

• در نهایت سخن آخر؛ رسالت و ضرورت های عکاسی مشهد و مشکلات پیش روی آن چیست؟!

در همه شهرهای کشور -به غیر از مشهد- دست‌کم به یک رسالت عکاسی توجه می‌کنند و آن هویتی است که هر شهر دارد. شاید شما بارها ده‌ها مجموعه عکس -خرد و کلان- از شیراز یا اصفهان و بسیاری از شهرهای کشور دیده باشید، اما چرا مشهد که شهر عکاس‌خیزی است، با این همه عکاس بااستعداد، در این زمینه ضعیف عمل کرده است؟ مطمئن باشید عکس‌هایی که از مشهد گرفته شده‌اند، اگر زاویه دید خوبی داشته باشند، تاثیرگذار خواهند بود. هنر این خاصیت را دارد که یک موضوع تکراری را نو و نیز برای آیندگان ماندگار کند. الآن وقتی عکسی از خیابان چهارطبقه مشهد قدیم می‌بینیم، با اینکه بی‌کیفیت است اما برایمان لذت‌بخش است چون خاطره‌انگیزی دارد. اما ۵۰سال دیگر مردم نمی‌توانند بپذیرند که عکسی از یک فضای شهری مشهد با کیفیتی پایین گرفته شده باشد. وقتی ادعا داریم در سطح بین‌المللی هستیم و اتفاقا توانایی‌اش را هم داریم که عکس خوبی بگیریم؛ بنابراین آیندگان از نسل امروز عکاسی مشهد توقع خواهند داشت که آثار باکیفیت ارائه دهند. کاری که در برخی حوزه‌ها کمتر به سمتش رفته‌ایم. چرا تاکنون در ارتباط با مجموعه عظیم آستان‌‌قدس رضوی کاری نشده است. برایم جای تاسف است که با اینکه –به‌طور مثال- از تخت جمشید، به‌تنهایی ۲۲ کتاب نفیس -مجموعه عکس‌های نفیس- در کتابخانه من است اما در عکس‌برداری از مجموعه آستان‌قدس رضوی یک کتاب خوب و حتی نیمه‌حرفه‌ای هم ندیده‌ام؛ مجموعه عکسی ماندگار از مشهد و خراسان هم ندیده‌ام. به‌صورت پراکنده، کتاب‌هایی در این زمینه چاپ‌ شده که هیچ‌کدام در شأن نام مشهد نبوده است.

---

• تاریخ ارسال: ۹۱/۰۸/۵
• منبع: سایت آگاه فیلم

نوشته حمیدرضا گیلانی فر: دیگر کسی از دوربین عکاسی نمی‌ترسد! اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• رضا رویگری:

    به برکت و لطف امام رضا (ع) هستم

• آقای رویگری! اینکه شما هنرمندید، هیچ شکی نیست، اما بالاخره خواننده‌اید یا بازیگر؟

من هنر را دوست دارم و برایم نقاشی، موسیقی و یا بازیگری در تئاتر، تلویزیون و سینما فرقی نمیکند و سعی میکنم تمام این عرصه‌ها را تجربه کنم.

• اکنون چه میکنید؟

بیش از یکسال است که در خدمت داوود میرباقری در سریال “مختارنامه” هستم و نقش کیان را که یک شخصیت ایرانی است بازی میکنم و به تازگی هم بازی در اپیزودی در فیلم “ستاره‌ها” به پایان رسید و نقش مقابل عزت‌ا… انتظامی را داشتم.

• آخرین اثر سینمایی‌تان بوتیک بود؟

بله، با اینکه در چند ماه گذشته پیشنهادهای فراوانی داشتم و حتی ۷ یا ۸ سناریو را هم مطالعه کردم، ولی هیچکدام را نپذیرفتم، چون معتقدم به سنی رسیده‌ام که هر نقشی را نباید بپذیرم و همیشه سعی میکنم، بازی‌ای ارایه دهم که مردم را راضی کند.

• کدام یک از نقش‌هایتان مورد اقبال عمومی قرار گرفته‌اند؟

مردم خیلی بامحبت‌اند و همیشه مرا از نظرها و پیشنهادهای‌شان بی‌بهره نمی‌گذارند. آن‌ها به همه‌ی آثارم اظهار لطف میکنند، اما بازی مرا در فیلم‌های اجاره‌نشین‌ها، سرزمین آرزوها و بوتیک بیشتر پسندیده‌اند.

• از آخرین اثرتان بوتیک برایمان بگویید؟

از بازیم در این فیلم، هم مردم و هم منتقدان و هنرمندان سینما خیلی راضی بودند و فیلم هم برایشان خیلی جذااب بود.

• نقش منفی که در بوتیک داشتید، نتوانست نظرات مردم را نسبت به شما تغییر بدهد؟

نه، مردم ما خیلی آگاهند و سینما را خوب می‌شناسند و می‌دانند که بازیگر این نقش رضا رویگری است. مگر کسی که در فیلم آدم می کشد، قاتل است. امروزه مردم برخورد کارشناسانه و زیبا بر فیلم‌ها دارند و به مانند گذشته، دیگر نقش منفی، تأثیر منفی بر روی آنان نمی‌گذارد.

• شما در ابتدای بازیگری‌تان با چه کسانی هم‌دوره بودید؟

من کار هنری‌ام را با تئاتر شروع کردم و با مرحوم رضا ژیان، اسماعیل خلج، فریبرز سمندرپور و مهوش افشارپناه هم‌دوره بودم، که با هم در سال ۴۷ تئاتر “منصور حلاج” را به روی صحنه بردیم. که اثر بسیار بی‌نظیری بود و در آن‌زمان پیتر بروگ، کارگردان سرشناس تئاتر جهان از این کار بسیار خوشش آمد.

• آقای رویگری! مردم شما را به‌عنوان خواننده هم می‌شناسند. از فعالیت‌های خود در این زمینه بگویید؟

هر چند برخی آواز مرا دارای سبک می‌دانند، اما من خودم را خواننده نمی‌دانم، چون حرفه‌ی من خوانندگی نیست و هیچ‌وقت هم دنبالش نبودم. من تاکنون آلبوم‌های “از عشق گفتن” و “غوغا” را به بازار موسیقی عرضه کرده‌ام.

• در مطبوعات خوانده‌ایم که شما نمی‌خواهید دیگر در عرصه‌ی موسیقی فعالیتی داشته باشید، چرا؟

من بر روی آلبوم “غوغا” حدود یک‌سال و نیم کار کردم، به‌واقع رنج کشیدم، تا آماده شد، اما متأسفانه غیر از آهنگ “بی‌خبران” هیچکدام از تلویزیون پخش نشد و بابت ارائه‌ی این آلبوم هم کلی بدهکار شدم، از طرفی خدا را شاکرم که این اثر مورد توجه مردم قرار گرفت. من هیچ‌گاه نگفتم دیگر کار نمیکنم، چرا که عاشق این هنرم، اما تا مشکلات حل نشود، فعالیتی نمی کنم.

• برای امام رضا (ع) تاکنون اثری ارائه داده‌اید؟

هنوز توفیقی برایم در این زمینه حاصل نشده است، اما یک سناریوی چند قسمتی نوشته‌ام که یک قسمتش به‌نام “ضامن آهو” می‌باشد. من ارتباط خاصی با امام رضا دارم و اگر می‌بینید هستم و زندگی می کنم، به برکت و لطف این امام همام است. امام رضا برای من جایگاه خاصی دارد و هروقت از خدا درخواستی داشتم، امام رضا را شفیع قرار دادم.

• علت این همه عشق چیست؟

پدر و مادر من ۱۴ سال صاحب بچه نمی‌شدند. پدرم که فرد بسیار مذهبی‌ای بود، در هنگام سجده نماز صبح خوابش می‌برد و در خواب آقا امام رضا را می‌بیند که به او مژده‌ی تولد پسری را می‌دهد و بعد مدتی هم من به‌دنیا می‌آیم و برای همین نام من ، رضاست.

• آخرین سؤال: جایگاه تئاتر و سینمای مشهد در کشور را چگونه می‌بینید؟

هنر مشهد در کشور از جایگاه والایی برخوردار است. اما متأسفانه هنرمندان این شهر، به‌دلیل دور بودن از مرکز، در گمنامی فعالیت می کنند، ولی آن‌هایی که مانند “ارجمندها” در تهران فعالیت دارند، در روند هنر کشور بسیار تأثیرگذار بوده‌اند و هستند.

• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۹/۲۳
• منبع: سایت آگاه فیلم
• سید جواد اشکذری

نوشته به برکت و لطف امام رضا، هستم اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• احمد خادم الحسینی:

مسئولان، عکاسی را فراموش کرده‌اند

گفت و گوی صمیمی با جناب خادم درباره عکس و عکاسی. با سپاس از ایشان.

• سید جواد اشکذری

• منبع: سایت آگاه فیلم
• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۸/۲۵

• جناب خادم‌الحسینی! تعریف شما از عکس چیست؟

عکس گویاترین، بانفوذترین و مردمی‌ترین زبان در میان تمام طبقات اجتماعی در سراسر جهان است و در حال حاضر مانند موجی در سطح جهان رو به گسترش است.

• چرا زبان جهانی؟

به ‌خاطر این‌که عکاسی، هنری بی‌واسطه است و می‌تواند بی‌چون و چرا با تمام جهانیان ارتباط برقرار کند و رنگ پوست نمی‌شناسد.

• در این‌باره می‌توانید مثالی بزنید؟

من یک‌ماه بعد از زلزله‌ی بم، در خارج از کشور بودم، وقتی مردم آن‌جا پی بردند، ایرانی هستم جویای حال مردم رنج‌کشیده‌ی بم شدند و برایم خیلی جالب بود که آنان از طریق عکسی که مردی دو فرزندش را بر دوش کشیده، متوجه عمق این حادثه شده بودند و این موضوع، نشان می‌دهد که عکس چه جایگاهی در جهان دارد.

• از جایگاه عکاسی مشهد در جهان بگویید؟

جایگاه ویژ‌ه‌ای دارد، ولی متأسفانه تمام موفقیت‌های عکاسان مشهدی انعکاس پیدا نمی‌کند. به‌طور مثال در سال ۸۴ بیش از ۳۴۰ مقام در جشنواره‌های متعدد جهانی داشتیم.

• به‌تازگی عکاسان مشهدی بیشتر جذب جشنواره‌های خارج از کشور شده‌اند و کمتر به فعالیت در داخل کشورمان می‌پردازند. فکر می‌کنید علت چیست؟

عکاسی، هنر پرهزینه‌ای است که نیاز به حمایت مالی دارد که حداقل تا این زمان به این هنرمندان هیچ کمکی نشده است و آنان تا امروز به تنهایی چراغ این هنر را روشن نگه داشته‌اند.

• شما که اعتقاد دارید مسئولان از این هنر حمایت نکرده‌اند، چه صحبتی با آنان دارید؟

مسئولان فرهنگ و هنر خراسان باید جایشان را به حامیان فرهنگ و هنر بدهند. وقتی کارشناسان کشاورزی هدایت و نظارت هنر و فرهنگ را برعهده گرفته‌اند، طبیعی است که هنرمند جایگاهی نخواهد داشت و هم‌چنین وقتی که مسئولان فرهنگی، حداقل ۵ دقیقه نمی‌توانند درباره‌ی هنرهای مختلف صحبت کنند چگونه می‌توانند حمایت و نظارتی داشته باشند. من اعتقاد دارم که درب مراکز هنری، فرهنگی به روی ما هنرمندان بسته است و خدا را شکر می‌کنیم در خانه خدا برایمان باز است و گرنه به واقع چه‌کار می‌توانیم بکنیم؟

• آقای خادم‌الحسینی! در حال حاضر خیل عظیمی از هنرمندان به پایتخت مهاجرت می‌کنند، علت را در چه می‌دانید؟

هنرمند تا جایی‌که بتواند در شهر و دیار خود فعالیت بکند و اجازه‌ی آن‌را داشته باشد، به تهران و جای دیگری سفر نمی‌کند، ولی گاهی به‌جایی می‌رسد که حاصل ۳۰، ۴۰ سال زحمت هنری هنرمند نابود می‌شود، آن‌جاست که مجبور می‌شود ترک دیار کند و دارای بستری آماده‌تر است و بدین‌طریق است که او می‌تواند خدمات ارزنده‌ای به جامعه ارائه دهد.

• آخرین سؤال را خودتان اختصاص می‌دهیم در حال حاضر چه می‌کنید؟

با توجه به هدف ما که حفظ فرهنگ و آیین و سنن خراسان است که مبادا به فراموشی سپرده شود، در آغاز سال جاری چندین سفر گروهی به مناطق مختلف استان خراسان؛ مانند بشرویه، اسفراین و کاشمر داشتیم و از مراسم و آیین‌های مختلف این سرزمین تصویر گرفتیم، سعی داریم، مجموعه‌ای تصویری از آیین‌ها و سنن خراسان تهیه کنیم.

نوشته مسئولان، عکاسی را فراموش کرده اند اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• مجید سیف العلمایی:

طراح هنر دینی کسی جز هنرمند متدین نمی‌تواند باشد

مدیر اولین سایت آموزش مجازی سینما گفت: جشنواره فیلم رویش قابلیت جهانی شدن دارد مشروط بر اینکه یک جشنواره تمام عیار بومی شود. مجید سیف‌العلمایی در گفت‌و‌گو با ستاد خبری جشنواره ضمن بیان این مطلب گفت: یک اثر موفق، یک فیلم موفق و یک جشنواره موفق پیش از اینکه تأثیری جهانی داشته باشد به یقین می‌بایست حس و حال بومی داشته باشد. وی افزود: اگر حرف خودمان را با زبان خودمان بگوییم به طور حتم تأثیر فراگیر خواهد داشت مشروط به اینکه حرف خوب زدن و خوب حرف زدن را بلد باشیم.

این مدرس سینما در خصوص کمرنگ بودن رنگ‌‌و‌بوی دین در آثار هنری خاطر نشان کرد: تا زمانی که دو واژه «هنر» و «دین» تعریف نشود هر پاسخی ناقص خواهد بود. اما به نظر نمی‌رسد که هیچ‌گاه دین در آثار هنری کمرنگ شده باشد.

سیف‌العلمایی در ادامه به جاذبه‌‌های سینمای دینی اشاره کرد و اظهار داشت: یکی از وجوه جاذبه سینمای دینی، استفاده بهینه از زبان سینماست. سینماگر متدین اگر شناخت کامل و دقیقی از هنر سینما داشته باشد و بتواند مفاهیم مورد نظر خود را در این قالب و ظرف قرار دهد به یقین اثری مجذوب‌کننده حاصل خواهد شد.

وی در پایان گفت: مقوله دین یک مسأله است و مقوله تاریخ دین مسأله‌ای دیگر، ما نباید این دو را با هم اشتباه بگیریم.

پس طراح هنر دینی کسی جز هنرمند متدین نمی‌تواند باشد. اما هنری که به تاریخ دینی می پردازد را یک هنرمند غیردینی هم می‌تواند بسازد.

به نقل از: خبرگزاری

• منبع: سایت آگاه فیلم
• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۸/۱۵

نوشته طراح هنر دینی کسی جز هنرمند متدین نمی تواند باشد اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

مشهد؛ بار دیگر شهری که دوست می داشتم

چندی است شما را کمتر در عرصه‌ی تئاتر می‌بینیم.

من از تئاتر دور نشده‌ام بلکه نسبت به فعالیت‌‌های اجرایی، بیشتر به پژوهش آورده‌ام و دلیل‌اش هم کتاب‌هایی است که در این زمینه منتشر شده و یا در حال چاپ است.

مضمون و محتوای این کتب چیست؟

من بیشتر در ارتباط با نمایش خلاق پژوهش می‌کنم و معتقدم که در کشور ما پرداختن به این مقوله، خیلی مورد نیاز است و آن، نمایشی است که بیشتر مربیان مقاطع تحصیلی پیش‌دبستانی، دبستان و راهنمایی باید با آن آشنا شوند و من این نمایش را در تربیت معلم برای مربیان تدریس می‌کنم و کتابی هم جهت اجرای بازی‌های نمایشی و نمایش خلاق در مراکز آموزشی، در حال انتشار است.

از فعالیت‌های دیگرتان بگویید!

نمایشنامه‌هایی نوشته‌ام که در حال انتشار است و نیز مدیر یک پروژه‌ی نمایشی هم هستم و هم‌چنین در برخی از جشنواره‌ها هم به‌عنوان داور حضور دارم، به‌عنوان مثال، داور بخش فیلم‌نامه‌ی جشنواره عکس، فیلم‌نامه و فیلم امام رضا (ع) بودم.

پس با این وجود، داوری جشنواره فرصتی شد که به مشهد هم سری بزنید؟

بله، به همین بهانه به زیارت آقا آمدم و از طرفی دیدارهایمان با دوستان و همشهریان تازه شد.

جدا از جشنواره، آیا به مشهد می‌آیید؟

مادرم در مشهد است گاهی او به تهران می‌آید و گاهی هم من به دیدنش می‌آیم و یکی از برادرانم هم ساکن مشهد است. او گاهی کار تئاتر می‌کند.

از زبان رضا کیانیان شنیده‌ایم که شما استادش بوده‌اید؟

رضا به من خیلی محبت دارد که مرا این‌گونه معرفی می‌کند. من کار تئاتر را در مشهد شروع کردم، یک گروه داشتم که رضا هم در همین گروه فعالیت تئاتری‌اش را آغاز کرد. ما در آن‌زمان بیشتر کار جمعی می‌کردیم و به گروه بیشتر از فرد اهمیت می‌دادیم.

رضا کیانیان از نقش‌های بسیار سطحی به این‌جا رسیده است. ما در یکی از خاطراتش شنیدیم که در نمایش شما، نقش زائری را بازی کرد که می‌بایست لحظه‌ای به حرم امامزاده دستی بزند و برود.

رضا تمام فعالیت‌های پشت صحنه و روی صحنه و حتی فعالیت‌های خدماتی در تئاتر را تجربه کرده است. او به‌قدری تشنه‌ی این کار بود که این سختی‌ها را تحمل کرد و آموزش‌های لازم را هم دید. ما ۲ گروه داشتیم، یکی گروه کودک و نوجوان و دیگری گروه بزرگسالان بود. خاطراتی که رضا نقل می‌کند، مربوط به این گروه است. هنرجویانی که می‌خواستند، از گروه کودک و نوجوان به گروه حرفه‌ای بیایند، باید آزمون‌هایی را پشت سر می‌گذاشتند تا مورد تأیید هیأت مدیره قرار بگیرند. او در حقیقت از نقش‌های خیلی کوچک شروع کرد، تا به نقش‌های درجه اول رسید و به‌خاطر دارم که در مشهد نقش اول نمایشی به‌نام «اسب سفید» را بازی کرد. او مسیر را به‌درستی طی کرد و خودش هم در خاطراتش در کتاب‌های بازیگری ذکر می‌کند که چه‌قدر طی این مسیر برایش مفید بوده است و به‌نوعی به نوجوانان و جوانان توصیه می‌کند که این تجربه‌ها را کسب کنند.

پس معتقدید که او در مشهد رضا کیانیان شد، بعد به تهران رفت.

بله، او در نمایش باران که تئاتر بسیار حرفه‌ای بود، نقش اول را ایفا می‌کرد و در نمایش‌های دیگر مشهد هم نقش‌آفرینی‌های بسیار خوبی داشت. او وقتی به تهران آمد و به تحصیل در دانشگاه مشغول شد، حتی تجربیات و دانش خود را که از اساتید بزرگی مانند حمید سمندریان و دکتر علی رفیعی کسب کرده بود، به هنرمندان مشهدی منتقل کرد.

اکنون ارتباط‌تان با هم چگونه است؟

ما ارتباط‌های مختلفی با هم داریم. یک ارتباط ما به‌خاطر برادر بودن ماست و هم را طی یک زمان مشخصی که خانواده‌ها همدیگر را می‌بینند، می‌بینیم و یک ارتباط هنری هم از زمان‌های دور با هم داریم که تاکنون قطع نشده است.

به نقد آثارش هم می‌پردازید؟

بله، من و تمام اعضای خانواده آثار او را می‌بینیم و حتی اظهار نظر هم می‌کنیم.

درباره‌ی مجمع هنرمندان مشهدی مقیم تهران، برایمان بگویید. آیا در جلسات آن‌ها شرکت می‌کنید؟

از دور تلفنی با تمام آن‌ها ارتباط دارم، چندباری هم در جلساتشان شرکت کردم. متأسفانه به‌دلیل دوری راه کمتر توانستم در جلسات آن‌ها حضور داشته باشم. چه‌قدر فکر می‌کنید جلسات این مجمع مفید واقع شده و شود؟

تا جایی که من خبر دارم، خیلی خوب و مفید بوده است، چون در جلسه‌ای که در مشهد با هم داشتیم، دیدم چه ایده‌های خوب و مثبتی مطرح شد و آقای فیاضی هم که در آن جلسه حضور داشتند، قول دادند تا پیشنهادها و ایده‌های هنرمندان را در مشهد به اجرا برسانند و من‌هم اجرای پروژه‌ای را در مشهد پیشنهاد کردم که قرار شد هر زمان ایشان اعلام آمادگی کردند و امکاناتش فراهم شد، کار را شروع کنم.

آقای کیانیان! چند سال در مشهد زندگی کردید؟

۱۰ ساله بودم که به مشهد آمدیم و تا سال ۱۳۷۰ در آن‌جا ساکن بودم؛ یعنی حدود ۴۰ سال در مشهد زندگی کردم. برای مشهد، شهری که بیشترین زمان عمرتان را در آن‌جا گذرانده‌اید، جمله‌ای بیان می‌کنید؟

بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم.

حاضرید گفت‌وگویمان را با خاطره‌ای از مشهد و امام رضا (ع) به پایان ببریم؟

پدرم بعد از من صاحب فرزند نمی‌شد و با توجه به طرز فکری که داشت، این موضوع خیلی رنجش می‌داد، تا این‌که به امام رضا متوسل شد و با این امام همام راز و نیاز کرد: که بچه‌ی اولم را از امامزاده داود گرفتم و اسمش را داوود گذاشتم و اگر عنایتی بکنید و من صاحب فرزندی شوم، اسمش را رضا می‌گذارم و همراه او به پابوست می‌آییم و در آن‌جا ساکن می‌شویم و همین‌طور هم شد و بعد از ۱۰ سال رضا متولد شد و ما کوچ کردیم و مقیم مشهد شدیم و رضا هم به‌همین دلیل اسمش رضاست.

سید جواد اشکذری

۱۱ آبان ۱۳۸۴

نوشته مشهد؛ بار دیگر شهری که دوست می داشتم اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

از خراسون، دانشنامه خراسان بزرگ

• مجید سیف العلمایی:

برخی فیلم سازان می‌خواهند از دفاع مقدس استفاده ابزاری کنند

خبرگزاری دانشجویان ایران – مشهد

سرویس: فرهنگی – هنری

۱۳۸۴/۰۷/۰۶

۰۹-۲۸-۲۰۰۵

۱۴:۵۴:۵۶

کد خبر : ۸۴۰۷-۰۰۲۸۱

مجید سیف‌العلمایی، مدیر عامل و موسس سایت مجازی سینما در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) – منطقه خراسان گفت: در یک تقسیم بندی سینمای دفاع مقدس به دو دوره، دوران جنگ و دوران پس از جنگ تقسیم می‌شود؛ در دوران اول مستقیم به جنگ و حوادث آن پرداخته می‌شد ولی در برهه دوم که اکنون هم ما در این زمان به سر می‌بریم، پیامدهای جنگ مورد توجه است.

وی به مسایل انسان گرایانه و مضامین معنوی جنگ در سینمای کنونی دفاع مقدس اشاره کرد و گفت: هم‌اکنون بیشتر مسایل انسان گرایانه و مضامین معنوی جنگ مطرح می‌شود که این روند در سینمای افرادی مثل ملاقلی‌پور و حاتمی‌کیا و درویش، تجلی یافته است که بیشتر به پیامدهای پس از جنگ پرداختند، چنانکه در فیلم “کیمیا”، درویش بیشتر تمایل دارد به مسایل پس از جنگ بپردازد تا خود جنگ.

این مدرس سینما یادآور شد:‌ فیلم‌سازان دفاع مقدس هم به دو گروه تقسیم می‌شوند؛ فیلم‌سازانی که قبل از انقلاب فیلم‌ساز بودند، رغبت چندانی به این سینما نشان ندادند اما گروه دیگری که غالبا افرادی بودند که خود را متعلق به انقلاب و نسل انقلاب می‌دانستند، سعی کردند آرمان‌های خود را به وسیله ابزار سینما بیان کنند ولی این گروه به لحاظ فنی و بضاعت استفاده از فنون سینما چندان مسلط نبودند؛ گر چه رفته رفته این جریان شکل معکوس یافت و کسانی مثل حاتمی‌کیا و ملاقلی‌پور که اتفاقا بسیار مسلط به فنون و تاکتیک سینما هستند، وارد این عرصه شدند.

سیف العلمایی که فیلم نیمه‌بلند “اخلاص” با مضمون دفاع مقدس را در کارنامه خود دارد، به نقش مخاطب در ساخت فیلم اشاره کرد و گفت:‌ مخاطب در ساخت و پرداخت فیلم نقش اساسی دارد، معمولا مخاطبان امروزی سینمای دفاع مقدس آن روزها و فضاها را به یاد می‌آورند بنابراین با دیدن فیلم خود، خاطرات خویش را در پاره‌ای از صحنه‌های فیلم مشاهده می‌کنند اما سوال اینجاست که بیست سال بعد که نسل دوران جنگ نخواهد بود و حتی ممکن است خود فیلم‌ساز نباشد، آیا فیلم‌های ساخته شده امروزی با نسل بعدی می‌تواند ارتباط برقرار کند.

وی با طرح این پرسش که آیا آن‌ها با دیدن این فیلم‌ها همان احساسی را خواهند داشت که ما امروز داریم و ادراک می‌کنیم، اذعان داشت: برای این سوالات پاسخی نیست چون فیلم را بیننده تکمیل می‌کند اما احساس می‌شود برخی از این فیلم‌ها تاریخ مصرف ندارند و به همه دوران‌ها تعمیم داده می‌شوند و تک بعدی و تحمیلی نیستند بلکه همین‌ها امروزه فیلم‌های موفق و ماندگارند و احتمالا تاثیرات خود را خواهند داشت.

سیف‌العلمایی تصریح کرد: برخی فیلم‌سازان می‌خواهند از دفاع مقدس استفاده ابزاری کنند؛ ساخت فیلم صرف اکشن برای جذب مخاطب که در لابه‌لای آن فیلم‌ساز هیچ حرفی برای گفتن ندارد، آفت بزرگی است؛ این فیلم‌ها در حد و اندازه‌های مسایل دفاع مقدس نیست.

طرح آن، مفاهیم متعالی و ناب و حد و اندازه‌های بزرگ‌تری را می‌طلبد.

مدیر عامل سایت مجازی سینما در ادامه خاطر نشان کرد: ممکن است جنگ تمام شده باشد ولی پیامدهای آن تمام شدنی نیست؛ مگر کسی می‌تواند اتفاقات تاریخی مثل سربداران را تمام شده بیانگارد؛ فقط نوع نگاه به حادثه است که تغییر می‌کند

بنابراین جنگ به لحاظ این که یک رخداد بوده است تمام شده ولی پرداختن و نگاه کردن به آن هیچ گاه تمام نخواهد شد.

یادها و خاطرات آن باید بماند و می‌بینید که مانده است منتها فیلم‌سازان ما باید تلاش کنند آن خاطرات را جاودانه‌تر کنند.

• منبع: سایت آگاه فیلم
• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۷/۶

نوشته برخی فیلم سازان می خواهند از دفاع مقدس استفاده ابزاری کنند اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• رضا سعیدی:

         طنز یعنی راه رفتن روی لبه‌ی تیغ

• آقای سعیدی فکر می‌کنم، مدت‌هاست تئاتر کار نکرده‌اید، باید با تئاتر شروع کرده باشید؟

نمی‌دانم می‌دانید یا نه، من جزو ۲۰ نفری هستم که کارگردان رسمی اداره‌ی تئاتر هستند. متأسفانه الان نه متن خوبی داریم، نه بازی‌های خوب. من مدتی پیش نمایشی داشتم، به‌نام “مرگ” ولی تماشاچیان، زیاد از آن استقبال نکردند. در واقع مردم با تئاتر قهر کرده‌اند.

• چه‌طور شد در تلویزیون بازی کردید؟

راستش من برعکس خیلی‌ها به مشهور شدن خیلی اهمیت می‌دهم. خب تلویزیون هم بهترین راه و کانال برای رسیدن به این مهم است. من به‌دنبال این هستم که نقش‌های متفاوت بازی کنم و همه‌اش از مشهد شروع شد.

• امسال در ایام نوروز سریالی از شما از کانال مرکز خراسان به‌نام “دوباره زندگی” پخش شد و نقش شما یک خط طنز داشت؟

بله با شما موافقم، من معتقدم، کار طنز، راه‌رفتن روی لبه‌ی تیغ است. امسال سریال “جایزه بزرگ” از تلویزیون پخش شد، خیلی خوشم آمد، اگر کار طنز خوبی پیشنهاد شود، به‌طور حتم می‌پذیرم، بازیگر موفق کسی است که بتواند در همه‌ی ژانرها بازی کند.

• و نقش‌تان در “سایه آفتاب”؟

بله، در این سریال حجم این نقش کم، ولی کار به لحاظ کیفی جای تأمل دارد، آن هم با سه ظاهر و گریم مختلف البته در گذشته نقشی پیشنهاد شد که چون زیاد جای کار نداشت از آقای آهنج خواستم نقش دیگری به من بدهد.

• راستی آقای سعیدی چرا از مشهد رفتید؟

[[ متأسفانه در مشهد]] امکان کار نبود، من هم می‌خواستم، بیشتر تجربه کسب کنم.

• نظرتان راجع به مشهد چیست؟

مشهد شهر عشق من و دیگر مردم است. مگر می‌شود مشهد را دوست نداشت؟

• هر وقت که به مشهد می‌آیید، به دوستان و رفقای خود سر می‌زنید؟

دیگر فرصتش نیست، البته اکثر بچه‌ها رفته‌اند یکی دو نفر مثل رضا صابری مانده‌اند.

• منبع: سایت آگاه فیلم
• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۶/۳۰
• سید جواد اشکذری

نوشته طنز یعنی راه رفتن روی لبه تیغ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• حامد بهداد:

به هر قیمتی بازیگر می‌مانم

• حامد بهداد در سال ۱۳۵۲ در مشهد به دنیا آمد و فارغ‌التحصیل رشته‌ی بازیگری تئاتر از دانشگاه آزاد اسلامی است. او برای نخستین‌بار در فیلم ” آخر بازی ” به کارگردانی همایون اسعدیان مقابل دوربین رفت، درست است؟

بله کاملا صحیح است. خدا را شکر که این سؤال کلیشه‌ای را از من نپرسیدید و تا حدی اطلاعاتتان کامل است؛ چون بعضی خبرنگاران حتی همین اطلاعات را ندارند، صحبت در این‌باره خیلی برایم خسته‌کننده است.

• اگر موافق باشید با سریال ” سایه آفتاب ” شروع کنیم؟

بله، آماده‌ام بفرمایید.

• خب از این سریال و نقش‌تان برایمان بگویید؟

من، یوسف تیموری و پژمان بازغی، نقش سه جوان جنوب شهری را بازی می‌کنیم که با هم بزرگ شده‌اند، اما رضا از نیمه راه، خرجش را جدا می‌کند. ” سایه آفتاب ” یک اثر رئال است. حرکات بازیگران کنترل‌شده و درست بر مبنا و قواعد سناریو می‌باشد. زبان سریال، ساده است، اما نه ساده‌ای که بشود انتهایش را حدس زد به قولی فیلم فارسی نیست، قصه‌ی سریال بسیار جذاب است و ساختاری حسابگرانه دارد.

• با توجه به این‌که قصه‌ی سریال در زمان حال اتفاق می‌افتد، اما گریم رضا و حتی حرف زدنش شبیه کلاه مخملی‌های فیلم فارسی‌های قدیمی است.

کلاه‌مخملی که نه، او یک بزن‌بهادر است به اصطلاح داش مشدی و لوطی و از اول هم قرار بود همین‌طور باشد. شاید هم یکی از دلایل پذیرفتن این نقش، متفاوت بودن کار با نقش‌های قبلی من است.

• آقای بهداد در بیشتر کارهایتان، ایفاگر نقش آدم‌های عصبی هستید. نقش‌هایی که بازی می‌کنید چه‌قدر شبیه خودتان است،

معتقدم که هر بازیگری در قالب هر نقشی، کمی از وجود خود را به نمایش می‌‌گذارد، حالا باشدت و ضعف بیشتر و یا کمتری و این خاصیت بازیگری است و توان هر بازیگر است که در قالب یک نقش قرار بگیرد.

• و همین شاخصه ، (عصبانیت) در کارهای قبلی شما زیاد دیده شده است. نمونه‌اش فیلم بوتیک؟

بله، وقتی فیلم‌نامه‌ی ” بوتیک ” را خواندم متوجه شدم که مهرداد، یک معناد مفنگی و کلیشه‌ای نیست. با این‌‌که نقش کوتاهی داشتم، اما کار خوبی را به نمایش گذاشتم. یک بازی محکم و برون‌گرا با نشانه‌هایی از احساسات مهارنشدنی که از شاخصه‌های بازی من در آن کار بود و فکر می‌کنم بهترین سکانس فیلم همان سکانس دوم بازی‌ام بود.

• در حال حاضر مشغول چه کاری هستید؟

بازی در فیلم ” نفستو حبس کن ” که باز هم با پژمان بازغی همبازی هستم.

• راستی در آن‌زمان که مشهد بودید با بچه محل‌هایتان فوتبال هم بازی می‌کردید؟

بله زیاد، من عاشق ورزش هستم، اگر زمانی دست می‌داد، تور می‌بستیم و دستی به تور می‌زدیم.

• از کدام یک از خیابان‌های مشهد خوشتان می‌آید؟

خیابان‌های مشرف به حرم مطهر، مانند خیابان تهران و …

• الان هر چند وقت یک‌بار به مشهد می‌آیید و آیا به کوچه‌ی قدیمی‌تان و بچه محله‌ها سر می‌زنید؟

متأسفانه به‌خاطر گرفتاری‌های کاری که دارم، زیاد فرصت نمی‌کنم، اما اگر بیایم و فرصت بشود بله برای احوالپرسی می‌روم.

• منبع: سایت آگاه فیلم
• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۶/۱۶
• سید جواد اشکذری

نوشته به هر قیمتی بازیگر می مانم اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• حبیب الله بهمنی:

         کار فرهنگی یک شبه جواب نمی‌دهد

• منبع: سایت آگاه فیلم

• تاریخ ارسال: ۸۴/۰۶/۲

• سید جواد اشکذری

• با توجه به وجود مقدس بارگاه امام هشتم (ع) در شهر مشهد، فکر می‌کنید چه‌قدر فیلم‌سازان و فیلم‌نامه‌نویسان از این موضوع متأثر شوند و به چه میزان در آثارشان این مضمون را به‌کار گیرند؟

متأسفانه ما مثل ماهی هستیم که در آب زندگی می‌کند، اما نمی‌داند کجاست! ما در کنار این نعمت بزرگ نفس می‌کشیم و تمام هستی‌مان از ایشان است، اما از نظر هنری آن‌قدر که باید ارتباط داشته باشیم، نداریم. حتی این موضوع در جنبه‌های مختلف زندگیمان نیز کم‌رنگ است، اگر ما بدانیم در چه موقعیتی هستیم به‌طور قطع روی آثارمان تأثیر خواهد گذاشت. وقتی ما جنبه‌های مختلف زندگی این امام بزرگ را مورد بررسی قرار می‌دهیم، احساس عجز و ناتوانی می‌کنیم و هرکدام از فضایل امام (ع) دریایی عظیم است برای الگو و خط گرفتن که متأسفانه این موضوع در آثار هنرمندان، بسیار کم‌رنگ دیده می‌شود.

• برخی معتقدند که فیلم‌های مذهبی باید توأمان به تاریخ و مذهب بپردازد؛ یعنی آثر هم درون‌مایه‌ی دینی داشته باشند و هم بعد تاریخی و زندگی ائمه (ع) در آن‌ها باشد؟

به‌هرحال فیلم دینی، هر دو جنبه را در برمی‌گیرد؛ یعنی تاریخ دین و تاریخ شخصیت‌های دینی به‌جای خود محفوظ است، اما لزومی ندارد که ما از آن زاویه به سینمای دینی بنگریم. ما در روابط معمولی اجتماعی خود با افراد بی‌دین هم ارتباط داریم و اگر به این سمت حرکت کنیم، راه‌حل مشکلات اخلاقی آن‌ها با دستیابی به دین حل و آن فیلم، یک فیلم دینی می‌شود.

دنیای دین خیلی فراتر از این است که محدود به افراد دینی و یا افراد تاریخی باشد، ما زمانی که به فطرت انسان مراجعه می‌کنیم با عناصر دینی مواجه می‌شویم.

• به‌نظر شما، جشنواره ” عکس، فیلم‌نامه و فیلم امام رضا (ع) ” که در مشهد برگزار شد، می‌تواند بر تقویت جنبه‌های مذهبی، دینی فیلم‌نامه و فیلم‌ها تأثیر گذارد؟

اگر از شکل ظاهری بیرون بیاید و برنامه‌ریزی عملی پیدا کند، بی‌تردید مؤثر خواهد بود، اما هدف برگزاری نباید صرفا گرفتن جشن و دادن جوایز به عده‌ای در یک مقطع کوتاه زمانی باشد به‌هرحال ما به این امر نمی‌توانیم به‌عنوان یک محرک اساسی گسترده نگاه کنیم، مگر این‌که نویسندگان، هنرمندان و فیلم‌سازان در عرصه‌های مختلف حمایت و تشویق شوند و هدفشان تنها شرکت در جشنواره نباشد. هنرمندان باید فعالیت و اثرشان در درازمدت باشد تا به این سمت و سو بیایند.

• آقای بهمنی! چه کنیم که در جشنواره، یک موج فرهنگی و دینی ملی ایجاد شود و شما چه راهکارهایی به‌عنوان یک فیلم‌ساز دارید؟

باید اندیشمندان و هنرمندان جمع شوند و ضمن استفاده از نظرات آن‌ها نیازمندی‌های جامعه را استخراج کنند، زیرا کار فرهنگی، یک شبه جواب نمی‌دهد، شاید از نظر تبلیغاتی موجی عظیم ایجاد کند، اما اگر بخواهد مؤثر باشد باید برنامه‌ریزی بلندمدتی صورت گیرد، زیرا ما در برنامه‌ی بلندمدت می‌توانیم تأثیرات عظیم فرهنگی را ببینیم.

• نظرتان درباره‌ی نهادهایی مانند شهرداری که برگزارکننده‌ی این جشنواره است، چیست؟

باید از تمامی آن‌ها، تشکر و قدردانی کرد؛ زیرا برگزاری این‌چنین برنامه‌هایی بسیار سخت و دشوار است، هم‌چنین اگر متولیان و برگزارکنندگان این امور برنامه‌ریزی دقیق‌تری در درازمدت داشته باشند، بدون شک موفق‌تر خواهند بود.

نوشته کار فرهنگی یک شبه جواب نمی دهد اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.