یادم می آید،

بچه که بودیم مادرها بوی مهر می دادند؛

مادرها گره های باز نشده ی زیادی نداشتند؛

موهایمان را به آرامی می بافتند

و ما راهی مدرسه می شدیم

و ظهرها که بر می گشتیم،

خانه بوی مادر می داد

ـ

مادرهای بچگی ما صبح ها که بیدار می شدند،

هیچ وقت دیرشان نشده بود

ـ بیدار نمی شدند که بدوند و هر روز از زندگی بیشتر فاصله بگیرند؛

آوازها و زمزمه ها را فراموش نمی کردند؛

پروژه های عقب مانده و تزهای دفاع نشده نداشتند؛

اصلا لازم نبود موبایل هاشان را کوک کنند که مبادا ما در مهد کودک جا بمانیم؛

مادرهای بچگی ما همیشه سرقرار بودند؛

بی قراری هایشان را پشت ویترین فروشگاه های شیک درمان نمی کردند؛

لباسشان مارک نبود

اما نشان مادری از نگاهشان پیدا بود

ـ مادرهامان سجاده داشتند و یکی دو گل محمدی تازه همیشه بوی نمازشان بود ـ

مادرهای بچگی ما

نوبل را نمی شناختند

اما صلح را بلد بودند

ـ تئاتر ندیده بودند

اما همیشه روی صحنه بودند

ـ فیمینیست نبودند

اما  زنانگی را خوب بلد بودند

ـ هرمونتیک نخوانده بودند

اما همیشه بهترین راه ها را برای فهم زندگی پیدا می کردند

ـ روانشناسی نمی دانستند

اما رابطه را خوب بلد بودند

ـ ادبیات نخوانده بودند

اما عاشقانه زیستن راه و رسمشان بود

ـ ـ ـ ـ

مادرهامان را می گویم؛

همان هایی که بهترین پروتز لبهاشان لبخند بود؛

یادتان هست؟!

پراکنده ها

مریم شریعتی

مهر ۱۳۹۱