هر آدمی هر از گاهی باید گم شود؛

دست خودش را بگیرد و برود به ناپیدایی که به هیچ کس توضیحی و لبخندی حتی،

بدهکار نباشد ؛

جایی که اسیر مصلحتی نباشد ؛

یا از ترس آبرویی به خودش خیانت نکند ؛

یا اصلا بتواند مشت به دیوار بکوبد اگر لازم شد ؛

نعره بزند اگر دلش خواست ؛

یا بتواند صبور نباشد و تا آخرین قطره ی بغضش ،

خودش را بتکاند و نگران جواب دادن به هیچ کس نباشد ـ ـ ـ

گاهی لازم است که آدم تکه های پراکنده ی وجودش را سر جمع کند

و برود توی خودش

و در را ببندد

و یک تابلوی ورود ممنوع هم بچسباند پشت در ؛

آن وقت یک گوشه ای از خودش بنشیند

و تکه ها را دورش بچیند

و پازلش را سر هم کند

ـ راستی !

خیلی مهم است که آدم قبل از رفتن توی خودش ،

حواسش را جمع کند که همه ی تکه هایش را بردارد ؛

خدا نکند یک تکه آن بیرون جامانده باشد !

تکه ای که پشت جایی پنهان شده است یا سخت چسبیده به چیزی از هیاهوی بیرون در ؛

به دلواپسی ای

مثلا ،

به مسئولیتی ،

قضاوتی ،

آبرویی ،

عشقی ـ ـ ـ

نمی دانم ،

به هر چه ،

به هر چه چسبیده باشد ،

کار آدم با خودش سخت می شود ـ ـ ـ
اصلا

پازلی که یک تکه اش خالی مانده خیلی توی ذوق می زند

و آدمی که توی ذوقش خورده ،

شروع می کند به فریب دادن خودش ـ

یا یک تکه ی نامربوط آن جای خالی می نشاند

و اسمش را می گذارد

هنر پست مدرن ؛

یا آن جا را با حصیری ،

جقه بته ای ،

ماهی قرمزی ،

سیبی ،

چیزی می پوشاند

و اسمش را می گذارد

نوستالژیا ؛

اما ـ ـ ـ

اما در ته دلش خارخاری همیشگی ،

امانش را بریده است که بداند

” آخر چه بر سر آن تکه ی جا مانده آمده است”

و آدمی که درمانده شده ،

برای خلاصی از این وسوسه ،

به خود فریبی هایش ادامه می دهد و خود فریبی ،

بدترین نوع فریب است ؛

آدم را می رساند به جایی که چیزی از خودش باقی نمی ماند ـ
برای همین است که می گویم پیش از آن که تکه های آدم به چیزی بچسبد و سخت شود ،

پیش از آن که آدم به خودش خیانت کند و همه چیز تمام شود ،

لازم است ،

هر آدمی لازم است گاهی پهلوی خودش بنشیند ـ ـ ـ

پراکنده ها

زمستان ۱۳۹۱