دکتر علی خزاعی فر نیز با اشاره به این نکته که قدرت بازیگری با قدرت بازیگردانی متفاوت است گفت: به همان نسبت که پرستویی زیبا بازی کرده به همان نسبت بد هدایت شده است چرا که در زمان نابینایی آدمی منزوی بود که با خدا صحبت می‌کرد و در چهره‌اش غمی پنهان بود اما بعد از به‌دست آوردن بینایی باز هم در انزوا به‌سر می‌برد و آن اندوه نیز در چهره‌اش نمایان است. وی افزود: گره شخصیتی یوسف این‌جا بود که بعد از ۳۸ سال بینایی‌اش برمی‌گردد لذا نباید غمی در دل داشته باشد. وی ادامه داد: فیلم‌نامه طرحش بسیار کم حادثه بود لذا باید از چهره‌ها و حرف‌ها باید فهمید که فیلم چه هدفی را دنبال می‌کند. بیشتر تصویر بود تا بیان، داستان قابل توجهی نداشت و به محض این‌که پرده عوض می‌شد بیننده می‌توانست پیش‌بینی کند که چه می‌شود و این ضعف اثر بود. دکتر خزاعی‌فر افزود: این فیلم می‌خواهد این‌را القا کند که وقتی در مصیبتی گرفتار می‌شویم به خدا نزدیک و ارتباط برقرار می‌کنیم و بعد از برطرف شدن آن مصیبت و گرفتاری باز خدا را فراموش می‌کنیم وی ادامه داد: این فیلم داستان بسیار ساده‌ای داشت و جزء فیلم‌های مذهبی نیز محسوب می‌گردد اما نحوه‌ی ساخت ایده‌هاست که سینما را می‌سازد این فیلم بیش از حد ایدئولوژیک است و فاقد سبک و سیاق مورد نظر سینماگران. وی تصریح کرد: داستان فیلم بسیار ضعیف بود اما بازی پرویز پرستویی و فیلم‌برداری آن در سطح عالی بود.

دکتر محمد تقوی یکی دیگر از تحلیل‌گران این کانون گفت، این فیلم برای بیننده‌های عادی، بار اخلاقی پیدا می‌کند تا روان‌شناسی و فقط حس یک‌نوع موعظه و نصیحت را به‌خود می‌گیرد. وی ادامه داد: غم و اندوهی که در چهره‌ی یوسف نمایان است بیانگر حسرتی است که سال‌هاست در وجود او مانده است. وی تصریح کرد: اگر پیام‌های اخلاقی را از صحنه‌های این فیلم جدا کنیم فیلم بی‌معنی می‌شود. وی خاطر نشان کرد اگر این فیلم را برای غیر ایرانیان نشان دهیم بعید است که جذابیت ایجاد کند.

در پایان هرکدام از تحلیل‌گران از ۵ امتیاز در نظر گرفته شده امتیازی را به این فیلم دادند.

• تاریخ ارسال : پنجشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۸۴
• دبیر آگاه فیلم: ملیحه خاکنه