محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته واکاوی فیلم «نجات سرباز رایان» اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته واکاوی فیلم «خط باریک سرخ» اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته واکاوی فیلم «فهرست شیندلر» اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

کلیپی از فیلم‌های “استیون اسپیلبرگ” آنلاین ببینید:

سیف دات آی آر: “مربی و مشاور فیلم‌سازی” با هدفِ “سینما برای همه”

استیون آلن اسپیلبرگ Steven Allan Spielberg
کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی یهودی،
برنده ۳ جایزه اسکار و یکی از موفقترین کارگردانان تاریخ سینما،
هم در میان منتقدان و هم در بین مردم عادی است.
او از موفق‌ترین کارگردانان سینما در زمینه تجاری محسوب می‌شود که با فیلم‌های آرواره‌ها، ئی.تی.
تاریخ تولد: ۱۸ دسامبر ۱۹۴۶ (سن ۷۱ سال)، سینسیناتی، اوهایو، اوهایو، آمریکا
ثروت خالص: ۳٫۷ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۱۸)
فیلم آینده: Indiana Jones 5
کودکان: ساشا اسپیلبرگ، ثیو اسپیلبرگ، بیشتر
همسر: کیت کپشا (ازدواج ۱۹۹۱)، ایمی اروینگ (ازدواج ۱۹۸۵–۱۹۸۹)

نوشته تاریخ سینما به “استیون آلن اسپیلبرگ” مدیون است. اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

خلاصه داستان فیلم : موجود فضایی بیگانه ای به نام “ای.تی” از سفینه ی فضایی اش که در جنگلی در حومه ی لس آنجلس فرود آمده، جا می ماند و در حیاط خلوت خانه ای پناه می گیرد که در آن “الیوت” ده ساله زندگی می کند. خیلی زود “الیوت”، “ای.تی” را می بیند و با او دوست میشود و از این جاست که داستان فیلم آغاز میشود…

بازیگران: هنری توماس, دی والاس, روبرت مکنوگتون, درو بریمور, پیتر کایوتی

ای.تی. موجود فرازمینی
E.T. the Extra-Terrestrial
زهرا عبدی

ریون و امیل عزیز
یادتان می آید یکشنبه ای که کنار هم روی یک کاناپه ی سبز بزرگ نشستیم و به اتفاق مامان و بابا فیلم ای تی [۱۹۸۲] را تماشا کردیم. اولین بار بود که تماشایش می کردید، اما تا حدودی داستان فیلم را می دانستید، چون قبلش در استودیو یونیورسال بخش هایی از آن را دیده بودیم. آن روز برای چندمین بار بود که فیلم را می دیدم، اما این بار یک چشمم به صفحه ی تلویزیون بود و چشم دیگرم به شما دو نفر. کنجکاو بودم بدانم پسری که تازه چهار سالگی اش را جشن گرفته و دختری که هفت سالش تمام شده چه واکنشی نسبت به فیلم خواهد داشت.
خوب، به قول من و دوستانم در گرندپا راجرز فیلم برای هر دوی کار خودش را کرد. ریون وقتی به نظر می رسید ای تی می میرد از نگرانی آمدی کنارم بنشینی اما باز هم چشم از تلویزیون برنداشتی. امیل، تو هم چند دفعه بلند شدی و روی پاهای پدرت نشستی اما یک لحظه هم از فیلم غافل نشدی. حتی تا اتاقت هم نرفتی تا سراغ اسباب بازی هایت را بگیری. تمام هوش و حواستان به فیلم بود.
در ابتدای فیلم سفینه ی فضایی را می بینیم که فرود آمده و این گونه می نماید که یکی از آدم فضایی ها از دیگران دور مانده است. چند لحظه بعد وانت ها را می بینیم که نزدیک می شوند و سفینه به سرعت آنجا را ترک می کند. نور چراغ ماشین ها و چراغ قوه ها تاریکی مه آلود جنگل را می شکافد. یادتان می آید که این صحنه را در استودیو یونیورسال دیده اید. جرینگ جرینگ دسته کلیدهای آویزان شده از کمربندها روی موسیقی متن می افتد. اینها چیزهایی است که یک آدم فضایی کوچک گم شده روی زمین تجربه می کند.
بعد از این صحنه خانه ای از خانه های حومه ی شهر را می بینیم. شبیه خانه ی شماست. یک ماشین رو عریض و یک حیاط خلوت بزرگ دارد. پسر بچه ای به نام الیوت (با بازیگری هنری توماس) در حیاط صدایی می شنود و احساس می کند چیزی دیده است. البته از قبل می دانستیم که قرار است با ای. تی. رو به رو شویم.
ریون، در صحنه ای که الیوت دنبال ای. تی. می گردد از من پرسیدی: ای تی دارد نگاهش می کند؟ من گفتم: بله ای. تی است که همه چیز را تماشا می کند. با خودم گفتم چه سوال خوبی پرسیدی، چون بیشتر بچه های هم سن و سال تو نمی دانند که دوربین هم چشم دارد و نزدیک بودن دوربین به زمین را درک نمی کنند؛ دوربین نزدیک زمین است تا تجربه های آدم فضایی کوچکی را مجسم کند که برای اولین بار به زمین آمده و جهان تازه ای را تجربه می کند.
فیلم که جلوتر رفت، دریافتم که چقدر پرسشت به جا بوده است. تمام فیلم بر اساس زاویه دید تنظیم شده است. تقریبا تمام صحنه ها یا از نگاه ای تی است یا از نگاه الیوت، در نتیجه همه چیز را همانطور درک می کنیم که آن دو. لحظه ای نیست که دوربین بالاتر بیاید و مثل آدم بزرگ ها رفتار کند. تقریبا همه چیز را یا همانند یک آدم فضایی می بینیم یا همانند الیوت.
الیوت و ای.تی. اولین بار که یکدیگر را می بینند، از ترس و شگفتی عقب می پرند و جیغ می کشند. تصویری که از هر یک داریم تصویری است که در نگاه دیگری نقش بسته است. دوربین زمانی که عقب می رود تا کل صحنه را بگیرد هم آدم بزرگ نیست؛ مثلا لحظه ای که مادر الیوت (با بازیگری دی والاس) برای انجام کارهای خانه این سو و آن سو می رود و لحظه ای هم متوجه حرکت پر شتاب ای.تی. نمی شود. در این قسمت، دوربین از او فاصله گرفته اما باز هم سمت نگاهش را نشان نمی دهد، چون چیزی که مهم است سمت نگاه او نیست بلکه سمت نگاه ای.تی است.
اما، در جای دیگری از فیلم آنجا که مادر الیوت سراغ کمد اسباب بازی ها می رود، زاویه نگاه اوست که برجسته می شود. به اسباب بازی های ابری که کنار هم چیده شده اند نگاه می کند و متوجه نمی شود که یکی از آنها زنده است و اسباب بازی نیست. این از استثنائات فیلم است که همگی مان را به خنده واداشت. استثنا بود چون تقریبا تمام فیلم از نگاه کوچک ای. تی. دنبال می شود، مثل صحنه ای که ملافه روی سرش می کشند تا او را به هالوین ببرند. حال تصویری که از اطراف می بینیم تصویری است که از چشم ای تی و از چشمی های ملافه گرفته می شود.
ریون چیزی که خیلی نگرانت کرده بود پیدا شدن وانت ها بود. رد ای تی را تا خانه ی الیوت دنبال کرده بودند. دانشمندانی بودند که برای تحقیقات علمی به او نیاز داشتند، اما لحظه ای هم مانند آدم بزرگ ها صحبت نمی کردند و توضیحی نمی دادند. آنچه می شنویم، مانند آنچه به گوش الیوت می رسد، گنگ و نامفهوم است.
پیش از این صحنه در جایی از فیلم می بینیم که الیوت و ای. تی از احساسات هم تاثیر می پذیرند. مثلا زمانی که ای. تی در حال مرگ است الیوت هم مرگ را حس می کند. الیوت صدایش را روی بزرگترها بلند می کند که ای. تی را راحت بگذارند، اما بزرگتر ها کار خودشان را می کنند. کودکان حس درک نشدن را خوب می فهمند. ای. تی را که به ماشین منتقل می کنند، الیوت از برادرش می خواهد که پشت فرمان بنشیند اما او می گوید که هیچ وقت رو به جلو رانندگی نکرده است. ریون تو خوب درکش کردی. کودکان همیشه با کنجکاوی کارهای بزرگترها را دنبال می کنند اما هیچ گاه آنچه را می بینند خود تجربه نمی کنند.
صحنه ی پرواز دوچرخه ها را خیلی دوست داشتیم. انگار از قبل پیش بینی اش کرده بودیم، چون الیوت یک بار دیگر هم پرواز با ای.تی را تجربه کرده بود. به نظرم استیون اسپیلبرگ بیش از حد منتظرمان گذاشت و صحنه ی تعقیب و گریز خیلی طولانی شد. با این حال لحظه ی اوج گرفتن دوچرخه ها واقعا باشکوه بود. یادم هست در کن که بودم، فیلم دوستانی که شاید در عمرشان هزاران فیلم هیجان انگیز دیده بودند هم در آن لحظه فریادی از شگفتی سر دادند.
و اما بی نظیترین صحنه صحنه ی پایان فیلم بود که ای. تی با خانه تماس می گیرد. او و الیوت در جنگل به انتظار ایستاده اند. سفینه از راه می رسد.تخته ی فرود پایین می آید. آدم فضایی دیگری شبیه به ای. تی در روشنایی ای که پشت سرش را فرا گرفته منتظر ای تی است.
امیل، تو بلند گفتی: مامان ای. تی است. بعد، کمی مکث کردی و گفتی حالا از کجا معلوم که مامانش باشد!
همه خنده مان گرفت. مثل همیشه خیلی خوب گفتی. شوخ طبعی در خون توست. حالا که به آن لحظه فکر می کنم می پرسم واقعا از کجا می دانستی. می توانست پدر، خواهر یا اصلا خلبان سفینه باشد. اما با تو موافقم که گفتی مادرش است چون وقتی ای تی را صدا کرد صدایش مادرانه بود.
فکر می کنم به این دلیل احساس کردی مادرش است که اسپیلبرگ فیلمش را خوب ساخته است. چهارسالگی زود است برای اینکه زاویه دید را بشناسی اما زود نیست که احساسش کنی. تقریبا هر چه در فیلم می بینیم یا از نگاه ای. تی است یا از نگاه الیوت. از همان ابتدای فیلم خودت را جای ای. تی گذاشتی و می دانستی جای چه کسی در دلش خالی است و دوست دارد اولین کسی که دوباره می بیند چه کسی باشد، و او کسی نبود جز مادرش.
البته می توان احتمال داد که استیون اسپیلبرگ چیز دیگری در ذهن داشته، و ای تی که خلق کرده کودک نبوده و یک آدم فضایی پانصد ساله بوده است. با این حال آنچه او در ذهن داشت مهم نیست. اسپیلبرگ همه چیز را به من و شما واگذار کرده است و این ویپزگی فیلم سازی نمونه است. فیلم سازهای نمونه تنها نمایش داستان را به عهده می گیرند و بیننده را در تفسیر آنچه می بیند آزاد می گذارند. در فیلم های طولانی تر، این آزادی بیشتر می شود. فیلم بردار ای.تی اگر خوب نبود می توانست با نوشتن زیرنویس بیننده را راهنمایی کند. مثلا می توانست بنویسد: ای تی، خودتی؟ بیا پیش مامان! اما این کار خوب در نمی آمد. با این کار لذت شناختن مادر ای. تی و شوق گفتنش را از تو می گرفتند امیل.
فکر می کنم همین اندازه که نوشتم کافی باشد. تعطیلاتی که دور هم داشتیم بی نظیر بود. اولین بار که با کره اسب به سواری رفتید به شجاعت شما افتخار کردم. به اینکه هر دو شما منتقدان خوبی هستید هم افتخار می کنم.

دوستدار شما
پدر بزرگ راجر

نوشته ئی.تی. فرا زمینی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

فیلم داستانی از حمله‌های یک کوسه بزرگ سفید به انسان‌ها و تلاش‌های یک افسر پلیس برای نگاهبانی از مردم دربرابر این کوسه‌است. آرواره‌ها بر پایهٔ رمانی به همین نام نوشتهٔ پیتر بنچلی ساخته شده‌است.

ظاهرا قایق بزرگتری لازم داریم.
آرواره ها JAWS
استیون اسپیلبرگ
ترجمه: سعید عابدی

پس از آنکه کوسه ی آدمخوار نخستین بار و برای لحظاتی کوتاه در فیلم دیده می شود، رئیس پلیس این جمله ی به یاد ماندنی را به شکارچی می گوید. این جمله ی تاثیرگذار نشان دهنده ی استراتژی است که استیون اسپیلبرگ در طول فیلم به کار می گیرد؛ بیشتر از آنکه کوسه را ببینیم در باره اش می شنویم و حضورش بیشتر در قالب خرابکاری هایش است تا جثه اش. نقل است که وقتی ریچارد زانوک و دیوید براون، تهیه کنندگان فیلم، پیشنهاد ساخت اقتباسی سینمایی بر اساس رمان پرفروش پیتر بنچلی را به اسپیلبرگ دادند، او قبول این کار را منوط به اجرای شرطی دانست: در یک ساعت اول فیلم تصویری از کوسه نشان داده نمی شود. با دیدن دی وی دی بیست و پنجمین سالگرد فیلم از حضور کوتاه کوسه در فیلم شگفت زده شدم.
اسپیلبرگ این هیولای سفید را از چشم بینندگان پنهان نگه می دارد، استراتژی مشابه آنچه آلفرد هیچکاک در فیلم هایش استفاده می کرد. این استراتژی همان «تعلیق» است. آلفرد هیچکاک در رابطه با تفاوت تعلیق و غافلگیری می گوید: غافلگیری آنست که بمبی در زیر میز قرار دارد، ناگهان منفجر می شود. تعلیق آنست که بمبی در زیر میز قرار دارد اما منفجر نمی شود. اسپیلبرگ نیز در بیشتر مدت فیلم کوسه را در زیر میز نگه می دارد. نمود کوسه در بخش بعدی فیلم نیز اکثرا غیر مستقیم است: به جای دیدن کوسه حاصل خرابکاری هایش را می بینیم. حاصل کار یکی از بهترین فیلم های حادثه ای است که تا کنون ساخته شده.
حوادث فیلم در چهارم ژوئیه و در جزیره ی اَمیتی رخ می دهد. جزیره ی اَمیتی اقامتگاهی توریستی است و مردمش نیز از این طریق کسب درآمد می کنند. سکانس آغازین فیلم نمایانگر وجود کوسه ای آدمخوار در آب های ساحلی است؛ دختری در شبی مهتابی مشغول شنا کردن است، اما ناگهان در حالی که فریاد می زند به زیر آب کشیده می شود. همه ی شواهد حکایت از وجود کوسه ای دارد، اما شهردار وان (مری همیلتون) نمی خواهد که این مساله باعث فراری دادن توریست ها از این منطقه شود. او به برودی (روی شایدر) که رئیس پلیس است دستور می دهد تا سواحل را باز نگه دارد. شهردار به برودی می گوید: اگر مردم نتوانند اینجا شنا کنند، به سواحل کیپ کاد، همپتونز و لانگ آیلند می روند. برودی با عصبانیت پاسخ می دهد: نباید مردم را به خاطر خودخواهی و طمع به کشتن داد. شهردار که کتی اسپرت و کراوات به تن دارد کنار ساحل می رود و مردم را تشویق به شنا کردن می کند. مردم برای شنا کردن وارد آب می شوند و حوادثی قابل پیش بینی رخ می دهد.
حضور دومین شخصیت محوری داستان یعنی کوینت باعث قطع شدن جلسه ی انجمن شهر می شود. کوینت (رابرت شاو) آدمی زمخت و کوته بین است. او توجه دیگران را با کشیدن ناخن هایش بر روی تخته سیاهی که تصویر کوسه ای بر آن نقش بسته جلب می کند، و پیشنهاد می کند که حاضر است در ازای دریافت پول کوسه را شکار کند. او می گوید: شما من را می شناسید و میدانید که زندگی ام را از چه راهی می گذرانم.
سپس، برودی را می بینیم که در خانه نشسته است و مشغول ورق زدن کتاب هایی در مورد کوسه ها است، این کتاب ها شامل تصاویری از دندان های مهیب، چشم های کوچک بی روح و قربانی های سلاخی شده است؛ اسپیلبرگ از این طریق تصویری از این هیولای مرگبار را در ذهن بیننده ایجاد می کند. ( یکی از تصاویر کوسه ای را نشان می دهد که کپسول هوای مخصوص غواصی را در میان آرواره هایش نگه داشته است، تصویری که احتمالا الهام بخش برودی در کشتن کوسه بوده است.)
سومین شخصیت محوری داستان هوپر (ریچارد دریفوس) است. هوپر اقیانوس شناس است و به عنوان مشاور به کار گرفته می شود. حضور او در فیلم ضروری است چرا که اطلاعات مهمی را بیان می کند. (او در بخشی از فیلم می گوید: ما با یک ماشین بی نقص سر و کار داریم که برای کشتن و خوردن طراحی شده.) برودی متقاعد شده است که سواحل باید بسته شوند و کوسه نیز باید شکار شود. شهردار مایل به انجام این کار نیست، اما زمانی که اخبار مربوط به کوسه از تلویزیون پخش می شود جایزه ای سه هزار دلاری برای شکارش تعیین می کند. این جایزه باعث هجوم افراد سودجوی زیادی به اَمیتی می شود.
اسپیلبرگ از این موقعیت استفاده می کند و یکی از خلاقانه ترین جلوه های بصری اش را برای نمایش غیر مستقیم کوسه به کار می برد. سه چهار مرد به امید شکار کوسه روی اسکله ای چوبی جمع می شوند. یکی از آن ها تکه ای گوشت کبابی از خانه اش آورده است تا به عنوان طعمه استفاده کند. آن ها طعمه را از قلابی مهیب آویزان می کنند، زنجیرش را به اسکله می بندند و نهایتا آن را درون آب می اندازند. کوسه به راحتی انتهای اسکله را از پایه هایش جدا کرده و به درون دریا می کشد. صحنه ی بعدی حتی ازاین نیز جذابتر می شود، وقتی که اسکله ی شناور روی آب را می بینیم که می چرخد و به سوی ساحل بر می گردد.
اشیای شناور روی آب ابزاری هستند که در طول فیلم برای به تصویر کشیدن کوسه ی نامرئی استفاده می شوند. پس از آنکه برودی، کوینت و هوپر با قایق فرسوده ی کوینت عازم دریا می شوند، نیزه هایی را به سمت کوسه پرتاب می کنند. نیزه ها با طناب به بشکه های شناور زرد رنگی بسته شده اند تا با وزنشان کوسه را از پا در آورده و با خود بکشند. در صحنه های سرنوشت ساز پایانی فیلم بیشتر از اینکه کوسه را ببینیم این بشکه ها را می بینیم؛ آنقدر این صحنه ها خوب کار شده که حضور کوسه را باور می کنیم.
فیم نامه را اسپیلبرگ، بنچلی و کارل گوتلیب نوشته اند. هاوارد سکلر نیز در نوشتن فیلمنامه و شاو در نوشتن نطقی تاثیرگذار شرکت داشته اند. فیلمنامه این اثر هیچگاه ظاهری تمثیلی به خود نمی گیرد. انگیزه ی تمام شخصیت ها مشخص است. دیالوگی کوتاه نقش به سزایی در فیلم نامه ایفا می کند. مونولوگ های فیلمنامه نمایانگر ایجازی تاثیرگذار و نا ملایم است:
من اینجا منتظر نمی مانم تا کوسه آن پسر بچه ی کوچک کینتنر را تکه پاره کند.
من دندان یک کوسه ی سفید به اندازه ی گیلاس شراب را از ماتحت یک قایق بیرون کشیدم.
کوسه ها، آن ها چشمانی بی روح و سیاه دارند، درست مثل عروسک ها. اگر دنبالت بیایند زمانی می فهمی زنده اند که طعمه شان شده ای و چشمانشان سفید شده.
پس از تمام مقدمه چینی ها نوبت به نمایش اصلی می رسد. نمایش اصلی سفری دریایی است که در آن هوپر و برودی (وی از آب وحشت دارد) سوار بر قایق کوینت شده و با او همراه می گردند. حق با برودی است، آن ها قایق بزرگتری نیاز دارند. قایق کوینت اصلا به درد این کار نمی خورد، از سوراخ های درون بدنه آب به داخل قایق می چکد، موتور قایق دود زیادی تولید می کند، اتاقک روی عرشه طوری ساخته شده که هر لحظه امکان دارد کسی به درون دریا بیافتد، و سکوی پرتاب نیزه نیز به گونه ای از جلوی قایق بیرون زده که اگر کسی روی آن بایستد مانند غذایی اشتها برانگیز بروی سیخ کباب به نظر می آید.
بهترین صحنه ی فیلم شب هنگام و در آشپزخانه ی کشتی اتفاق می افتد، زمانی که هر سه نفر نوشیدنی می خورند و کوینت و هوپر زخم هایشان را به هم نشان می دهند. نهایتا کوینت مونولوگی غمگین در مورد غرق شدن ایندیاناپولیس در جنگ جهانی دوم می گوید. او یکی از اعضای خدمه بوده است. هزار و صد نفر درون دریا می افتند، و کوسه ها همه را به جز سیصد و شانزده نفر قبل از رسیدن نیروهای امداد می خورند. او می گوید: کوسه ها به طور متوسط هر ساعت شش نفر را بلعیدند.
اولین کلوس آپ های کوسه کاملا رعب انگیز است. اکثر بیننده ها آنقدر بهت زده می شوند که از خود نمی پرسند چرا کوسه اینگونه برای خود دردسر درست می کند، او حتی تلاش می کند تا قایق را نیز ببلعد. حضور فیزییکی کوسه به تصویر ذهنی که از آن در طول فیلم از طریق دیالوگ ها و تصاویر شبه مستند در ذهنمان ایجاد شده قوت می بخشد.
اولین اثر موفق اسپیلبرگ عناصری دارد که در کارهای بعدی او نیز تکرار می شوند. جست و جوی شبانه برای شکار کوسه مثالی بارز از علاقه ی اسپیلبرگ به تکنیک بصری خاصی است که در آن پرتویی از نور در مه آشکار می گردد. شخصیت پردازی برای او عامل مهمی باقی می ماند، ومانند خیلی از کارگردانان دهه ی نود شخصیت پردازی را قربانی جلوه های ویژه نمی کند. در آرواره ها و سایر کارهایش او حس آنی و طبیعی را به احساسات تحمیل شده و غیر طبیعی ترجیح می دهد. یکی از ویژگی های برجسته ی این فیلم ضرباهنگی است که به سختی شنیده می شود. موسیقی متنی که جان ویلیامز برای این اثر ساخته بلند و گوشخراش نیست، بلکه آرام وضمنی است. این موسیقی اغلب در «نماهای دیدگاهی» روی آب و زیر آب شنیده میشود؛ روشی دیگر که اسپیلبرگ برای نمایش غیر مستقیم کوسه از آن استفاده میکند. فیلمبردار، بیل باتلر، تلاش زیادی می کند تا قشر متوسط آمریکا را به تصویر بکشد؛ اگر مکان مورد علاقه ی اسپیلبرگ حومه ی شهر می بود، آرواره ها مردم آنجا را در تعطیلات نشان می داد.
آرواره ها در سال ۱۹۷۵ به نمایش درآمد و خیلی سریع تبدیل به پرفروش ترین فیلمی شد که تا آن زمان ساخته شده بود؛ این فیلم فصل اکران تابستانی را نیز برای همیشه از فیلم های بی کیفیت و سودجویانه گرفت. استودیوهای بزرگ هالیوودی دیگر مانند گذشته تابستان را زمان نامناسبی برای نمایش فیلم هایشان نمی دیدند، بلکه آن را مناسبترین زمان برای اکران فیلم هایشان می ¬دانستند. تابستان تبدیل به زمانی برای اکران فیلم های حادثه ای و پر از جلوه های ویژه شد که آرواره ها را سرمشق خود قرار داده بودند. آرواره ها سکوی پرتابی برای اسپیلبرگ بود تا بی نظیرترین تجربه -ی کارگردانی تاریخ سینمای مدرن را رقم بزند. قبل از آرواره ها او کارگردان با استعداد فیلم هایی چون دوئل (۱۹۷۱) و شوگرلند اکسپرس (۱۹۷۴) بود. پس از آرواره ها و با ساختن فیلم هایی چون برخورد نزدیک از نوع سوم (۱۹۷۷) و مهاجمان صندوق گمشده (۱۹۸۱) او پادشاه دنیای سینما شد.

نوشته آرواره ها اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• معرفی:

منصور واحدی متولد ۱۳۲۳ شهرستان شاهرود هستم. لیسانس روان‌شناسی تعلیم و تربیت و فوق دیپلم زبان انگلیسی در حال حاضر هم بازنشسته آموزش و پرورش خراسان و عضو هیأت مدیره کانون بازنشستگان آموزش و پرورش خراسان

• پیوندها:

1. خیلی دور خیلی نزدیک ؛ فیلمی اندیشمندانه با اجرایی روان و ساده ۸۴/۰۶/۲۴
2. سرب ؛ خداحافظ کیمیایی ۸۴/۰۷/۴
3. دوئل ؛ از نظر تکنیک و جلوه های ویژه نقطه عطفی در تاریخ سینمای ایران ۸۴/۰۸/۴
4. آکواریوم ؛ قصه یک خطی ۸۴/۰۹/۱۳
5. روز کارنامه ؛ فیلم مخصوص کودک نیست ۸۴/۱۰/۱۹
6. دیشب باباتو دیدم آیدا ؛ تلفیقی بین سینمای جشنواره ای و گیشه ۸۴/۱۱/۲۵
7. کافه ترانزیت ؛ قصه فیلم ملودرام است ۸۴/۱۲/۲
8. چهارشبنه سوری ؛ چهارشنبه سوری فیلم متوسطی است ۸۵/۰۱/۲۴
9. طعم گیلاس ؛ ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت ۸۵/۰۲/۲۵
10. تنگنا ؛ نسل جوان الان توی خودش است ۸۵/۰۳/۱۹
11. افسانه ۱۹۰۰ ؛ اگر کلیدهای پیانو بی انتها باشند ۸۵/۰۴/۱۶
12. نور زمستانی ؛ دعا و نیایش ۸۵/۰۵/۱۲
13. دختری با روبان زرد یا دختر روبان زردی به گیسو داشت ۸۵/۰۵/۱۹
14. درخشش ؛ فیلم سازی با اندیشه های بزرگ ۸۵/۰۶/۱۶
15. بید مجنون ؛ شبیه فیلمی به نام “نگاه نخستین” ۸۵/۰۶/۳۱
16. نجات سرباز رایان ؛ جبهه خصم همیشه وجود دارد ۸۵/۰۷/۷
17. باز شناخت یک فیلم ساز ؛ استیون اسپیلبرگ ۸۵/۰۷/۷
18. ماهی‏ ها عاشق می‏ شوند ؛ فیلم برداری زیبای فیلم ۸۵/۰۷/۷
19. جاده ؛ یکی از شاخص ترین فیلم های تاریخ سینماست ۸۵/۰۷/۱۴
20. راننده تاکسی ؛ اجتماع و آدم های آن ۸۵/۰۹/۱۵
21. عروج ؛ مظهر ایثار و ایستادگی ۸۵/۰۹/۲۰
22. منصور واحدی : به وجود آورندگان “هنر” باید متفکر و حتی نابغه باشند ۸۵/۰۹/۲۱
23. باز شناخت یک کارگردان ؛ سیدنی لومت ۸۵/۱۰/۲۱
24. بعد از ظهر سگی ؛ این فیلم متعلق به سینمای معترض است ۸۵/۱۰/۲۱
25. ماهی بزرگ ؛ هر کس رویاهایش به طریقی در این فیلم مستتر است ۸۶/۰۲/۲
26. شاید وقتی دیگر ؛ نشان دهنده هویت گمشده زن ایرانی است ۸۶/۰۲/۱۶
27. مرگ در ونیز ؛ رگ رویایی یک هنرمند ۸۶/۰۴/۱۱
28. اندر احوال اینگمار برگمان ۸۶/۰۶/۲۵
29. فدریکو فلینی ؛ آخرین بازمانده فیلم سازان کلاسیک جهان ۸۷/۰۸/۲۹

–منصور واحدی (بحث) ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۰۶ (IRDT)

نوشته منصور واحدی اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

استیون آلن اسپیلبرگ (به انگلیسی: Steven Allan Spielberg; زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۴۶) کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی یهودی، برنده ۳ جایزه اسکار و یکی از موفقترین کارگردانان تاریخ سینما، هم در میان منتقدان و هم در بین مردم عادی است.

   باز شناخت یک فیلم ساز
   استیون اسپیلبرگ

   منصور واحدی
   آگاه فیلم
   کانون تحلیل گران سینما
   تاریخ ارسال: ۸۵/۰۷/۰۷

۱٫ “استیون اسپیلبرگ” در هجدهم دسامبر ۱۹۴۷ در سین‌سیناتی (ایالت اوهایو) متولد شد.

۲٫ او با دیدن اولین فیلم زندگیش در کنار پدرش باعنوان بزرگ‌ترین نمایش دنیا ساخته‌ی کارگردان شهیر آن‌زمان، “سیسیل ب. دومیل” تحت تأثیر فیلم قرار گرفت و تصمیم گرفت در آینده کارگردان سینما شود.

۳٫ “آلفرد هیچکاک” را مثل بت می‌پرستید و چندین بار سرصحنه‌ی فیلم‌برداری‌های او حضور یافت.

۴٫ او با فیلم‌سازی بزرگ شده است و در نوجوانی با دوستانش فیلم‌های ۸ م.م می‌ساخته است.

۵٫ اولین فیلم‌های “اسپیلبرگ” زمانی ساخته شدند که کارگردان‌ها مهم‌ترین افراد هالیوود بوده‌اند و فیلم‌های کنونی‌اش در زمانی ساخته می‌شوند که بازاریاب‌ها سینما را به اختیار خود درآورده‌اند.

۶٫ “اسپیلبرگ” در دوران متفاوت فیلم‌سازی خود، هنوز یکی از قوی‌ترین کارگردان‌های عالم سینما باقی مانده است و این نشان از استعداد و خلاقیت‌های فراوان او دارد.

۷٫ در کنار آثار سرگرم‌کننده‌اش فیلم‌های بسیار جدی چون “رنگ ارغوانی”، “فهرست شیندلر” و “نجات سرباز رایان” قرار دارند.

۸٫ “اسپیلبرگ” علاوه بر کارگردانی، نقش تهیه‌کنندگی بعضی از آثار سینمایی را به‌عهده داشته است، از جمله “بازگشت به آینده”، “چه کسی برای راجر بیت پاپوش دوخت؟”، “کرملین‌ها و گردباد” و …

۹٫ “اسپیلبرگ” یکی از مهم‌ترین نمایندگان سینمای تجاری امریکاست که اکثر فیلم‌هایش پرفروش بوده‌اند. از نظر او سلیقه‌ی مخاطب در جایگاه اول قرار دارد.

۱۰٫ نخستین فیلم سینمایی “استیون اسپیلبرگ”، دوئل است که با یک سبقت ساده بین اتومبیل و یک تریلی شروع و بعد به مبارزه میان دو راننده‌ای که اصلا هم را نمی‌شناسند مبدل و در آخر به فاجعه منتهی می‌شود. این فیلم مورد استقبال تماشاگران و منتقدان قرار گرفت.

۱۱٫ با “آرواره‌ها” “اسپیلبرگ”، چهره‌ی دنیای سینما را دگرگون کرد و به خلق آثاری تجاری منجر شد که علاوه بر هزینه‌ی بسیار، عملیات وسیع بازاریابی و تبلیغات، نقش عمده‌ای را ایفا کرد.

۱۲٫ تقریبا اکثر فیلم‌های “اسپیلبرگ” به ماجرا وابسته‌اند و تماشاگران اتفاقات فیلم را تعقیب می‌کنند، در این سبک، دیالوگ و شخصیت‌پردازی معنای کمتری دارند.

۱۳٫ بسیاری از منتقدان، “اسپیلبرگ” را راست‌گرای افراطی می‌دانند که به فرم بی‌اعتناست و هم‌خوان با تکنولوژی روز است.

۱۴٫ “اسپیلبرگ”، به ایدئولوژی‌های مخصوص بعضی از هنرمندان متعهد و روشنفکر توجهی ندارد و خود را مرد عمل می‌داند که نه نقد خوب را می‌خواند و نه نقد بد را.

۱۵٫ بعضی از منتقدان، ارزش‌های او را زیر سؤال برده‌اند، حتی او را در جشن پنجاه سالگی “فستیوال کن” شرکت ندادند، اما به نقل از “بیلی وایلدر”، “اسپیلبرگ” یکی از کسانی است که در سینمای نیمه دوم ۱۹۷۰ امریکا انقلاب کردند و مسیر فیلم‌سازی را تغییر دادند و “مارتین اسکورسیزی”، “جرج لوکاس”، “برایان دی‌پالما” و… وی را همراهی کردند.

۱۶٫ بعضی از آثار او شدیدا مورد توجه منتقدان سینما قرار گرفت از جمله فیلم چندلایه و عظیم “فهرست شیندلر” و “نجات سرباز رایان”.

۱۷٫ در فیلم‌های “اسپیلبرگ”، منبع نوری نمایش‌گر راز است، برعکس فیلم‌سازان دیگر تاریکی را منشاء راز می‌دانند و قهرمانان فیلم‌های “اسپیلبرگ” کمتر درگیر مسائل عاطفی می‌شوند که در این مورد “ای. تی” استثناست.

۱۸٫ عده‌ای از منتقدان معتقدند “اسپیلبرگ” دارای صنعت‌هایی است از جمله صحنه‌ها را سریع و گذرا می‌گیرد، با عجله تدوین می‌کند، با نقش زنان در فیلم‌هایش مشکل دارد و …

۱۹٫ “اسپیلبرگ” شش بار کاندیدای جایزه اسکار به‌خاطر کارگردانی شده است که دوبار به‌خاطر فیلم‌های “فهرست شیندلر” و “نجات سرباز رایان” آن‌را دریافت کرده است.

۲۰٫ در پایان قرن بیستم مجله‌ی معتبر “لایف”، “اسپیلبرگ” را پرنفوذترین شخصیت سینمای امریکا شناخت.

فیلم‌شناسی اسپیلبرگ:

• ۱۹۷۱؛ دوئل
• ۱۹۷۴؛ شوگرلند اکسپرس
• ۱۹۷۵؛ آرواره‌ها
• ۱۹۷۷؛ برخورد نزدیک از نوع سوم
• ۱۹۸۱؛ ایندیانا جونز (۱) (مهاجمان صندوقچه‌ی گمشده)
• ۱۹۸۲؛ E.T موجود فرازمینی
• ۱۹۸۳؛ اعماق
• ۱۹۸۴؛ ایندیانا جونز (۲)
• ۱۹۸۵؛ رنگ ارغوانی
• ۱۹۸۷؛‌ امپراتوری خورشید
• ۱۹۸۹؛ همیشه
• ۱۹۸۹؛ ایندیانا جونز (۳) (آخرین جنگ‌های صلیبی)
• ۱۹۹۱؛ هوک
• ۱۹۹۳؛ پارک ژوراسیک (۱)
• ۱۹۹۳؛ فهرست شیندلر
• ۱۹۹۷؛ آمیستاد
• ۱۹۹۸؛ نجات سرباز رایان
• ۲۰۰۱؛ هوش مصنوعی
• ۲۰۰۲؛ گزارش اقلیت
• ۲۰۰۴؛ اگه می‌تونی منو بگیر
• ۲۰۰۴؛ ترمینال
• ۲۰۰۵؛ جنگ دنیاها
• ۲۰۰۵؛ مونیخ
• ۲۰۰۸؛ ایندیانا جونز (۴)

نوشته باز شناخت یک فیلم ساز: استیون آلن اسپیلبرگ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

• منصور واحدی

            جبهه‌ی خصم همیشه وجود دارد

            نجات سرباز رایان saving private ryan poster – ۲۰۱۲/۰۳

            استیون اسپیلبرگ Steven Spielberg

• کانون تحلیل گران سینما
• آگاه فیلم
• ارسال: ۸۵/۰۷/۷

۱٫ با فصل خیره‌کننده‌ی آغاز فیلم، قالب فیلم مشخص می‌شود، سینمای جنگ، تصاویری مستندگونه از فضای جنگ و با قصه‌ای ضدجنگ، تماشاگران همراه سربازان پا به جهنم جنگی می‌گذارند که چون جنگ‌های دیگر امیدی برای بازگشت نیست.

۲٫ تصاویری زیبا و گزارش‌گونه چون یک برنامه‌ی زنده از تلویزیون از صحنه‌های جنگ به‌طوری‌که تماشاگر احساس می‌کند خود در صحنه‌ی یک جنگ واقعی قرار دارد. خلاقیت “استیون اسپیلبرگ” و فیلم‌بردار، اضطراب سربازان را به تماشاگران منتقل می‌کند.

۳٫ حرکت‌های دوربین روی دست موشکافانه و جست‌وجوگرایانه، نگران به هر طرف سر می‌کشد و تماشاگران را کنجکاوانه به‌دنبال خود می‌کشد.

۴٫ “نجات سرباز رایان”، مثل اکثر فیلم‌های کارگردان پرهزینه است و از نظر بصری فوق‌العاده است. کارگردان سعی می‌کند چون همیشه به هر طریقی تماشاگر را تحت‌تأثیر عظمت فیلم قرار دهد.

۵٫ در فیلم، کارگردان، جان یک گروه هشت نفری را به‌خاطر جان یک‌نفر به خطر می‌اندازد و این نشان می‌دهد که برای کارگردان، رنج معنوی آدم‌ها اهمیت فراوانی دارد و سربازان با نیرویی قوی‌تر از آن‌چه که در واقعیت وجود دارد به مأموریت خود ادامه می‌دهند.

۶٫ فیلم نشان می‌دهد که جبر زمانی و مکانی، سربازان را وادار به جنگ کرده است هر چند با آن موافقتی نداشته باشند و خود را تسلیم سرنوشت نموده‌اند.

۷٫ حضور “تام هنکس”، در نقش “کاپیتان میلر” از نکات مثبت فیلم است و او با بازی زیرپوستی خود نقس انسانی را ایفا می‌نماید که درگیر شرایط گریزناپذیر گردیده است.

۸٫ نورپردازی فوق‌العاده‌ی فیلم، همراه با موسیقی فیلم با تکیه بر صورت‌های رنگ‌پریده‌ی انسان‌های درگیر ماجرا القاکننده و بیان‌کننده‌ی احساسی چون از بین رفتن همه‌ی آرزوهاست.

۹٫ در فیلم، “کاپیتان میلر” و سربازان سلسله مراتب نظامی را کنار می‌گذارند و حالت مرید و مراد را پیدا می‌کنند. احساس مرگ و ترس از مردن، جدایی و تک‌افتادگی را در بین سربازان و “کاپیتان میلر” از بین می‌برد و احساس نزدیکی و با هم بودن را در بین آن‌ها تقویت می‌کند.

۱۰٫ در طی مأموریت، در مواجهه با مرگ گروه، “کاپیتان میلر” از خصائص انسانی خود فاصله می‌گیرد به‌طوری‌که “کاپیتان میلر” در صحنه‌ای اعتراف می‌کند با هر آدمی که می‌کشد، با خانه‌اش فاصله می‌گیرد.

۱۱٫ نقطه‌ی اوج فیلم، روبه‌رو شدن خانم “رایان” جلوی خانه‌ی رؤیایی‌اش با فرستاده‌ی ارتش می‌باشد، که بعد از شنیدن مرگ سه فرزندش به زمین می‌افتد.

۱۲٫ فیلم می‌گوید جبهه‌ی خصم همیشه وجود دارد و سربازان نمی‌دانند هرلحظه باید انتظار چه دشمنی را بکشند. و این تراژدی همیشه وجود دارد.

۱۳٫ در انتهای فیلم، “رایان” که دیگر پیر شده است بر مزار “کاپیتان میلر” ایستاده است، او بازمانده‌ی نسلی است که جسمش را از مهلکه‌ی جنگ به در برد و روحش را جاگذاشت.

۱۴٫ فیلم “نجات سرباز رایان” با تصاویر زیبایش تمام زوایای جنگ را از نظر ویرانی، آوارگی، ازهم گسیختگی جامعه را به‌خوبی نشان می‌ده.

۱۵٫ “صلیب آهنی” (سام پکین‌پا)، “غلاف تمام فلزی” (کوبریک) و “نجات سرباز رایان” از ماندگارترین فیلم‌های سینمای جنگ می‌باشند.

نوشته جبهه خصم همیشه وجود دارد اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

محصولات و دوره‌های آموزشی آنلاین:

ترم آموزش آنلاین «معرفی و تأویل فیلم، روی خط»

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 35 ساعت

9,900,000 تومان

اردوی نویسندگی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

فعلا 300 دقیقه

8,900,000 تومان

مدرسه فیلم‌سازی

روی خط (آنلاین)

مجید سیف‌العلمایی

حدود 300 دقیقه

8,900,000 تومان

نوشته کانون ۲۷ : نجات سرباز رایان Saving Private Ryan استیون اسپیلبرگ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

فیلم “نجات سرباز رایان” در تاریخ ۷ مهر ۱۳۸۵ در بیست و هفتمین جلسه کانون تحلیل گران سینما در آگاه فیلم به نمایش در آمدم و مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت.

آنچه در پی می آید نظرات دکتر علی خزاعی فر است:

  سینمای جنگ را می‌شود طبقه‌بندی کرد

اسپیلبرگ مرا یاد یکی از دوستان قدیمی‌ام می‌اندازد. زمانی که من کلاس اول دبیرستان بودم در همسایگی ما آقایی بود مغازه‌دار و تقریبا بی‌سواد. ایشان یک روز به من گفت من شعرهای زیادی نوشتم بیا ببین. با همان سواد قرآنی‌ای که داشت در زمان‌هایی که بیکار بود، حدود ۲۰۰۰ بیت نوشته بود و برای خودش جمع کرده بود. من شعرهایش را دیدم گفتم: این شعرها از نظر قافیه خیلی ردیف است شما می‌توانی موضوعاتی را که من می‌گویم تبدیل به شعر کنی؟ چون احساس می‌کردم این شعرها، موضوعش تکراری است. از همان شعرهای عرفانی و عشقی بود. ولی گفت نه من فقط چیزهایی که خودم بلدم می‌توانم برایش شعر بگویم. به نظر من اسپیلبرگ هم همین‌طور است. اصولا اسپیلبرگ یک تکنیسین است یعنی خیلی به ابزار سینما مسلط است و فیلم‌هایی هم که تا به‌حال ساخته فرصت‌هایی بوده که آن قدرت بی‌مانندش را به رخ بکشد. مثلا در ژوراسیک پارک او می‌تواند دایناسوری بسازد که خیلی واقعی جلوه کند اگرچه وقتی فهرست شیندلر را ساخت خیلی منتقدان فکر نمی‌کردند فیلم موفقی از آب در بیاید. ولی فیلم نجات سرباز رایان، ادعایش این است که فیلم متفاوتی است چون به یک مسأله‌ی فوق‌العاده‌ی انسانی پرداخته و آن مسأله‌ی جنگ است.

من چون تمایل دارم که مسائل را دسته‌بندی کنم تا به نتیجه‌ی بهتری برسم فکر می‌کنم سینمای جنگ را می‌شود طبقه‌بندی کرد و در سه طبقه جای داد: یکی فیلم‌هایی هستند که شکوه و عظمتی برای جنگ قائلند و تقدسی به جنگ می‌دهند. خودشان را موضع برتر می‌دانند و خصم را در موضع پست‌تری می‌نشانند. انبوهی از این فیلم‌ها را امریکا مخصوصا بعد از جنگ جهانی دوم ساخت و الان هیچ کجا امکان دیدن آن فیلم‌ها برایتان نیست برای این‌که هم از نظر موضوع از رده خارج شده و هم از نظر تکنیک. گروه دوم فیلم‌هایی‌اند که – باز هم بیشترش در امریکا ساخته شده – این فیلم‌ها بیشتر یک دید نهیلیستی، یک دید پوچ‌اندیشانه و بدبینانه به جنگ دارند. صرف‌نظر از این‌که جنگ را چه کسی شروع کرده جنگ یک چیز باطلی است. از ابتدا تا انتها پوچی در این فیلم‌ها هست مثل فیلم در جبهه‌ی غرب خبری نیست. اما این فیلم اسپیلبرگ، در یک طبقه‌ی سومی جا می‌گیرد. فکر می‌کنم فیلم‌های وسترن و فیلم‌های جنگی دیگر، از انواع و اقسامش آن‌قدر ساخته شده که اگر کسی بخواهد یک فیلم جنگی یا یک فیلم وسترن بسازد باید بیانش خیلی قوی باشد که خریدار پیدا کند. و آن ابزار تفاوت را اسپیلبرگ در این فیلم دارد. یعنی اسپیلبرگ حرفی را که می‌خواهد بزند این است؛ می‌خواهد واقعیت خشن و بی‌رحم جنگ را به نمایش بگذارد. می‌خواهد بیننده را با خودش همراه کند. بیننده‌ای که جنگ را تجربه نکرده. آن‌قدر جنگ را ملموس به تصویر کشیده که بیننده خودش را در آن حس می‌کند ولی فراتر از این چی؟ یعنی اسپیلبرگ یک حرف انسانی زده؟ تحلیل اسپیلبرگ از این جنگ چیست؟ این سؤالی است که منتقدان نجات سرباز رایان را به دو گروه تقسیم می‌کند یک عده می‌گویند همین که توانسته واقعیت جنگ را درست نشان دهد و باورکردنی بسازد، خودش بهترین پیام است. همه بفهمند که جنگ این است ولی آیا فراتر از این هم هست یا نه؟ من معتقدم که نیست. چون می‌بینید که نشانه‌هایی در فیلم هست که به ما می‌گوید این یک فیلم واقعی است یعنی نه امریکایی‌ها مطلقا خوبند و نه امریکایی‌ها مطلقا بد همین‌طور آلمانی‌ها. اسپیلبرگ خیلی تلاش کرده که موضع بی‌طرفانه بگیرد و به اصل جنگ بپردازد. من فکر می‌کنم که پیام اسپیلبرگ فقط همین است که ممکن است در جنگ پیروز شوید اما خسارتی که باید پرداخت کنید خیلی زیاد است و این خسارت، خسارتی است که به جامعه وارد می‌شود و آثارش در جامعه باقی می‌ماند. حتی این پیام را می‌توانید ندیده بگیرید و فیلم را در حد تکنیک برای تکنیک درنظر بگیرید. نباید خیلی این‌طور فکر کرد که پشت این حرف اسپیلبرگ، یک حرف خیلی بزرگ هست. چون اسپیلبرگ به آن گروه سوم تعلق دارد و آن گروهی است که می‌گویند جنگ نه مطلقا محکوم است و نه مطلقا قابل تقدیر. به محض این‌که شما وارد این گروه شوید و بگویید حق با کیست و باطل با کیست؟ آن‌وقت مخاطبت را از دست می‌دهی. تمام انرژی و انگیزه‌ی کارگردان همین بوده که خشونت جنگ را به تصویر بکشد و نه حرفی راجع به جنگ بزند. چون حرف زدن راجع به جنگ خیلی خطرناک است. زاویه‌ی دید این فیلم خیلی جالب است شما بیست و پنج دقیقه‌ی اول فیلم، یک نبرد نفسگیر را می‌بینید به‌نظر می‌رسد که کارگردان همه‌ی حرفش را در همان بیست و پنج دقیقه زد. انگار بعد از این هرچه حرف بزند به قدرت آن بیست و پنج دقیقه‌ی اول نیست. به ناچار تماشاگر خسته می‌شود. مثل فیلم بربادرفته که تمام حرف و هیجانش تا قبل از جنگ بود. بعد از جنگ فیلم یک مرتبه افت کرد. در حالی‌که این فیلم بعد از آن بیست و پنج دقیقه‌ی طوفانی اول، کماکان طوری این سکانس‌ها طراحی شده که شما تا آخر این هیجان را دارید. مثلا فیلم گلادیاتور را اگر دقت کنید آن‌هم با یک بیست و پنج دقیقه‌ی طوفانی آغاز شد. این است که می‌گویند که اسپیلبرگ داستان‌‌گوی خوبی است یعنی عناصر داستان را آن‌قدر قشنگ می‌تواند کنار هم بچیند که شما را تا آخر به دنبال خودش بکشاند.

در سال‌های اخیر فیلم‌نامه‌نویس‌ها خیلی حواسشان جمع است که اول آشکارا نباید قهرمان‌سازی کنند. دوم جنبه‌های امریکایی را خیلی ظریف وارد فیلم‌نامه کنند چون آن‌ها معتقدند که ما برای جهان فیلم می‌سازیم. اصلا شعار هالیوود این نیست که ما به امریکا تعلق داریم. هالیوودی‌ها حرفشان این است که ما برای جهان فیلم می‌سازیم و لذا عناصر ایدئولوژیک و عناصری که از نظر ادبی در شخصیت‌پردازی امروز مردود شده است را خیلی از فیلم‌نامه‌نویس‌ها حواس‌شان هست و رعایت می‌کنند. فیلم‌نامه‌نویسان دفاع مقدس ما هست که حواسشان نیست و آدم‌ها را بی‌جهت بزرگ می‌کنند. آدم‌ها از ابتدا تا انتهای فیلم تغییری نمی‌کنند. در حالی‌که این ظرایف را شما دقت کنید، خیلی خوب این‌جا رعایت شده حتی یک شرط‌بندی در این فیلم بود یعنی حتی بیننده را با خودشان هم‌داستان کردند که ما دلمان می‌خواست بدانیم این کاپتان میلر واقعا در زندگی خارج از ارتش چه کاره بوده که حالا این‌قدر مسلط هست. ببینید این لرزش دستش حاکی از این است که به‌هرحال یک اسطوره نیست. تأثیر جنگ روی دست اوست و این یک آدم معمولی است. یعنی این استعاره‌ای است که در خلال عمل صورت گرفته. این‌ها به‌نظر من ظرایفی است که در جنگ صورت گرفته. ولی اسطوره‌های سنتی ما رستم از ابتدا رستم است و تا آخر هم رستم است. امروزه ما به آن‌طور اسطوره‌ها اصلا نیازی نداریم. همین‌طور که عرفای قدیم دیگر نیستند. ما امروزه شرایط اجتماعی متفاوت و لذا آدم‌ها متفاوتی داریم. اسطوره‌های ما آدم‌های معمولی هستند این وقتی به جنگ می‌رود و برمی‌گردد کارکشته می‌شود این کارکشته شدنش حاصل جنگ است.

• منبع: سایت آگاه فیلم
• –علی خزاعی فر (بحث) ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۴۸ (IRDT)

نوشته سینمای جنگ را می‌شود طبقه‌بندی کرد اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.