نوشته «تیتراژ فیلم» Séquence de titre اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

چنانچه تمایل به همکاری دارید، می توانید متن زیر را خوانش کرده و برای ما ایمیل کنید تا صدای شما را به نام خودتان در همین صفحه قرار دهیم.

۷ روش برای جذب پول بیشتر

آیا می خواهید پول بیشتری جذب کنید؟

گاهی تعجب می کنیم که چرا «پول» و «ثروت» را به خود جذب نمی کنیم، در حالی که هر کاری که لازم بوده، انجام داده ایم.

برای «جذب پول» چه چیزی تاثیر بیشتری دارد؟
من بیش از سه دهه است که روی «قانون جذب» مطالعه می کنم و کتاب های متعددی در این زمینه نوشته ام و سعی کرده ام

در فیلم «راز» و برنامه تلویزیونی لاری کینگ، دانی داچ و برنامه های پربیننده دیگر، آن را معرفی کنم.

وقتی صحبت از قانون جذب به میان می آید بسیاری از مردم می خواهند یاد بگیرند

چگونه از آن برای جذب پول استفاده کنند، آنها شگفت زده اند بدانند چگونه عشق، اتومبیل، خانه، شادی و هر چیز دیگری را جذب کنند

اما پول برای بیشتر مردم نقطه آغاز است؛

پس چگونه می توان پول بیشتری جذب کرد؟

برای جذب هر موردی؛ به ویژه پول، هفت راه صحیح وجود دارد:

۱٫ پول ببخشید!

شاید عجیب به نظر برسد، اما هر چه بیشتر ببخشید، بیشتر به دست می آورید؛ و گرنه نمی توانید در این مسیر موفق شوید.

به هر کسی که از نظر روحی به شما حس خوبی می دهد، آزادانه و آشکارا ببخشید.

با خودتان عهد ببندید همیشه ۱۰ درصد آنچه را دریافت می کنید،

ببخشید؛ اما در مقابل حسی که به شما می گوید: «میزان بیشتر، ببخشید!» هوشمندانه تر عمل کنید.
به یادداشته باشید به افراد، مکان ها و گروه هایی کمک کنید که به شما روحیه و حس سرزندگی می دهند.

فقط از خودتان بپرسید: «این هفته بیشتر از کجا الهام گرفتم؟» و به آن منبع پرداخت کنید.
این سوال را هر روز یا هر هفته از خودتان داشته باشید، چون منابع الهام بخش مدام تغییر می کنند.

برخی از مردم با مشت بسته می بخشند، آن ها پول زیادی نمی پردازند، زیرا می ترسند و دست نگه می دارند.

اگر بترسید، ترس بیشتری را جذب می کنید؛ اما اگر ببخشید، با قلبی گشاده باعث بازگشت دو چندان آن می شوید. با عشق ببخشید!

۲٫ روشن و واضح باشید.

بیشتر مردم پول را با باورهای محدودکننده خود پس می زنند مثل «پول بد است.» یا «افراد ثروتمند، شرور هستند.»

این باورها حقیقت ندارند، آن ها را از ذهن خود پاک کنید تا پول به سمت شما سرازیر شود.

روشن ساختن ذهن یکی از «ناگفته های راز» در قانون جذب است که باعث می شود این قانون همیشه و در هر شرایطی برای شما کار کند.
پس از همه این ها، این قصد و نیت آگاهانه شما نیست که در زندگی تان آشکار می شود بلکه باور و فکری است که در ناخودآگاه شماست.

برای مثال وقتی شما ترک سیگار را در سال جدید هدف قرار می دهید، هفته آینده چه اتفاقی رخ می دهد؟

وقتی شما از هدف آگاهانه خود دست می کشید «ناخودآگاه» شما بر این باور است که شما نمی توانید آن را انجام دهید و شما مطابق با هدف خود نبودهاید؛ پس «روشن و واضح» نیستید.
به احتمال زیاد در ذهن ناخودآگاه شما باورهای محدودکننده ای درباره «پول» وجود دارد،

مانند

«پول پرآزار است»،

«پول مشکلات را جذب خواهد کرد»،

«پول من را فردی مغرور خواهد کرد»،

«پول انسان را حریص می کند» و

«افراد پولدار افاده ای هستند».
اگر شما هم، چنین عقاید محدودکننده ای را باور دارید، فکر می کنید بتوانید پول جذب کنید؟

در واقع شما پول نداشتن را جذب می کنید، زیرا باور ناخودآگاه شما (پول بد است)، نیت خودآگاه شما (من اکنون پول بیشتری را به زندگی خود جذب می کنم) را نفی می کند و کنار می زند.

آیا عجیب نیست که برخی می گویند: «فیلم راز و قانون جذب کار نمی کند؟»
بدیهی است وقتی شما این باورها و موانع پنهان را برای موفقیت خود روشن می سازید، موفقیت راهی جز رخ دادن ندارد و موانع از بین می روند.

من در برنامه صوتی جدیدم «ناگفته های راز»، در مورد روشن بودن صحبت کرده ام؛ کاری که شما در حال حاضر می توانید انجام دهید.

پرسش اصلی در مورد باورهایتان است.

به یک کاوشگر تبدیل شوید و به دنبال باورهای محدود کننده جذب پول بروید.

وقتی موانع درونی خود را از بین ببرید، پول بیشتری جذب خواهید کرد.

۳٫ وارد عمل شوید.

بسیاری از مردم می نیشینند و منتظرند پول مقابل آن ها سبز شود!

من به سحر و جادو اعتقاد دارم اما به نقش شما در فرایند جذب پول، بیشتر باور دارم!

در واقع به انجام آنچه می تواند راه را برای شما هموار کند، بیشتر معتقدم.

مطابق ایده تان عمل کنید و ببینید که پول چگونه به سرعت برق و باد به طرفتان می آید.

این ها کلمات مورد علاقه من هستند!

اگر همین حالا وارد عمل نشوید، روزی ایده شما فاش شده و پول آن را فرادی دیگر جذب خواهد کرد.
حالا شما چه کار می توانید انجام دهید؟

حرکت به سمت ایجاد ایده ای برای جذب پول بیشتر، حرکت کنید.

زمانی که به جای اقدام کردن، در تردیدهای خود گرفتار می شوید و هنوز به خودتان اطمینان ندارید، نشان می دهید که در مورد پول و حق خود برای جذب آن، روشن و واضح نیستید؛ پس همین حالا اقدام کنید و ثروتمند شوید.

۴٫ دلیل داشته باشید.

بسیاری از مردم پول را پس می زنند زیرا احساس می کنند شایستگی آن را ندارند.

یکی از راه های اصلی حل این مشکل این است که پول را برای یک «هدف» بزرگ بخواهید؛ وقتی می کوشید حس درونی و ناخودآگاه خود را روشن کنید، هدفی بزرگ تر را برای کسب پول و ثروت تعیین کنید.
من نگرشی مثبت برای پایان دادن به خانه به دوشی در خود ایجاد کردم، به دست آوردن مبلغی هنگفت برای این دلیل، همه محدودیت های موفقیت را در من از بین برد.

من سکه ای از نگرش مثبت خود دریافت نمی کنم، بلکه پول را از راه های دیگری جذب می کنم، مانند ارتباط ها و میلی که در خود ایجاد می کنم.

به طور کلی، پول را برای دلیل بزرگ تری بخواهید، تا شخص خودتان؛ این راهی زیبا برای جذب بیشتر پول است، بدون این که آن را فقط برای خودتان بخواهید.

تصور کنید زمانی که شما ثروتمندید، بهتر می توانید به خانواده، دوستان، جامعه و حتی جهان کمک کنید.
یکی از دلایل جذب بیشتر پول «مفید بودن» آن برای همه است؛ نه فقط خود شما. از خودتان بپرسید: «چرا می خواهم پول بیشتری جذب کنم؟!»

۵٫ پشتیبان داشته باشید.

یکی از عاقلانه ترین کارهایی که برای رسیدن به هر هدفی می توانید انجام دهید ایجاد یا پیوستن به یک گروه، با نبوغ فکری است.
من با همکاری بیل هیبلر کتاب «بپیوندید و ثروتمند شوید» را نوشته ام تا به شما یاد بدهم چگونه می توانید یک گروه پیشتیبان ایجاد کنید.
به طور کلی، در کنار افرادی باشید که انرژی و حس الهام بخش شما را بالا نگه می دارند.

شما می توانید به تنهایی هم پیشرفت کنید اما وقتی پشتیبان دارید، پیمودن این مسیر آسان تر است.

برنامه های صوتی، کتاب ها و دیگر ابزار آموزشی هم می تواند پشتیبان شما باشند.
وقتی درگیری ذهنی دارید از کتاب ها و نوارهای آموزشی، الهام بخش کمک بگیرید تا انگیزه تان افزایش یابد.

من کتاب ها و مطالب فراوانی در این زمینه ارائه داده ام، فقط به این دلیل است که برای موفقیت در هر مرحله از این مسیر، سرمایه گذاری کرده ام.

من برنامه صوتی «ناگفته های راز» را برای کمک به درک عملی قانون جذب ارائه کرده ام و همه این ها پشتیبانی برای کمک به جذب پول بیشتر است.

۶٫ سپاسگزار باشید.

به خاطر پول و ثروت فعلی خود شکرگزار باشید؛ حتی اگر ثروت چندانی ندارید!

خواهید دید که پول بیشتری جذب خواهید کرد.

حس قدردانی سیگنالی می فرستد که برای شما چیزهای بیشتری برای شکرگزاری به ارمغان می آورد.

با آنچه در این لحظه می تواند برای آن سپاسگزار باشید، شروع کنید.

من خانه ای نداشتم و در حالی که فقر را تجربه می کردم این تمرین را با سپاسگزاری برای داشتن یک مداد شروع کردم!

وقتی من حس سپاسگزاری واقعی را تجربه کردم، حس و انرژی آن به زندگی ام منتقل شد و سپاسگزاری ام را بیشتر و بیشتر گسترش دادم.

امروز موارد بسیار زیادی برای سپاسگزاری دارم؛ از خانه و ماشین گرفته تا کلکسیون گیتارم؛ اما همه این ها با یک مداد شروع شد.

به اطراف نگاه کنید و از خود بپرسید: «همین الان برای چه چیزی سپاسگزارم؟»: و سپس حس سپاسگزاری را تجربه کنید.

۷٫ آنچه را دوست دارید، انجام دهید.

هیچ حسی در کاری که از آن متنفرید، وجود ندارد! اگر در حال حاضر کاری را که انجام می دهید دوست ندارید راهی برای لذت بردن از آن بیابید.

دنبال کردن آنچه نسبت به آن شور و اشتیاق دارید، بزرگ ترین راز جذب ثروت است.

دانی داچ، دونالد ترامپ، بیل گیتس و بسیاری از افراد موفق دنیا هم بر این باورند که «شور و اشتیاق» در کنار مواردی که گفته شود، جواز استقلال مالی شماست.

من در زندگی کاری خودم، وقتی برای شرکت هایی کار می کردم که کارم را دوست نداشتم، راه هایی برای آنچه دوست دارم، پیدا می کردم؛ برای مثال اولین کتابم را در ساعت نهار در چنین شرکت هایی نوشتم.

آخر هفته ها هم کتابم را می فروختم.
با گذشت زمان، انجام دادن کار مورد علاقه ام تمام زندگی ام شد و امروز هر لحظه از زندگی ام شگفت انگیز است.

دوست دارید چه کاری انجام دهید؛ حتی اگر برای آن هزینه ای دریافت نکنید؟

این سرنخی برای آنچه باید انجام دهید است و البته یافتن راه هایی که باید صرف آن کنید.

شما می توانید با دوست داشتن، پول بیشتری جذب کنید.

در نهایت منتظر موفقیت باشید!

انتظار این را داشته باشید که همین الان پول جذب کنید و بگویید: «تعجب می کنم این همه پول امروز چگونه به سمتم می آید؟!»
این امر مغز شما را نسبت به یافتن فرصت ها هوشیار نگه می دارد و شما پس از آن به اقدامی جسورانه دست می زنید.

نوشته هفت روش برای جذب پول بیشتر اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

نمایش احساس با عکس

†دل â€
اتفاقی ترین اشتباه دنیاستــــــ !

بسته میشود آنــــــجا که نباید ؛
کنــ   ــده میشود از جایی که نبــاید . . .

ساده بگویم….
نگاه….
زاده ی علاقه است

اگر دوچشم روشن عشق به تو نگاه کند…
دیگر تو از آن خود نیستی…

از ترس فاسد شدن دلت را حراج نکن!
خشک کردن هنوز هم جواب میدهد …

گاهی دلم میخواهد بگذارم بروم بی هرچه آشنا
گوشه ی دوری گمنام
حوالی جایی بی اسم
گاهی واقعا خیال میکنم روی دست خداوند مانده ام
خسته اش کرده ام.

سید علی صالحی

کوچک که بودم تمام دنیا در دست های پدرم بود …

دلم برای خودم تنگ میشود
آری

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم
غریب بودم و گشتم غریب تر اما:
دلم خوش است که در غربت وطن بودم

محمدعلی بهمنی

بـَعضـی از آدمـا عـیـن بـارون مـی مـونـنـد
اولش کـه میان بهت طراوت میدن شادی میدن …
ولی آخرش …
زندگیتو با گِل و شل یکی میکنن …
مراقب آدمای بارون صفت باشید …
تو نباید خاکی باشی که آخرش گِل بشی … !!!

مزرعه ای که حتی یک گندمش هم سهم من نمی شود،
چه فرقی می کند با سگ پاسبانی شود یا با مترسک . . .

لبخنـــــد، راه کــــم خــرجـــی برای تغیــــــر چهـــره اســت…

مهلت بده
میروم …
فقط پایت را بردار تا غرورم را جمع کنم….!

با خدا باید بنشینیم دو تایی
دور میزی ترجیحا گرد
متقاعدش کنم که تنهایی چقدر درد بزرگی ست
تا لبخند بزرگی شاید
بر صورتِ گرد ِ زمین نقاشی کند

من نمک پرورده ی زخم های از آشنا خورده
آنقدر با خرابی این گریه ساخته ام
که هر کنج این خانه
از دست دیده ام ، دریاست

سید علی صالحی

ﺑﻪ ﺑﻌﻀﯿﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ : ﺭﻓﺘﯽ ؟

ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭ ﻗﺎﻃﯽ ﺁﺩﻣﺎ ﻧﺸﯽ !

زندگی با همه وسعت خویش
محفل ساکت غم خوردن نیست
حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست
اضطراب و هوس دیدن و نادیدن نیست
زندگی خوردن و خوابیدن نیست
زندگی جنبش جاری شدن است
زندگی کوشش و راهی شدن است
از تماشاگه آغاز حیات
تا به جایی که خدا می داند.
زندگی چون گل سرخی است
پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطیف،
یادمان باشد اگر گل چیدیم،
عطر و برگ و گل و خار،
همه همسایه دیوار به دیوار همند

باران که می بارد
تمام کوچه های شهر
پر از فریاد من است
که می گویم
من تنها نیستم
تنها ، منتظرم
تنها .

کیکاووس یاکیده

گنجشکانی که رد تو را دیروز
درخت به درخت
و خیابان به خیابان
دنبال کرده‌اند
خدا می‌داند چه دیده‌اند
که جیک‌شان دیگر در نمی‌آید

عباس صفاری

تو دنیایت پر از “من†هاست !

من دنیایم در “تو†خلاصه می شود !

و بعد اسم ِ هردویمان را

†عاشق “

می گذارند …!

منبع:ایران سان

نوشته نمایش احساس با عکس اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

دیگر کسی از دوربین عکاسی نمی‌ترسد!

پیرامون «ضرورت» در عکاسی همراه با حمیدرضا گیلانی فر، عکاس مطرح مشهدی

سید جواد اشکذری ۹۱/۰۸/۵

بارها به این فکر کرده‌ام که چرا باید مردی که سال‌های زیادی از زندگی‌اش را وقف عکاسی و فیلم سازی کرده و از عکس‌گرفتن و برگزاری نمایشگاه گرفته تا آموزش و برگزاری جشنواره و نیز مدیریت در این حوزه فعالیت‌های چشمگیری داشته است، هم‌اکنون خودش را فقط وقف آموزش عکاسی کند و دیگر از کارهای اجرایی‌اش هیچ خبری نباشد و حتی کمتر به سمت عکاسی رود و اگر هم عکسی ثبت ‌کند، حاضر به نمایش‌دادن آن نباشد.

مردی آرام و متین که از نوجوانان و جوانان علاقه‌مند به فراگیری عکاسی تا عکاسان حرفه‌ای و پیشکسوت، او را قبول و همچنین دوست دارند. او تنها به هنرجویانش عکاسی یاد نمی‌دهد، بلکه با رفتارهای منحصربه‌فردش، آن ها‌را به دنیایی مملو از عشق به عکاسی وارد می‌کند که کمتر کسی می‌تواند از آن عشق و علاقه جدا شود.

همیشه وقتی از نام‌ عکاسان بزرگ شهرم گذر می‌کنم و به نام حمیدرضا گیلانی‌فر می‌رسم، یک واژه به ذهنم خطور می‌کند: «ضرورت». بزرگداشت گیلانی‌فر در آیین پایانی نخستین فراخوان سالانه عکس ایران سبب شد تا او را دعوت کنیم؛ به یک مصاحبه داغ یک‌ساعته همراه با نوشیدن چند چای باز هم داغ.* آقای گیلانی‌فر، شما به عنوان هنرمندی که سال‌ها در مشهد عکاسی می‌کنید، آیا معتقدید که این هنر در مشهد یک ضرورت به حساب می‌آید؟

اگر این سؤال دو سال پیش یا حتی سال گذشته مطرح می‌شد، پاسخ دیگری داشت. چون با پیشرفت فن‌آوری و کارکردهای مختلف که در این هنر به‌وجود آمده، جایگاه و حتی تعریف عکاسی تغییر ‌کرده است. اگر بخواهیم از منظر عکاسی عام به این پرسش توجه کنیم،‌ باید بگویم که این هنر در تمام ارکان زندگی بشر وجود دارد و نمی‌توان از آن دور شد؛ از عکاسی در علم پزشکی گرفته تا عکاسی فضایی و دریایی؛ از عکاسی پرسنلی برای مدارک شخصی افراد گرفته تا عکاسی برای مراسم و مجالس. همه این‌ اشکال عکاسی با انگیزه‌های مختلف، همیشه موردنیاز بوده و هست؛ اکنون هم که فن‌آوری دیجیتال با ورود به این هنر، سبب تغییر تعریف درونی و کاربردی‌اش شده است. حتی تا چندسال پیش عکس یادگاری و سفر، ضرورتی برای همه به‌شمار نمی‌رفت و هرکسی به سمت عکاسی می‌رفت باید هزینه‌ای برای دوربین و چاپ می‌پرداخت، ولی الآن با ورود فن‌آوری، عکس و عکاسی بخشی از زندگی بشر شده است.

---

• به نظر می‌رسد فن‌آوری انسان راحت‌طلب را به سوی عکاسی کشانده است، اما نتوانسته ضرورت پرداختن به عکاسی را در درون آن‌ها ایجاد کند.

به نظر من این یک ضرورت است که انسان‌ دوست دارد، نمیرد. این نسبی‌بودن زندگی و حیات به این دلیل است که شمشیر مرگ روی سر آدمی بوده و همیشه انسان را اذیت کرده است و این نیاز درونی اوست که از بدو پیدایش بشر تاکنون با او بوده و به همین دلیل او همواره به‌دنبال راه‌های مختلفی برای ارضای میل به جاودانگی و ماندن و ماندگاری بوده‌ است. می‌خواهم بگویم که عکاسی ابزاری است که می‌تواند به ارضای این حس درونی آدم کمک کند. گرفتن عکس یادگاری به‌نوعی کمک به این ماندن و احساس بی‌مرگی است. این یعنی که الآن به‌علت در دسترس‌بودن ابزارهای عکاسی در بین مردم ضرورت بهره‌گیری از آن در جامعه بیدار شده است. من ساده‌ترین شکل عکاسی، یعنی عکس یادگاری را خیلی جدی می‌بینم که مباحث هویتی، فلسفی، فردی و اجتماعی را در درون خود نهفته دارد. به همین دلیل عکاسی را در جامعه ضروری می‌دانم.

• از سخنان شما می‌توان این‌گونه استنباط کرد که فن‌آوری به ضرورت عکاسی در جامعه تاکید دارد و نیز در فراگیری آن کمک فراوانی کرده است؟

بله، فن‌آوری دیجیتال سبب شده که عکاسی در زندگی مردم ملموس‌تر و جدی‌تر شود و نمود و کاربرد بیشتری پیدا کند. به‌طور مثال ورود عکاسی دیجیتال سبب شد که برخی بر نظر خود پافشاری کنند که به دلیل آسان‌شدن عکاسی، نیازی به آموزش نیست و کلاس‌های آموزش عکاسی باید تعطیل شود. اما الآن می‌بینیم که هیچ‌وقت اقبال به آموزش عکاسی به فراوانی امروز نبوده است. این همه جشنواره، نمایشگاه و کلاس‌های آموزشی -بدون در نظر گرفتن کیفیتشان- نشان‌دهنده نیاز به این هنر و ضرورت آن است.

• شما به برگزاری کلاس‌های آموزشی عکاسی در مشهد اشاره کردید و اینکه هنرجویان بسیاری به آموزش این هنر سوق پیدا کرده‌اند. امکان دارد هر کسی با توجه به اینکه عکاسی هنر سهل‌الوصولی به‌نظر می‌آید، به آن گرایش پیدا کند و این دلیل بر این نیست که به‌طور حتم ضرورت و دغدغه‌ای برای فراگیری آن در خود احساس کرده باشد.

در زمینه عکاسی عام حرف شما درست است. فراگیری هنر عکاسی با انگیزه‌های مختلفی همراه بوده است. در گذشته هنرجویان بیشتر نوجوان بودند و هدفشان هم بیشتر عکاسی بود یا گاه برداشتن گام‌های مقدماتی برای ورود به سینما، اما اکنون از گروه‌ها و سنین گوناگون با انگیزه‌های متفاوت می‌آیند. من عادت دارم در نخستین جلسه کلاس‌هایم از تمام هنرجویانم سؤال کنم که برای چه عکاسی را انتخاب کرده‌اند؟ آن‌قدر جواب‌های گوناگون می‌شنوم که برایم خیلی جذاب است. برخی به دلیل شغل به این کلاس‌ها رو می‌آورند و برخی می‌خواهند جایگاه کاری‌شان را تغییر بدهند؛ حالا از شرکت‌ها و موسسات گرفته تا عکاسی مجالس و محافل؛ از یادگیری عکاسی در آتلیه گرفته تا فراگیری عکاسی مطبوعات. برخی دانشجویان هم علاقه‌مند هستند که پایان‌نامه‌هاشان را تصویری کنند. انگیزه‌های روی آوردن افراد به عکاسی بسیار متفاوت است.

جامعه ما از جوامعی نیست که در آن تفکر در زمینه‌های هنری بااهمیت باشد و افراد بخواهند با آثارشان حرف، پیام یا حسی را در جامعه القا کنند. باز از حس، بیشتر از پیام در عکاسی استفاده می‌شود. به‌طور مثال چندسال پیش، وضعیت جامعه به‌‌گونه‌ای بود که بیشتر کسانی که به سمت عکاسی می‌آمدند، انگیزه‌های شعاری داشتند و به‌خاطر شور و حال‌ اجتماعی و سیاسی به سمت این هنر می‌آمدند. الآن هم عکاسی در سطح است و به جای اینکه عمق بگیرد، مسیر دیگر‌ی پیدا کرده که مبتنی بر اتفاقات درون اجتماع است. به هرحال تفاوتی بین عکاسی و هنرهای دیگر نمی‌بینم. فن‌آوری در هنرهای دیگر هم وارد شده و آن‌ها ‌را هم سهل‌الوصول کرده‌است.

• ولی من باز هم معتقدم که دستیابی به عکاسی، ساده‌تر و راحت‌تر – در مقایسه با هنرهای دیگر- به نظر می‌آید.

از یک سو راحت‌تر به‌نظر می‌آید، چون عکس را همه می‌گیرند؛ دوربین را در دست همه می‌بینیم، اما ساز یا قلم را نمی‌توانید در دست همه مردم ببینید. چون تمام هنرها در مرحله اول تکنیک‌اند و هنر نیستند و اگر در خدمت تعریف هنر قرار بگیرند، هنر می‌شوند. عکاسی هم از این موضوع جدا نیست. پس عکاس هنرمند از این قاعده، استثنا می‌شود.

• در زمینه عکاسی هنری چه طور؟ بود و نبود عکاس در جامعه حس می‌شود؟

“ضرورت” در بحث عکاسی آرت پاسخ دیگر‌ی دارد. در این زمینه ابتدا باید بدانیم تعریف عکاسی هنری چیست؟ در جهان امروز و نیز در کشور ما چه جایگاهی دارد؟ چه قرابتی بین عکاسی آرت ایران و جهان برقرار شده ‌است و در همین مسیر باید دید مشهدی‌ها چه جایگاهی دارند. اما گاهی معتقدم که عکاسان مشهدی (این موضوع را کاربردی نمی‌دانم) باید مدتی در فعالیت‌هایشان فاصله ایجاد کنند؛ کمی ‌از سرعتشان کم کنند و کمی ‌سعی کنند عمق را بیشتر کنند؛ همان چیزی که گاهی به یک عکاس پیشنهاد می‌دهیم. ما در مراحل اولیه آموزش به عکاسان می‌گوییم زیاد به عکاسی فکر نکنند و فقط بر تکنیک متمرکز شوند و وقتی به تکنیک مسلط شدند، حالا از کوزه همان برون تراود که در اوست. آن چیزی که درونشان وجود دارد -در هر سطح و هر جهت‌گیری که دارد- خود به ‌خود بروز خواهد کرد. ما در ابتدا به عکاس می‌گوییم، پرکار باشد و کمتر به مضمون و محتوا فکر کند اما بعد که راه افتاد، جریان کاملا برعکس می‌شود؛ یعنی می‌گوییم کمی ‌ترمز بگیرد و کندتر پیش برود و عمیق‌تر و هدفمند فعالیتش را دنبال کند و به جایی برسد که به عنوان یک عکاس حرفه‌ای بتواند برای تک‌تک فرم‌هایش دلیل بیاورد. کاری که یک عکاس آماتور از انجامش ناتوان است. یکی از تفاوت‌های نگاه در عکاسی حرفه‌ای با آماتور همین است که آدم حرفه‌ای برای شاتر زدن تک‌تک فرم‌هایش دلیل دارد. و ورود فن‌آوری دیجیتال سبب شده که شاتر زدن‌ها بی‌دلیل شوند!

چون عکاس، به‌راحتی می‌تواند لحظه‌ها را ثبت ‌کند. راحتی به عکاسی آمده است. آدم خسیس هم می‌تواند عکاسی کند. چون ثبت تصویر هزینه‌ای برای عکاس ندارد و این موضوع گرچه وسعت کار را زیاد و سهولت و سرعت را هم بیشتر کرده‌، اما عمق خیلی کم شده ‌است. حجم زیاد اطلاعات باعث می‌شود که بعد از مدتی عکاس بماند که آن‌ها را چگونه طبقه‌بندی می‌کند و چگونه به آن‌ها دسترسی پیدا کند یا چه کاربردی برایش داشته ‌باشد. من خیلی‌ها را دیدم که به خاطر حجم زیاد کاری و در سطح کارکردن، در بعضی مواقع دچار زدگی می‌شوند. من در مورد عکاسی مشهد با آنچه شما می‌گویید، موافقم؛ اینکه گاهی لازم است عکاس ترمزهایی بگیرد تا ببیند، دارد به کجا می‌رود، اما با نبود عکاسی مخالفم.

• بخش مهمی از ضرورت عکاسی هنری در شهری چون مشهد، در رسالت صاحبان آن است. آیا واقعا عکاسی رسالتش را در مسیر ضرورت‌ها انجام می‌دهد؟

نه، من هم معتقدم عکاسی‌ هم مانند بیشتر هنرها دچار این معضل هست. آیا سینما یا تئاتر یا حتی خوشنویسی در پی رسالت خودشان هستند؟ عکاسی در مشهد هیچ‌گاه رسالتش را انجام نداده است. چرا عکاسان از مشکلات و معضلات شهری و نیز اجتماعی مشهد تصویری نمی‌گیرند؟ از ساده‌ترین چیزها مانند چاله‌ای بزرگ در خیابان اصلی شهر گرفته تا مشکلات و معضلات خانمان‌سوز. عکاس‌های مشهدی در کجای مسیر زندگی اجتماعی قرار دارند؟ دست‌کم روزنامه‌ها -چندسال پیش- ستون ثابتی با عنوان «عکس روز» کار می‌کردند که به مسائل شهر و شهرنشینی مشهد نگاه انتقادی داشت که اکنون متاسفانه هیچ خبری از این‌گونه عکس‌ها نیست. ما فکر می‌کردیم عکاسی که پیشرفت کند این موضوع عمیق‌، تاثیرگذار و نیز ماندگارتر می‌‌شود اما متاسفانه این‌گونه نشد. الآن عکاسی در زندگی مردم چه موجی ایجاد می‌کند؟

در این رابطه فقط عکاسی را متهم نمی‌کنم و گفتم که به‌زعم من تمام هنرها در چنین وضعی به سر می‌برند. هیچ هنری با مردم عجین نیست. عکاسی هم مانند هنرهای دیگر جنبه مردمی‌اش را از دست داده‌ است. با غم‌ها، دردها و شادی‌ها‌ی مردم همراه نیست و فقط جنبه ثبت گزارش دارد. الآن عکاسی شده خبری؛ حتی گزارش تصویری جهت‌داری هم نداریم. عکاسی مطبوعاتی‌مان هم در وضعیت خوبی به سر نمی‌برد. عکاسان مطبوعاتی مطرح ما هم به سمت عکاسی بین‌المللی رفته‌ اند.

• به همین دلیل عکاسی در مطبوعات رونقی ندارد؟

الآن در کشور چیزی به عنوان عکاسی مطبوعاتی نداریم و به نظر من این هنر در رسانه‌های مکتوب ما مرده است. حوادث چندسال اخیر اجتماعی سیاسی را شاید بتوان دلیل تشدیدشدن این موضوع دانست. در عرصه زندگی اجتماعی هم عکس به رسالت خودش عمل نمی‌کند. عکاسی شده است یک چیز زیبا و لوکس که هیچ موجی ایجاد نمی‌کند؛ به هیچ‌کس برنمی‌خورد. مدت‌هاست عکاسی نه هیچ مسئولی را دچار استرس کرده و نه هیچ مدیری را ترسانده است.

• آیا این موضوعات و مواردی که بیان کردید، رسالت عکاسی محسوب می‌شود؟

صددرصد. عکاس چشم اجتماع است. اتفاقا این موارد بخشی از رسالت عکاس هنرمند است؛ چه بخواهد با عکسش حرفش را شفاف بزند، چه با پیچیدگی‌های خاص هنر.

• آیا عکاسی در این چند سال اخیر به این رسالت نزدیک شده است؟

بله بارها این‌گونه بوده است، اما به دلایل مختلف اکنون به این شکل درآمده است. زمانی استفاده از دوربین محدودیت داشت اما الآن آزاد شده است. از یک‌طرف خوشحالیم که استفاده از دوربین در مقایسه با گذشته در جامعه آزاد شده است. از طرفی هم نگرانیم به علت اینکه عکاسی خنثی شده است و بی‌خاصیت، چون دیگر کسی از دوربین نمی‌ترسد.

• چرا؟ به نظر شما چه کسانی در ازبین‌بردن رسالت عکاسی و ضرورتی که باید داشته باشد، مقصرند؟

در این زمینه خیلی‌ها مقصرند. مدیران‌ مقصرند، چون عکاسی را بی‌خاصیت کردند؛ چون فکر می‌کردند عکس ضعف‌هایشان را نشان می‌دهد. با اینکه عکس هیچ‌گاه به‌دنبال نشان دادن ضعف کسی یا چیزی نیست، بلکه در جستجوی نقد اصولی از وضعیت موجود است. اما متاسفانه هیچ‌کس نقدپذیر نیست. متاسفانه عکاس‌ها هم در این زمینه مقصرند، چون راه راحت‌تری را در عرصه عکاسی انتخاب کرده‌اند. عکاسی بی‌دغدغه‌ای که به ارسال چند قطعه عکس به جشنواره‌ها، ارتباطات اینترنتی و مجازی و این‌گونه برنامه‌ها محدود می‌شود که برایشان از نقادانه‌بودن آثارشان بسیار شیرین‌تر است. کسانی که اهل این‌گونه دغدغه‌ها بودند به دلایلی اکنون از فضای عکاسی بریده‌اند و خنثی یا دست‌کم ساکت و آرام شده‌اند. همین مجموع عوامل دست به دست هم داده‌اند تا این شرایط به‌وجود بیاید. بنابراین خیلی از مواقع اجتماع هم باید هم از هنرمندانش و هم از مدیرانش بخواهد.

• اگر اجتماع نمی‌خواست این همه بودجه هزینه نمی‌شد تا این همه جشنواره برگزار شود یا این همه انجمن در زمینه‌های عکاسی تشکیل شود و هم چنین اردوهای عکاسی و…

به نظر من از زمانی که جنبه نقدپذیری عکس کاهش یافت و نیز این هنر رسالت چشم‌اجتماع‌بودنش را از دست داد، برنامه‌هایی که اشاره کردید، خیلی بیشتر شد. من سال‌ها مسئولیت اجرایی و در همین راستا، ارتباط خوبی با مسئولان مختلف داشته‌ام و به‌خوبی یادم می‌آید که انگیزه‌ای که به ما کمک می‌کرد، نه هنر بود و عکاسی و نه جوانان؛ به‌ نوعی بیلان‌کاری و آمار بود و نیز سروصدایی که آن برنامه‌ها داشتند. شاید بر این نظر بودند که نمایشگاهی از عکس در تحکیم مدیریتشان کمک می‌کند. متاسفانه الآن هم عکاسی از درون تهی شده است و موجی ایجاد نمی‌کند و حتی در جشنواره‌ها می‌بینیم که بیشتر عکس‌ها کپی کارهای اینترنتی است که خودآگاه یا ناخودآگاه روی عکاس تاثیر گذاشته است. خیلی جالب است که این عکس‌ها متعلق به نوآموزان نیست. متاسفانه بسیاری از همکاران پیشکسوت و مدرس عکاسی خلوص نگاهشان را بعد از سال‌ها کار خالصانه از دست داده‌اند و کپی‌کار دست چندم کارهای خارجی شده‌اند. به‌هرحال مسیر بی‌دردسری برای یک عکاس است؛ هرچند از رسالت عکاسی دور است.

• در نهایت سخن آخر؛ رسالت و ضرورت های عکاسی مشهد و مشکلات پیش روی آن چیست؟!

در همه شهرهای کشور -به غیر از مشهد- دست‌کم به یک رسالت عکاسی توجه می‌کنند و آن هویتی است که هر شهر دارد. شاید شما بارها ده‌ها مجموعه عکس -خرد و کلان- از شیراز یا اصفهان و بسیاری از شهرهای کشور دیده باشید، اما چرا مشهد که شهر عکاس‌خیزی است، با این همه عکاس بااستعداد، در این زمینه ضعیف عمل کرده است؟ مطمئن باشید عکس‌هایی که از مشهد گرفته شده‌اند، اگر زاویه دید خوبی داشته باشند، تاثیرگذار خواهند بود. هنر این خاصیت را دارد که یک موضوع تکراری را نو و نیز برای آیندگان ماندگار کند. الآن وقتی عکسی از خیابان چهارطبقه مشهد قدیم می‌بینیم، با اینکه بی‌کیفیت است اما برایمان لذت‌بخش است چون خاطره‌انگیزی دارد. اما ۵۰سال دیگر مردم نمی‌توانند بپذیرند که عکسی از یک فضای شهری مشهد با کیفیتی پایین گرفته شده باشد. وقتی ادعا داریم در سطح بین‌المللی هستیم و اتفاقا توانایی‌اش را هم داریم که عکس خوبی بگیریم؛ بنابراین آیندگان از نسل امروز عکاسی مشهد توقع خواهند داشت که آثار باکیفیت ارائه دهند. کاری که در برخی حوزه‌ها کمتر به سمتش رفته‌ایم. چرا تاکنون در ارتباط با مجموعه عظیم آستان‌‌قدس رضوی کاری نشده است. برایم جای تاسف است که با اینکه –به‌طور مثال- از تخت جمشید، به‌تنهایی ۲۲ کتاب نفیس -مجموعه عکس‌های نفیس- در کتابخانه من است اما در عکس‌برداری از مجموعه آستان‌قدس رضوی یک کتاب خوب و حتی نیمه‌حرفه‌ای هم ندیده‌ام؛ مجموعه عکسی ماندگار از مشهد و خراسان هم ندیده‌ام. به‌صورت پراکنده، کتاب‌هایی در این زمینه چاپ‌ شده که هیچ‌کدام در شأن نام مشهد نبوده است.

---

• تاریخ ارسال: ۹۱/۰۸/۵
• منبع: سایت آگاه فیلم

نوشته حمیدرضا گیلانی فر: دیگر کسی از دوربین عکاسی نمی‌ترسد! اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

طبق قانونِ جذب
ما چه کسانی را جذب می‏‌کنیم؟
The law states that we attract who we attract?

بر اساس قانونِ جذب ما چه کسانی را جذب می‏کنیم و یا چه کسانی جذب ما می‏ شوند؟

هر فردی در زندگی یک سری دوستان خاصی دارد که تقریباً همه‌ی آن دوستان، از خصوصیاتی نسبتاً شبیه به‌هم برخوردارند و با به‌عبارتی دیگر معمولاً طیف دوستان و هم‌نشینان هر شخص، افراد خاصی هستند که خصوصیات اخلاقی نسبتاً شبیه هم دارند.

قانونِ جذب فقط منحصر به اشیا و خواسته‏‌های مادی و معنوی نیست بلکه در مورد افراد نیز صادق است. یعنی ما تا اندازه ‏ای می‏ توانیم تعیین کنیم که چه کسی را جذب خواهیم نمود.

طبق یافته‏ های دانشمندان، هر کسی در بردارنده‌ی هاله‏‌ای از انرژی در اطراف خود است که این هاله‌ی انرژی به تفکرات فرد بستگی دارد؛ تفکرات مثبت هاله‌‏های انرژی مثبت و تفکرات منفی هاله‏‌های انرژی منفی را تولید می‌کنند. پس با توجه به این‌که هاله‏‌های انرژی در اطراف هر شخصی وجود دارد، مجاورت با افراد مثبت‏‌اندیش یا منفی‏‌نگر باعث تاثیر در رفتار ما می‏شود. برای مثال با خود تصور کنید که چرا یک کودک در بغل مادر خود احساسی بسیار خوب دارد؟ یقیناً به این دلیل است که مادر با عشق خالص و ناب خود به کودک، انرژی خود را به او منتقل نموده و با بغل کردن کودک، وی را در فضای انرژی مثبت خود قرار می‏دهد. همین‌طور در مورد هاله‌‏های انرژی افراد خوب، مثبت‌نگر و… و نیز هاله‏‌های انرژی افراد منفی نیز همین‌طور است. حتماً تا به‌حال هم‌نشینی با افرادی که تفکرات منفی دارند هم‌نشین شده‏‌اید. قطعاً تا چند دقیقه یا ساعت دچار نوعی کاهش انرژی شده و حالت شادابی خود را از دست داده‌‏اید.

قانونِ جذب می‏گوید:

هر انرژی تمایل به جذب انرژی همانند خود را – در شکل کامل‌تر- دارد.

به‌همین دلیل است که قانونِ جذب به ما می‏گوید شما بخواهید – به خواسته‌ی خود فکر کنید- سپس ما با تصور کردن و تلقین به‌نفس و در واقع با تابش انرژی به هستی، آن‌چیزی که به آن فکر می‏کرده‏ایم را به شکل پُرتراکم خود – یعنی جسم و تجسم یافته – به‌دست می‏‌آوریم. این اساس قانونِ جذب است. هم‌چنین یک قانون در علوم پایه وجود دارد که می‏گوید:

همیشه شکل کم تراکم هر انرژی تمایل به جذب شکل پُرتراکم و انبوه خود دارد.

در مورد جذب انسان‌ها و این‌که ما چه کسانی را جذب می‏کنیم، نمی‏توان افرادی را که حضورشان در زندگی ما به دست خودمان نبوده و به‌ناچار در زندگی ما وارد شده‏اند را به حساب آورد، مانند پدر، مادر، برادر، معلم، همسایه و…. اما جذب دوستان و همسر مسئله‏ای است که تا اندازه‏ای می‏توان در آن به‌صورت اختیاری عمل نمود.

ما همیشه افرادی را جذب می‏کنیم که مانند ما اندیشیده و نیز رفتاری مانند خودمان دارند اما نه تنها دقیقاً شبیه خودمان، بلکه بسیار بیشتر و شدیدتر از خودمان در آن رفتار و تفکرات زندگی خود را سپری می‏کنند. برای مثال اگر ما روزی ۵ بار غیبت کرده و دروغ می‏گوییم، فردی را جذب خواهیم کرد که روزی ۵۰ بار دروغ گفته و غیبت می‏کند. هم‌چنین مثلاً اگر ما تا اندازه‌ی ۲۰ نمره امیدوار به رحمت خدا هستیم، فردی را جذب می‏کنیم که به اندازه‌ی ۲۰۰ نمره به رحمت خدا اطمینان و یقین دارد.

پس در واقع افرادی را که ما ناخودآگاه جذب می‏کنیم، دقیقاً همان بازگشت رفتار خودمان است که به‌صورت یک انسان در حضورمان ظاهر شده است. همان‌طور که بزرگان و مشاهیر جهان از قدیم گفته‌‏اند، انسان‌ها و دوستان در واقع آینه‌ی رفتار ما هستند و دوستان می‏آیند تا ما خود را بشناسیم و جملاتی از این قبیل.

از طرفی طبق ضرب‌المثل “موش داخل کاسه‌ی آدم وسواسی می‌رود”، همیشه حساسیت بیش از حد به یک مسئله یا امری مهم و یا حتی غیرمهم باعث کشاندن و جذب کردن آن مسئله به سمت خودمان است – به دلیل ترس از به‌وجود آمدن مسئله-. برای مثال ما از مریضی می‏ترسیم و همیشه اولین کسی که مریضی خاصی را می‏گیرد، خودمان هستیم و در مورد جذب انسان‌ها، مثلاً ما از افراد دروغگو خیلی بدمان می‏آید و همیشه به خود می‏گوییم “من از آدم‌های دروغگو حالم به‌هم می‏خورد” و بالاخره دوستی می‏یابیم که الهه‌ی دروغگویی است و یا همیشه با خود می‏گوییم “من از انسان‌های خسیس بدمان می‏آید” و در واقع این بد آمدن ناشی از ترسِ گرفتار شدن در دام آن‌هاست و نتیجتاً یک انسان که اصلاً شلوارش جیب ندارد (!) نصیب ما می‏شود. پس در قدم اول ما با تفکر منفی و ترس از گرفتارِ انسان‌هایی با اخلاق ناپسند شدن، در واقع به آن‌ها فکر کرده و با قرار دادن آن تفکرات در هاله‌ی انرژی خودمان، آن‌ها را جذب می‏نماییم.

هم‌چنین یکی دیگر از عواملی که بعضی افراد بد – یا به اصطلاح مریض روحی- جذب ما می‏شوند، سرزنش‏های قبلی است که به دیگران کرده ‏ایم – طبق قانون کارما-. برای مثال دوست ما همسری دارد که بسیار بداخلاق و خشن است. او را سرزنش کرده و مثلاً به او می‏گوییم “تو باید در انتخاب همسر بیشتر دقت می‏کردی، این چه همسری است که انتخاب کرده‏ای” و با این کار بوم‌رنگ خود را به‌سمتی پرتاب می‏کنیم که باعث ناراحتی و دلخوری فرد می‏شود و باید منتظر بازگشت بوم‌رنگ خود باشیم -زندگی بازی بوم‌رنگ‌هاست-. چه بسا افرادی که در امر انتخاب دوست و یا همسر بسیار بیشتر از ما دقت کرده‏اند اما باز هم گرفتار نوع مشکل‏دار آن شده‏اند -در راستای امتحان الهی-.

البته هیچ‌کس گناهکار و مسئله‏ دار به دنیا نیامده است و آن دوستان و اطرافیان ناجور بوده‏اند که وی را به راه خطا کشانده‏اند، پس طبق گفته‌ی لوییز هی، بهتر است فرد گناهکار را مریض بنامیم و بدانیم که یک مریض نیازمند درمان جسمی و روحی است.

چه کنیم تا آدم‌های خوب‌تر را جذب کنیم؟

خیلی راحت است؛ خودمان خوب باشیم، همه را دوست داشته باشیم، به بدی‌های افراد فکر نکنیم و اصلاً از این نترسیم که نکند فردی با این اخلاق ناپسند نصیب ما شود و یا نکند دوستی با این مشخصات در زندگی ما قدم بگذارد. – همیشه بدانیم که ما آن‌قدر خوب هستیم که افرادی که شاید مریض باشند از هم‌نشینی با ما درمان شوند. پس اصلاً به هم‌نشینی با افراد مریض فکر هم نکنیم- البته ناگفته نماند که خالق طبیعت به‌وسیله‏های گوناگون گاهی افراد را امتحان می‏کند که این از دست ما خارج است.

نوشته طبق قانون جذب ما چه کسانی را جذب می ‏کنیم؟ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

هوالحق
 جنابِ‏ کلاری، خوش آمدی!

پیش در آمد:
من ز جانِ جان شکایت می‏ کنم                    من نیم شاکی روایت می کنم
دفترِ اول : ۱۷۸۱
دو روز پیش؛ یعنی عصر چهارشنبه، چهاردهم مهرماه یکهزار و سیصد و هفتاد و هشت، برای کاری به اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی ـ مشهد ـ رفته بودم، و در آنجا بود که با خبر شدم، جلسه ى نمایش اسلاید، با حضور آقای کلاری، برگزار خواهد شد.
طبق برنامه قرار بر این بوده است که جلسه در ساعت پنج آغاز شود، ولی تا آن لحظه (ساعت شش)، هنوز آقای کلاری نیامده بود. کسانی که می خواستند در این جلسه شرکت کنند، در تالار نمایش و راهرو ، حاضر بودند، اما خود آقای کلاری غایب بود.
بی میل نبودم که در این جلسه شرکت کنم. زیرا شنیده ها حاکی از این بود که: منتخبی از اسلایدهای آقای کلاری به نمایش در آمده، و پیرامون آنها گفت و گو انجام خواهد شد.

مجلسِ اول :
طبق معمول جلسات، که متأسفانه اکثر قریب به اتفاق نیز با تأخیر و بی نظمی توأم است، این جلسه هم به همین صورت بود.
مجموعه اسلایدهایی که از قبل ، توسط خود ایشان (آقای کلاری)، انتخاب گردیده بود، پخش شد، و ما دیدیم.
در طول نمایش و همراه پخش اسلایدها ، آقای کلاری توضیحاتی می داد.
دقایقی از آغاز برنامه گذشته بود که احساس کردم؛ اگر بنا باشد که هر تصویر حرف خودش را بزند، چه لزومی به توضیح دارد؟
البته پاره ای اوقات و در چنین شرایطی ، توضیحات فنی و شرح مطالب علمی ، آن هم به قصد مطرح ساختن مسایل آموزشی و انتقال تجربه، ایده آل و بسیار مطلوب است. این شیوه جایگاه خودش را دارد، و لازم هم هست که باشد. و چه بهتر که خود پدیدآورنده (کسی که اسلایدها را تهیه کرده)، تشریح مباحث را انجام دهد. و مسلماً از همین جنبى آموزشی و… می تواند برای ما مفید فایده باشد.
اما در این نشست، قضیه از این مرز(آموزش، انتقال تجربه و…) فراتر رفت. و به مسایل دیگری پرداخته شد. به طوری که احتمالاً در ذهن بینندگان مسئله ای را  به وجود آورد.
که چه بسا که خود آن افراد (حضار) هم متوجه این “مسئله” نشدند.
«مسئله» این است:
ترجیحاً در اینجا ابتدا به این “مسئله” خواهم پرداخت:
با این پیش فرض که : هر تصویر حرف خودش را می زند، با مجموعه‌ى فنون و احساس و اندیشه هایی که در آن نهفته است.
به عبارتی دیگر اگر بنای ما بر این باشد که :
هر پدیده یا اثر ( تصویر ) می بایست با دریافت کننده (مخاطب)، رابطه برقرار کند. و این نوع ارتباطی که ایجاد می شود، علی القاعده منفک از پدیدآورده است.
جهت روشن شدن مطلب مثالی می زنم:
در مجموعه‌ى اسلایدها، تصویری بود که یک دیواری را نشان می داد. این دیوار شکافی داشت ، و یک دستی از آن سوی دیوار به این طرف آمده بود، و یک دست دیگری را که این طرف دیوار بود را گرفته بود. و این دو دست ، هم را می فشردن و در هم گره خورده بودند.
خوب خواهی نخواهی ما یک ارتباطی با این تصویر بر قرار می کنیم.
اما آقای کلاری ، توضیحات و اطلاعاتی به ما می داد،که از خود آن تصویر نمی توانستیم آن اطلاعات را دریافت کنیم.
که اینجا دیوار برلین است. این جا در آن لحظه یا در آن ایامی بوده که این دیوار قرار است که برداشته شود، و وحدت بین آلمان شرقی و غربی صورت بگیرد. (نقل به مضمون.)
و چه بسا مخاطب ، با توجه به این اطلاعاتی که داده شد، فراموش کرد که این اطلاعات از مسیر و مجرایی  دیگر  داده شده است. یعنی در چنین شرایطی ممکن است مخاطب از یاد ببرد که آگاهی های داده شده ، خارج از تصویر است ، نه اینکه خود آن تصویر این اطلاعات را به او می دهد.
این پیش آمد (اطلاع دهی پدید آورنده) یکی از ضعف های بزرگی بود که اتفاق افتاد. یعنی سنجاق کردن اطلاعات بیرون از اثر (تصویر) پدیدآورده به اثر (تصویر) خودش.

حیاتِ مستقلِ اثر:

در اینجا لازم می دانم به یک نکته‌ى دیگری، که بسیار حایز اهمیت است ، نیز اشاره کنم، و آن مسئله این است که: وقتی پدیدآورنده ای، پدیده یا اثری را پدید می آورد، آن اثر جدای از شخص پدیدآورنده، و به طور مستقل ، به کار خودش ادامه می دهد.
به این معنا که درست است که پدیدآورنده، اثری را پدید می آورد، اما در جهان خارج، کامل کننده‌ى هر اثر، مخاطب است. به دیگر عبارت؛ هیچ پدیده ای تکمیل نمی شود، مگر اینکه مخاطبی آن اثر را دریافت کند.
پس یکی از پیامدهای “حیاتِ مستقلِ اثر” این می شود که: هر پدیده ، با دریافت کننده (مخاطب )، از نو، پدید می آید، و دیگر بار پدیدار می شود.
اینجا است که می توان نتیجه گرفت به تعداد مخاطب، اثر وجود دارد.
دریافت‏ کنندگان (مخاطبان) صرفاً ناظرانی منفعل نیستند بلکه بازیگرانی فعال‏اند.
یک اثر علی الظاهر واحد، اما با مخاطب های گوناگون ، نتایج گوناگونی دارد.
و این رخداد را ، آقای کلاری محدود می کرد، و نمی گذاشت که آن آثار به زندگی طبیعی خودشان ادامه دهند.
زندگی طبیعی آثار، به معنای استخراج نمودن از اثر ، نه تحمیل کردن به اثر، می باشد. به عبارت دیگر زندگی طبیعی آثار،  یعنی اینکه منهای شرح ، توضیح و حرفهایی که خارج از اثر بیان می شود. زیرا مطرح ساختن مطالب تحمیلی خارج از کادر ، سبب تأثیر در ارتباط ، درک ، دریافت و قضاوت ما خواهد شد. و چه بساهیچ ربطی هم به اثر نداشته باشد.
رابطه‌‏ى پدیده و دریافت‏ کننده:
عموماً ما می دانیم که با این گونه آثار، مخاطب ارتباط عاطفی برقرار می کند. یعنی پیش از اینکه مسایل فنی – اینجا عکاسی – مطرح باشد، که هست ، اما در واقع یک ارتباط حسی و عاطفی بین اثر و مخاطب – خود اثر و مخاطب اثر  – برقرار می شود.
این قضیه از اتفاقات مهم است. یعنی در عین محدودیت هایی که هر اثری ممکن است داشته باشد، خود همین ، به نوعی وسعت اثر است.
همان طور که گفتم درست است که هر اثری از مسیر عاطفه رابطه برقرار می کند، ولی اثری ماندگار خواهد بود که بعد در قوى فاهمه مستقر شده ، به طوری که قوى فاهمى آدمی را به کار گیرد. انسان را به خردورزی دعوت کند. به فکر بیندازد. تا پیرامون اثر دریافت شده ، اندیشه کند.
صانع / هنرمند:
اسلایدها را می دیدیم ، و آقای کلاری توضیح واضحات می داد.
اما اگر بخواهیم به مجموعى کار ایشان بیندیشیم ،کمی دقت کرده و قضاوتی داشته باشیم، با جرأت می توان گفت : کار ایشان بیش از هر چیز ، “فنی” بود.
فقط همین.
این است که من تصور می کنم ؛ آقای کلاری ، قبل از هر چیز، یک صنعت گر است. یک صنعت گر نسبتاً ماهر که کارش را هم خوب یاد گرفته است.
اما آیا خلق یا ایجاد اثر هنری، توسط “فقط” یک صنعت گر صورت می گیرد؟
چرا که به جز معدودی از آثار ایشان (آقای کلاری) مابقی کارهایشان بیشتر بازی با رنگ و نور و ابزار عکاسی بود، تا اینکه بخواهد به ما احساسی را القا کند. حداکثر، حظ بصری به وجود می آورد.
مانعی ندارد، ما باید فن را خوب بلد باشیم . فن را خوب به کار بگیریم.
اما برای چی ؟ آیا برای خود فن ؟
اینجا است که باز یک اِشکال دیگری پیش می آید. و همان مسئلى صرفاً خلق یا ایجاد یک وضعیت مثلاً شکیل. و نه چیز دیگر. و نه اینکه احساسی را در ما برانگیزد. و نه اینکه عاطفى ما را به خودش جذب کند، که بعد بخواهد یا بتواند، فاهمى ما را به کار بیندازد.
پرسش و پاسخ:
بعد از اتمام نمایش اسلایدها ، صحبت های آقای کلاری مرا مطمئن تر کرد که : تردیدی نیست که ایشان فن را بلد است ، اما در ارائى آنها و انتقال تجارب خویش ، بسیار ضعیف است.
در پاره ای موارد که سؤالاتی می شد (مثلاً راجع به “هنر” پرسیدند) یک جواب بسیار مبتدیانه دادند. نظر ایشان دربارى تقلید پرسیده شد ( آیا عکاسان تقلید بکنند یا نکنند؟ ) ایشان جواب بسیار خنده آوری داد. و این نشان می داد که احتمالاً ایشان پیش از این راجع به این مقوله به نیکویی فکر نکرده و یا اینکه واقعاً نمی تواند حرفش را بیان کند.
تنظیم انتظارات:
به این می اندیشیدم که چرا ما از یک کسی که فن را خوب اجرا می کند، باید انتظار داشته باشیم حتماً بتواند خوب هم آنها را منتقل نماید؟ چرا از وی توقع داریم به شایستگی نظرات خودش را بیان کند؟ این چه انتظاری است؟
شاید ایشان (آقای کلاری) صنعت گر خوبی باشد، ولی ممکن است که نظریى پرداز یا خطیب خوبی نباشد. خوب اینها اشکالی هم ندارد.
اما من مشکل را از آنجایی دیدم که متأسفانه  دوستان حاضر در جلسه ، و مخصوصاً دوستان جوان  ما، صبورانه فقط گوش می دادند. و هیچ عکس العمل و هیچ نظری بیان نمی کردند.
این هم از عادات بد ما شده است.
به هرحال تاب آوردم ، و جلسه به اتمام رسید.
افسوس ، با این همه وقت و انرژی که صرف شد ولی در مقابل ؛ جلسه ای پرآشوب و فاقد بار آموزشی لازم داشتیم.
نشستی که معمولاً به نقل خاطرات و انتقال تجربه های غیر کاربردی و … سپری شد.
این از اولین روز .

مجلسِ دوم :
دومین روز که پنج شنبه پانزدهم مهر ماه در ساعت پنج بنا بود برگزار شود، باز با دقایقی تأخیر آغاز می شود.
شروع شد. پخش مجدد و تکرار اسلایدهای روز قبل ، و همچنین یک تعداد اسلایدهای دیگر ، که در جلسى قبل نبودند.
البته توضیحات همراه با نمایش ، توسط آقای کلاری ، کمتر بود، و این جای خوشحالی داشت. چون شاید اصلاً لزومی نداشت که ایشان توضیح بدهد.
اسلایدها باید مشاهده می شد، و سپس صحبت پیرامون آنچه دیده شده بود، صورت می گرفت.
پس از نمایش :
بنابر این بود که بعد از اتمام نمایش ، مجری (آقای مرتضی لطفی)  به جایگاه برود، و جلسه را به شکل بررسی و تحلیل اسلایدها برگزار کند.
اما آقای کلاری رفت پشت میز نشست ، و شروع کرد به حرف زدن. و تا انتها متکلم وحده شد. و سخن گفت. و مجموعاً ، صحبتهایی بی معنا یا علی القاعده صحبتهایی بی معنا ، و آسمان و ریسمان بافتن.
اینکه حالا به کجا می خواهد برسد؟  نمی دانم.
آیا خودش فکر کرده بود به آنچه داشت می گفت یا نه ؟ من که چیزی دستگیرم نشد. این صحبت ها و حرف ها ، چه فایده ای برای حاضران دارد؟
و ما هم عجب مستمعان صبور و پر تحملی داریم !
همه ثم و بکم. و هیچی نمی گفتند. ساکت و مرتب.
چه جای شِکوه:
من هیچ گلایه ای از آقای کلاری و امثال ایشان ندارم ، و چنانچه شکایتی هم داشته باشم، از خودم دارم. از دوستان خودم دارم .که چگونه صبورانه و با حوصله تحمل هر حرفی را می کنند؟ و جیک شان هم در نمی آید؟
این هم از آن مصیبت های ما است !
این دو روز گذشته ،که بنا بر این بود که نمایش اسلاید باشد، و راجع به اسلاید گفت و گو شود.
باری ، هر چه که بود، گذشت.

مجلسِ سوم :
اما چون امروز (جمعه ۷۸/۰۶/۱۶) بنا بود بعد از نمایش فیلم “درخت گلابی”، در سینما قدس، نشستی باشد. برنامه‌‏ای که خانه‌‏ى فیلم خراسان بانی آن بود.
گفتم : چه خوب. شاید در جلسه‏‌ى امروز، اوضاع فرق کند، و مفید باشد. و امیدوار که مطالب سینمایی مطرح شود.
با این ذهنیت و باور بود که در این جلسه هم شرکت کردم . ولی صد افسوس٫ چیزی شبیه همان دو جلسى قبل ، پیش آمد. امروز هم به سیاق دو روز گذشته برگزار شد.
جزء / کل :
پیش از شرکت در جلسه‏ ى امروز، با خودم فکر می کردم : اصلاً مگر می شود که راجع به فیلم برداری یک فیلم ، یک قضاوت درست و کاملی کرد؟ یعنی به یک عنصر – جدای از کل – و بررسی یک واحد از مجموعى عناصرِ یک اثر، به داوری نشست.
نه یک فیلم ، حتی به یک عکس (یعنی یک فریم) نگاهی محدود افکند، و بخشی از کلیت اثر را مورد توجه قرار داد؟

چه/چگونه:
از سوی دیگر؛ اگر بنا باشد که راجع به اثری صحبت کنیم، شاید پیش از هر چیز لازم باشد که ببینیم “چه می گوید؟” و بعد ببینیم “چگونه می گوید؟”
چه دیدن یا چه گفتن متفاوت است با چگونه دیدن یا چگونه گفتن.
 در مورد عکس هم وجود دارد. این مسئله شاید در مورد فیلم شدیدتر باشد.
 به این معنا که ایشان (آقای کلاری) مسئول آنچه که می خواهد گفته شود، نیست. آن کارگردان است که مسئول این مسئله است.
ایشان ، به عنوان فیلمبردار ، عمدتاً به مسایل فنی می تواند بپردازد. که در عین حال عملی ناقص انجام شده و در مواردی خاص (از جمله امور آموزشی) کاری ابتر است.
حاصل:
با این ذهنیت رفتم، و دیدن بله اینها اصلاً به هیچ کدام اینها توجه نکرده اند.
و باز به قول خود آقای کلاری، توی کوچه پس کوچه های ایام گذشته اش رفت ، و نقل خاطرات ، و آخرش هم تقربیاً هیچ !
دیگر تاب نیاوردم که تا آخر بنشینم.
پا شدم ، و زدم بیرون ، و رفتم.
شناخت:
آدمها را به شیوه های مختلف می شود شناخت.
در این سه جلسه ای که با حضور جناب آقای کلاری برگزار شد ، با خود فکر می کردم: اگر بخواهم ایشان را برای خودم بشناسانم، و از معیار خودم استفاده کنم ، چه پیش خواهد آمد؟*
 این نتیجه حاصل خواهد شد: من ندیدم ایشان حتی یک مورد سؤال مطرح کند. پرسشی که ذهن مخاطب خودش را به اندیشیدن دعوت کند.
فقط جواب می داد، آن هم چه پاسخهایی !
در کمال تأسف باید عرض کنم که سؤالهایی هم که از طرف مخاطبان ارائه می شد، اکثراً سؤالات سنجیده ای نبود.
اصلاً هر جلسه ای را ، نه فقط با پاسخ هایی که در آن جلسه داده می شود، بلکه با سؤالاتی که در آن جلسه مطرح می شود، می توان قضاوت کرد.
سؤالاتی هم که می شد علی‏القاعده سؤالات پیش‏پاافتاده، نسنجیده و خامی بود. متأسفانه پاسخ ها هم شبیه پرسشها بود. طبیعی است که این گونه باشد. زیرا طبعاً جواب از سؤال برمی خیزد. سؤالهای خوب ، بجا ، غنی است که جوابهای مطلوب در پی می آورد. سؤالات با معنا ، طالب جوابهای با معنا است. وقتی سؤالهای آن جور بود، جوابها هم این جور می شود. هر دو بی معنی.
هم سؤال از علم خیزد هم جواب         همچنانک خار و گل از خاک وِ آب
دفترِچهارم : ۳۰۰۹
عایدی:
از این مجالس ، چه عایدم شد؟
اما نتیجه ای که از این سه جلسه ای که در این سه روز برگزار شد، و من حضور داشتم ، چه عاید من شد؟
همان مسئله ای بود که قبلاً هم به آن فکر کرده بودم ، و تجربه کرده بودم ، و آن این بود:
بهتر است که ما انتظاراتمان را تنظیم کنیم . در انتظاراتمان تجدید نظر کنیم .
ما از آدمها انتظار نداشته باشیم ، آن جوری ، حتی علی الظاهر یا به جورهایی که به ما نشان می دهند، باشند. آدمها جورهای دیگر هستند. ایشان هم این طور هستند. و مستمعان هم آن جور.
با خودم فکر می کردم که می گویند: علی القاعده شکست خوردگان در پی شکست خود می گردند، ولی پیروزان به اسباب پیروزی خود نظر نمی اندازند.
این درست است. شکست خوردگان در صدد بازنگری هستند، ولی پیروزان فارغ از این امر می باشند. یعنی کسی که موفق شده ، دیگر انگار خیلی نمی آید که عوامل موفقیت خودش را ارزیابی کند. اصولاً این طور است.
اما وقتی یکی ببازد، می آید ببیند که چرا باخته است. تکاپو می کند، جستجو می کند، تا علل و دلایل بازندگی خودش را پیدا کند.
اما اگر ما بپذیریم که شکست و پیروزی نسبی است ، پیروزها هم بهتر است بازسنجی کنند. آقای کلاری یا امثال ایشان ، اگر علی الظاهر فکر می کند موفق شده اند، باز هم بهتر است بازنگری کند.
به طور مثال ؛ بهتر نیست که در روابط ش تجدید نظر نماید؟
مثلاً موقع صحبت کردن، آدامس نجود!
 من نمی خواهم بگویم این کار بد یا خوب است. قضاوت با خود ایشان.
اما سؤال این است : جناب کلاری آیا این درست است که بنشینی آنجا و آدامس بجوی و صحبت کنی؟ این کار به نظر شما کار معقولی می آید؟ آیا این درست است که آن حرفهای لمپنی را بزنی؟
دیگه خسته شدم. کافی است. بسه. خموش. اما نه…
نکته:
یک نکته ای هم یادم آمد، خوب است این را هم بگویم:
هر کرا مردم سجودی می‌‏کنند
زهر اندر جانِ او می‏‌آگنند
دفترِ چهارم : ۲۷۴۴
عزیزان من این القاب را همین طور خرج نکنید. استاد استاد نگویید. فکر نکنیم که خوب حالا ما یک چیزی گفتیم ، چه اتفاقی می افتد؟ چه عیبی دارد؟
ممکن است که من باورم شود. این حرفها آتش به پا می کند. این حرفها ، این زبان ، این سخن ، این کلام ، اینها معنا دارد. اینها را همین طوری الکی خرج نکنیم. حساب و کتابی دارد.
این زبان چون سنگ و هم آتش وشست
و آنچه بجهد از زبان ، چون آتش است
سنگ و آهن را مزن بر هم گزاف
گه ز روی نقل و گاه از روی لاف
ز آنکه تاریکی است و هر سو پنبه‏زار
در میان پنبه، چون باشد شرار؟
ظالم آن قومی که چشمان دوختند
ز آن سخن‏ها، عالَمی را سوختند
عالمی را یک سخن ویران کند
روبهانِ مرده را شیران کند
دفترِاول : ۱۵۹۳ تا ۱۵۹۷
اگر از روی نادانی گفتی ،که جاهل هستی.
اگر از روی تملق گفتی ،که ریاکار هستی. دروغگو هستی. متملق هستی.
و اگر از روی تواضع گفتی ،که بیچاره هستی. زبون هستی. مفلوک هستی.
این کار را نکنیم. هر کسی از راه رسید استادش نکنیم . نپنداریم. نگوییم.
استادی مرتبه ای دارد.
جایگاهی دارد.
جایگاه دیگران را بشناسیم.
جایگاه خود را بشناسیم.
خود را دریابیم.
شرح این هجران و این خون جگر
این زمان بگذار تا وقت دگر
فتنه و آشوب و خونریزی مجوی
بیش از این از شمس تبریزی مگوی
دفترِ اول:
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* آن ملاک برای شناخت افراد، یا یکی از آن معیارها که برای شناسایی اشخاص می توان از آن استفاده کرد این است که ببینیم چه می پرسند. یعنی تنها بر اساس جواب هایی که می دهد، قضاوت نکنیم. بلکه بر اساس سؤال یا پرسشهایی که مطرح می کنند، به داوری بنشینیم.
این معیار محدود به شناخت آدمها نمی شود، راجع به شناخت جلساتی که آدمها در آن حضور دارند هم می‏ شود.
۱۳۷۸/۰۶/۱۳
پیاده، تایپ و چاپ شد: دوشنبه ۱۳۷۹/۰۳/۰۹
چاپ دوم: ۱۳۷۹/۰۳/۱۱
چاپ سوم: ۱۳۷۹/۰۳/۱۲

۱۳۷۸/۰۶/۱۶

نوشته جنابِ‏ کلاری، خوش ‏آمدی! اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.