نوشته به یاد «رابرت فلاهرتی» اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

«خوب صحبت کنید تا عاشقتان شوند!»

«مدت 05:38»

متن سربرگ خود را وارد کنید

نوشته خوب صحبت کنید تا عاشقتان شوند اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

فصل اول: افسانه، جادو و بازگشت به کودکی
به گمان من اینگمار برگمان، پرستون استرجس و اورسن ولز از جهاتی به هم شبیه هستند. البته شباهت خاص پرستون استرجس و اورسن ولز در نظر من کاملاً مشهود است. هر دو آنها در سال ۱۹۴۱ یعنی سال ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم، اولین و معروف ترین اثرشان را که آثاری خارق العاده بودند اکران کردند. گرچه تمام فیلم های برگمان به موضوعات پس از جنگ جهانی دوم می‌پردازد، اما وی از جهات متعددی به این دو فیلمساز شباهت دارد. اولاً در رابطه با طنزپردازی برگمان، نمی‌توان انکار کرد که در لبخندهای یک شب تابستانی (۱۹۵۵) عناصری کمیک و در عین حال جدی وجود دارد. این عناصر کمیک و در عین حال جدی را در بانو ایو ساخته استرجس هم می‌توان دید. اگرمن در مسیر سر در آوردن از حقیقت عشق، به چاله‌ی آبی در مقابل آپارتمان دزیره می‌افتد و این درست همان چیزی است که در فیلم استرجس برای چارلز اتفاق می‌افتد. چارلز در شب عروسی اش از قطار بیرون می¬پرد و بر روی گل و لای فرود می-آید.
هم چارلز و هم اگرمن وکیل، مردانی بورژوآ و از خودراضی اندکه فکر می‌کنند می‌دانند عشق چیست. اما باید زنانی خردمند پیدا شوند تا دوباره عشق را به آنها بیاموزند. زنانی که دانش و بینش¬شان از زندگی بسیار عمیق تر از بینش آنها است. با این که اگرمن معشوقه¬های متعددی داشته و اکنون با دختر جوانی ازدواج کرده که نسبت به او مهر پدری عرضه می‌دارد، اما در معنای دقیق کلمه هرگز عاشق نشده است. دزیره باید عشق را به او تعلیم دهد. در آخر اگرمن چند نکته ای در باب عشق می¬آموزد، هرچند معلوم نمی شود که آیا بالاخره می¬تواند به راستی عاشق بشود یا نه. دزیره بازیگری است مشهور که هم بازیگر خوبی است و هم مادری خوب. در فیلم استرجس جین/ایو بازیگر تئاتر نیست اما به قدر کافی استعداد دارد. این استعداد او را در دو جای داستان می توان دید: ابتدا در مهارتش در ورق بازی و بعد وقتی خیلی بامزه اما قابل باور ادای اشراف زاده های انگلیسی را در می آورد. ایو هنوز فرزندی ندارد اما چون دلش می¬خواهد آنطور که چارلز می¬خواهد باشد می‌توان حدس زد که بالاخره مادر می¬شود.
چارلز بیشتر از اگرمن در عشق پیشرفت می‌کند. وقتی جین/ایو به خاطر این که ترکش کرده او را می بخشد و او هم جین/ایو را به خاطر رفتارهایش می¬بخشد، آنگاه آن دو دست در دست یکدیگر مثل سمفونی آفرینش نوشته هایدن به بیرون از بهشت پا می¬گذارند. اگرمن و دزیره در آخر فیلم دوباره به یکدیگر می‌رسند اما نمی‌توان مطمئن بودکه این دو مثل جین/ایو و چارلز به عشقی این چنین اسطوره ای دست یابند. از این گذشته، وجود پسر دزیره، که احتمالاً فرزند اگرمن و هم نام با اوست، مردانگی اگرمن را به او باز می¬گرداند و نبود پسر بزرگش را که با همسر باکره پدرش فرار کرده، تا حدودی جبران می¬کند.
شباهت برگمان و ولز همچون کلافی در هم پیچیده است که بعداً در همین کتاب به آن خواهم پرداخت. اما فکر می کنم اصلی¬ترین شباهت آنها این است که هردو عقیده داشتند شالوده ی فیلم سازی جادو است. البته ولز خود آموزش‌هایی در زمینه شعبده بازی دیده بود و آنقدر مهارت داشت که اگر فرصتی در اختیارش قرار می دادند، می توانست به صحنه برود و تردستی هایش را اجرا کند. با این حال کمتر می بینیم که شخصیت های فیلم هایش سروکاری با جادو و شعبده بازی داشته باشند. تنها فیلم ولز که در آن بیننده با عناصر جادویی مواجه می¬شود، ج مثل جعل کردن است. با این که ولز تلاش می‌کند رئالیستی خلق کند که انعکاسی از زندگی معمولی باشد، اما عنصری جادویی در کارش دیده می¬شود. تمایل به جادو را در برگمان هم می¬توان دید اما او در استفاده از جادو پایش را فراتر از ولز می گذارد. او با روش خاص خود، یعنی استفاده از مضامین اساطیری و مکاشفه این مضامین، بیننده را مستقیماً با خلاقیت دیدگاه فلسفی اش آشنا می‌سازد.

* * * * *

با وجود همه تفاوت هایی که میان برگمان و ولز وجود دارد، برگمان از یک جهت به ولز شبیه است. هم برگمان و هم ولز، به عنوان فیلم ساز، نقش پررنگ نمادسازی را در آثارشان انکار می‌کنند. برگمان در یک مصاحبه می‌گوید: «بیش از هرچیز از این بدم می آید که هنرمند از روی عمد نمادی را در اثر هنری اش بگنجاند. نمادی که آگاهانه استفاده شود، مانند توت فرنگی روی بستنی است که توی ذوق می زند. به عقیده من این کار اشتباه است، اشتباه.»
به عنوان مثال، در سکانس معروف ابتدای فیلم توت فرنگی‌های وحشی ایزاک بورگ در حال تعریف کردن خواب ترسناکش است. در این سکانس او را می¬بینیم که در خیابان های خالی شهری نامعلوم قدم می زند. ناگهان یک ارابه نعش¬کش بدون ارابه ران ظاهر می شود و با تیر چراغ برق برخورد می کند. یک چرخ ارابه در می رود و تابوتی در باز از روی آن سرمی¬خورد و در نزدیکی بورگ به زمین می‌افتد. بورگ درون تابوت جسدی را می بیند با چهره خودش. همین که به جسد نزدیک می شود، جسد دستش را می-گیرد. مشخص نیست که جسد چه منظوری از گرفتن دست بورگ دارد: می‌خواهد بورگ را به داخل تابوت بکشد یا از بورگ می¬خواهد او را از تابوت بیرون بکشد. بعد بورگ با یک تکان از خواب می‌پرد. ممکن است عده ای بگویند که این سکانس، بازسازی تصویری نمادهای مربوط به مرگ است. مرگی که بورگ سالخورده می¬داند عن قریب به سراغش می¬آید و مصمم است تا می¬تواند در مقابل آن ایستادگی کند. گرچه همه آنچه گفته شد، مربوط به داستان پردازی این فیلم است، اما برگمان معتقد است که هیچ کدام از چنین نمادسازی هایی نمی تواند اصل کار او را واقعاً توضیح دهد. اگر این ادعای او درست باشد، و من نیز فکر می کنم که این ادعای نادرستی نیست، چه توضیحی برای این تناقض وجود دارد؟
این سکانس هم مانند سایر خواب هایی که در بخش‌های بعدی فیلم توت فرنگی‌های وحشی وجود دارد، سکانسی است که تنها در بافت زیبایی‌شناختی همین فیلم بامعناست. سینما محصول عکاسی یا پویانمایی و جلوه‌های ویژه است. جلوه¬های ویژه خود از عکاسی پیروی می‌کند درست همانطور که جادو از روابط علت و معلولی پیروی می¬کند. در نتیجه سینما ذاتاً هنری مصوّر، صوتی و ادبی است که هدف آن به تصویر کشیدن ظواهری واقع گرایانه است. ظواهری که در شرایط معمول آگاهی پیرامون خود می‌بینیم. نه خواب و نه خیال بافی آن طور که در سینما به تصویر کشیده می‌شوند، نیستند. خواب و خیال بافی، اشکال هنری منحصر به فردی اند که برای هر فرد شکل خاصی به خود می گیرند. فیلم ها در به تصویر کشیدن آنها آنقدر زیاده روی می کنند و پا را از حد فرا می گذارند که بیش از آن که هوشیاری کم یا کمرنگی را احساس کنیم، بیداری بر ما فائق می آید.
فیلم¬ها با برجسته کردن اندیشه و دیدگاه های نمادین خود را محدود کنند، بلکه با استفاده از مفاهیم و تکنیک هایی که در طی داستان¬پردازی شکل می گیرند، به این اندیشه های و دیدگاه ها غنا می بخشند. بدین سان این اندیشه های نمادین می توانند فیلم را هم برای بیننده فیلم و هم برای بیننده خواب، همچون زندگی واقعی و فانی، واقعی و به دور از تصنع سازد. خواب هایی که در فیلم ها به تصویر کشیده می شوند دارای نمادهایی به یاد ماندنی اند که در خواب می‌بینیم. این مسئله منحصر به فرد بودن تولیدات سینمایی را رد می کند. گرچه می دانیم صحنه ای که پیش از این توصیف کردم، ترجمه ای است از چیزی که یک فرد ممکن است در خواب ببیند، ولی در عین حال به قول هیچکاک می‌دانیم «این فقط فیلم است» نه واقعیت. از آنجایی که تصاویر می توانند کاتارسیس (حس ترحم و شفقت) در ما ایجاد کنند و تأثیر احساسی آنها تا مدتها در بیننده باقی می‌ماند، باید طوری در فیلم ظاهر شوند که انگار در لحظه در حال رخ دادن‌اند. همچنان که وقتی در بیداری با دنیا مواجه می شویم تصور ما از آن تقریباً، نه کاملاً، به همین شکل است.

این بدین معناست که وقتی در فیلمی نماد وجود دارد، نمادها به ابزار تخیل مبدل می شوند و نقشی فراتر از آنچه هستند ایفا می کنند. نمادها واحدهایی هستند که ساختار تسلسل پویای پلات را شکل می دهند. کالریج برای توصیف ابعاد زیبایی شناختی ادبیات داستانی اصطلاح «تعلیق رضامندانه ناباوری» را مطرح می کند. اما در اینجا تنها تعلیق رضامندانه ناباوری مطرح نیست بلکه در واقع چیزی که می¬بینیم و می‌شنویم با بقیه اجزا اثر هنری و محتوای ارجاعی آن متناسب و یکپارچه می¬شود. محتوای ارجاعی و اجزائی که در آثار مختلف متفاوت اند. ما معنای خاصی را در نمادها و خواب هایی که این نمادها در آن ها ظاهر می¬شوند جای می¬دهیم. در نظر ما نمادها تکه های معنای ذهنی یا به قول برگمان توت فرنگی روی بستنی نیستند، بلکه ترفند هایی مبتکرانه اند که داستانی به ظاهر واقع گرایانه را به پیش می¬برند. درعین حال نمادها به ما می¬گویند که کلیت این داستان موهوم و غیر واقعی است. در ساخت فیلم¬های بلند و تقریباً در ساخت همه نوع فیلم جادو در اختیار این قدرت خلاق است. به علاوه جادو تأثیر جادویی تصاویری است که روی پرده یا صفحه می¬جنبند. این تصاویر خود فیلم را ذاتاً اسطوره ای می‌سازد. از آن گذشته، بدین سان فیلم به ابزاری برای به تصویر کشیدن اسطوره هایی برجسته که بسیاری از افراد آن ها را دوست دارند، مبدل می‌شود.

نوشته اینگمار برگمان، فیلسوف سینما: تأملی در باب خلاقیت اینگمار برگمان اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

یکصد و هشتاد و چهارمین سال تولّد ژرژ ملی‏یس.

تولّد ژرژ ملی‏یس.
۱۲۱۰٫۰۹٫۱۷
۱۸۳۱ Dec 8

درگذشت ژرژ ملی‏یس.
۱۳۱۶٫۱۱٫۰۱     
۱۹۳۸ Jan 21
فیلم‏ ساز و تهیه‏ کننده‏ ی فرانسوی و از پیشگامان سینما.
(۱۹۳۸-۱۸۳۱م)

ژرژ مِلییِس (به فرانسوی: Georges Méliès)‏ با نام کامل ماری ژرژ ژان ملییس شعبده باز و فیلم ساز فرانسوی بود.

شهرت او به سبب نوآوری هایش هم در شیوه روایت فیلم و هم در تکنیک های نوین فیلم سازی در سالهای اولیه ظهور سینما است.

ملییس نوآوری های فراوانی در استفاده از جلوه های ویژه داشت.

در سال ۱۸۹۶ او به صورت اتفاقی استاپ تریک را کشف کرد.

ملییس نقش مهمی در ابداع و تکمیل برخی از نخستین نمونه های جلوه های ویژه داشت؛ نوردهی چندگانه، تصویربرداری زمانگریز، دیزالو و فیلم رنگی (رنگ آمیزی دستی فریم به فریم فیلم ها) از تکنیک هایی بودند که ملییس در فیلم هایش استفاده می کرد.

به سبب توانایی غیرقابل انکار ملییس در دستکاری کردن واقعیت در فیلم هایش او را نخستین جادوگر سینما دانسته اند.

دو فیلم بسیار مشهور او عبارتند از سفری به ماه (۱۹۰۲) و سفر غیر ممکن (۱۹۰۴).

در هر دوی این آثار داستان بر محور سفرهای فضایی عجیب و سورئال شبیه به آثار ژول ورن می گردد.

این دو اثر که در زمره مهم ترین فیلم علمی- تخیلی نخستین به شمار می روند، در حقیقت به سینمای فانتزی نزدیک تر است.

با نگاهی به فیلم ملک شیطان (۱۸۹۶) می توان ملییس را از پیشگامان سینمای وحشت دانست.

نوشته ماری ژرژ ژان ملییس اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

قدم گذاشتن به یک پست مدیریتی بدان معناست که برای پذیرفتن مسئولیت ها آماده اید و می توانید برای اعضای تیم خود الگو باشید. فرقی ندارد که سکان هدایت تیمی کوچک در یک سازمان بزرگ را در اختیار دارید یا اینکه به عنوان کارآفرین مدیریت شرکت خودتان را عهده دار شده اید، در هر صورت این شما هستید که باید راهنمایی ها و دستورات لازم را بدهید، وظایف را به اعضای گروه محول نموده و محیطی را فراهم نمایید که کارکنان بتوانند بهترین عملکرد را در آن از خود به نمایش بگذارند.

مدیریت کردن یک مجموعه چالش بزرگی است و به سختی می توان تشخیص داد که آیا یک فرد برای این کار آماده است یا خیر. البته می توان با مشاهده برخی علائم و نشانه ها در یک فرد به وجود توانایی های مدیریتی در وی پی برد که در ادامه شما را با هفت مورد از آنها آشنا خواهیم کرد.

۱- می توانید توانمندی های دیگران را ارزیابی کنید

برخی از همکاران خود را در نظر بگیرید. اگر قرار بود که آنها را ارزیابی کنید چه طور این کار را انجام می دادید؟ آیا می گفتید که آنها عملکرد خوبی دارند یا اینکه در مقایسه با دیگران ضعیف ارزیابی شان می کردید؟ حال آنها را به صورت جداگانه در نظر بگیرید و سعی کنید که نقاط ضعف و قوت شان را تشخیص دهید. این افراد برای انجام چه فعالیت هایی فوق العاده هستند و در انجام چه کارهایی مشکل دارند؟ دیگر اعضای تیم شما چگونه این ضعف ها را جبران می کنند؟

اینکه بتوانید به صورت بی طرفانه همکارانتان را بر اساس عملکرد و مهارت هایشان ارزیابی نمایید، نکته ای کلیدی در حوزه مدیریت محسوب می گردد. اگر بتوانید به سرعت و سادگی این خصوصیات را تشخیص دهید احتمالا برای مدیریت کردن آماده اید.

۲- فردی مصمم هستید

آخرین تصمیماتی را که اتخاذ کرده اید در نطر بگیرید؛ فرقی ندارد که این تصمیمات بزرگ بوده اند (مثلا کجا زندگی کنید؟) یا اینکه به امور کوچکی شامل انتخاب رستوران برای صرف شام مربوط شده اند.

در هر صورت باید با دقت تصمیمات خود را اتخاذ نمایید و در کنار این مساله لازم است که مصمم باشید و این توانایی را داشته باشید که در کوتاه ترین زمان ممکن نیز تصمیمات مهم را اتخاذ نمایید.

۳- بی نهایت صادق هستید

با خودتان صادق باشید و این سوال را از خود بپرسید که برای رسیدن به اهدافتان چند بار حقیقت را گفته اید. آیا گاهی اوقات اغراق می کنید یا اینکه برای رسیدن به مقصودتان تصمیم می گیرید که حقیقت را منحرف نمایید؟ این مسأله اگر قرار باشد که یک پست مدیریتی را در اختیار بگیرید به شما آسیب خواهد زد. در مرحله بعد از خود سوال کنید که برای حفظ دیگران چقدر حاضرید اطلاعات را پیش خود نگه دارید؟ آیا معمولا حتی زمانی که همکارانتان وظایفشان را به خوبی ایفا نمی کنند هم به آنها می گویید که خوب عمل کرده اند؟

به عنوان یک مدیر اگر می خواهید که تیم تحت سرپرستی تان بهترین عملکرد را از خود نشان دهد لازم است که صادق باشید (و گاهی اوقات بیش از اندازه صداقت داشته باشید). تیم شما باید بدون هیچگونه تامل و درنگی باورتان داشته باشد و بازخوردهای صادقانه شما نقش بسیار مهمی در پیشرفت آن ایفا خواهد کرد.

۴- آماده اید که مسئولیت اعمال دیگران را بر عهده بگیرید

این گزینه بیشتر نوعی پرسش شخصی است که باید بتوانید در کمترین زمان به آن پاسخ دهید. در مورد آخرین اشتباه خود فکر کنید. آیا تماما مسئولیت آن را بر عهده گرفتید یا سعی کردید که روی آن سرپوش بگذارید؟ شما به عنوان یک مدیر باید آمادگی پذیرش سطوح بالایی از مسئولیت را داشته باشید و بیشتر از هر زمان دیگری اهمیت دارد که مسئولیت اشتباهات و خطاهای خود را بر عهده بگیرید.

اگر برای آن سطح از مسئولیت آمادگی ندارید یا تصور نمی کنید که بتوانید مسئولیت اشتباهات دیگران را بر عهده بگیرید، احتمالا زمان آنکه قدم به یک پست مدیریتی بگذارید نرسیده است.

۵- دیگران شما را دوست داشته باشند

آیا عقیده دارید که کنار آمدن با همکارانتان برای شما ساده است یا اینکه اغلب این افراد از برخورد با شما دوری می کنند؟ پاسخگویی به این سوال بسیار دشوار است اما برای این منظور لازم است که در وهله نخست به شناخت خوبی از تیپ شخصیتی خود برسید و مشخص نمایید که رفتارهایتان چگونه بر دیگران تاثیر خواهد گذاشت.

به عنوان یک مدیر نیازی نیست که بهترین دوست همه اعضای تیم خود باشید و حتما زمان هایی پیش خواهد آمد که اعضای گروهتان شدیدا با اقدامات شما مخالف باشند اما در کل باید فردی باشید که مورد احترام و تقدیر هم تیمی هایش قرار دارد.

آنها باید برای در میان گذاشتن مشکلات و چالش هایشان با شما احساس راحتی کنند و از بودن در تیم شما نهایت لذت را ببرند. از این رو اینکه یک فرد «دوست داشتنی» باشید اهمیت بسیار بالایی در رساندن شما به این اهداف خواهد داشت.

۶- زندگی شما سازماندهی شده است

زندگی شخصی خود را در نظر بگیرید. آیا خانه ای به هم ریخته دارید یا اینکه در منزل شما هر چیزی سر جای خودش است؟ آیا قبوض خود را سر وقت پرداخت می کنید یا اینکه گهگاه فراموش می کنید این کار را انجام دهید؟ آیا یک برنامه روزانه منظم و از پیش تعریف شده دارید یا هر دفعه در زمان های مختلفی از خواب بر می خیزید؟ سطح سازماندهی در زندگی شما از آن جهت دارای اهمیت است که بر نحوه ساختاربندی و نظمی که قرار است برای تیم خود به ارمغان بیاورید اثر خواهد گذاشت.

حتی اگر خودتان بتوانید بدون ساختاری منظم به موفقیت دست پیدا کنید، تیم تان نمی تواند. نظم می تواند به تیم تحت سرپرستی شما ثبات و توازن ببخشد و همه اعضا را با هم هماهنگ نگه دارد. اگر نمی توانید در زندگی شخصی خود مرتب و منظم باشید، برای ایجاد ساختار و نظم در یک گروه انسانی هم آمادگی لازم را کسب نکرده اید.

۷- حرفه خود را دوست دارید

یک پرسش شخصی دیگر هم وجود دارد که تنها شما می توانید به آن پاسخ بدهید. اگر در نظر دارید که از جایگاه فعلی خود به یک پست مدیریتی وارد شوید، احتمال زیادی وجود دارد که در همان صنعت فعالیت نمایید یا اینکه با همان مشتریان سر و کله بزنید یا اینکه مخاطبان تان همان گروه از افراد باشند.

آیا به کاری که انجام می دهید علاقه دارید؟ به عنوان یک مدیر قرار است که به یک تیم انگیزه دهید و آنها را برای کار سخت تر و رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده تشویق نمایید. از این رو، اگر به آن اهداف و ایده ها علاقه ای نداشته باشید، تیم شما محکوم به شکست خواهد بود.

اگر بتوانید با اعتماد به نفس و اطمینان کافی به تمامی این پرسش ها پاسخ دهید، احتمالا برای تصدی یک پست مدیریتی آماده شده اید. تنها به خاطر داشته باشید که برای کسب تجربه به عنوان یک رهبر و پیدا کردن بهترین رهکارها به زمان نیاز خواهید داشت. اگر پس از مدتی هنوز هم در جایگاه تازه خود احساس راحتی نمی کنید مایوس نشوید. استعدادهای خود را باور داشته باشید و به تدریج خود را با محیط و شرایط تازه وفق دهید.

منبع : inc

نوشته هفت نشانه که از آمادگی شما برای مدیریت حکایت دارند اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

What do you think?

اگر شخصی نداند چگونه در موقع لزوم به طور جدی حقیقت را بپیچاند نمی‌تواند یک کارآفرین شود.

نوشته شما چه فکر می‌کنید؟ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

نوشته نیروی تفکر مثبت اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

چهل و پنجمین نشست «کانون تحلیل گران سینما» ۱۳ بهمن ۱۳۸۵

ماهی بزرگ (به انگلیسی: Big Fish) نام فیلمی در سبک خیال‌پردازی و کمدی-درام از تیم برتون است که بر اساس رُمانی به همین نام از دانیل والاس (Big Fish: A Novel of Mythic Proportions) توسط کمپانی کلمبیا پیکچرز ساخته شده‌است.

داستان
ویل بلوم که سال‌ها با پدر خود، ادوارد بلوم قطع رابطه کرده‌است، خبردار می‌شود که پدر از یک بیماری ناعلاج رنج می‌برد. ویل به زادگاه خود آلاباما بر می‌گردد و پس از ارتباط با کسانی که زمانی به پدرش نزدیک بوده‌اند با زوایای جدیدی از زندگی پدر خود آشنا می‌شود. ادوارد بلوم که وقایع اتفاق افتاده زندگی خود را به صورت داستان‌های تخیلی برای اطرافیان خود تعریف می‌کند باعث می‌شود ویل بلوم پدر خود را یک دروغگو بداند و برای اثابت حرف خود و آشنا شدن با زندگی واقعی پدر خود شروع به جستجو در اسناد گذشته و دوستان قدیمی پدر می‌کند.

بازیگران
آلبرت فینی در نقش ادوارد بلوم کهن‌سال
یوان مک‌گرگور در نقش ادوارد بلوم جوان
پری والتسون در نقش ادوارد بلوم کودک
بیلی کروداپ در نقش ویل بلوم
جسیکا لانگ در نقش ساندرا بلوم همسر ادوارد بلوم
الیسون لومن در نقش ساندرا بلوم جوان
ماریون کوتیار در نقش ژوزفین
هلنا بونهام کارتر در نقش جنی هیل
میسی پایل در نقش میلدرد
رابرت گویلام در نقش دکتر بنت

جوایز
نامزد اسکار بهترین موسیقی متن
نامزد گلدن گلوب بهترین فیلم کمدی
نامزد گلدن گلوب بهترین آهنگ اصلی (ترانه)
نامزد گلدن گلوب بهترین موسیقی متن
نامزد گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
نامزد بفتای بهترین کارگردانی
نامزد بفتای بهترین فیلمنامه اقتباسی
نامزد بفتای بهترین فیلم
نامزد بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
نامزد بفتای بهترین جلوه های تصویری
نامزد بفتای بهترین گریم و آرایش مو
نامزد بفتای بهترین طراحی تولید

نوشته کانون ۴۵ : ماهی بزرگ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

از دیدگاه پسرش زندگی ادوارد بلوم به سرآمده است و او در سال‌های قبل از تولد پسرش ماجراجویی‌های حیرت‌آوری داشته و با افراد جالب و فراموش نشدنی برخورد داشته است و در سال‌های بعد از تولد پسرش داستان‌های تکراری را بارها و بارها برای او تعریف کرده است.

“آلبرت فینی” کسی که می‌تواند یک بازیگر کم حرف و بی سر و صدا باشد، اگر لازم یاشد می‌تواند نقش یک مرد که در لافزنی خستگی ناپذیر است را هم به خوبی بازی کند و اکنون در ماهی بزرگ شخصیت او در داستانی واگفت شده است که بینندگانش را به تعجب وامی‌دارد.

به هرحال بعضی‌ها، مانند همسرش، ادوارد پیر را یک قهرمان ملیح و با شخصیت می‌پندارند. ساندرا همسرش (جسیکا لانگ) کسی که در اتاق خواب بالا جایی که همسرش داشت به همراه مخزونی مضحکی که زندگی کرده بود آن را وداع می‌گفت، ایستاده بود و به او می‌نگریست. او پسرش را به خانه فرا می‌خواند، ویل (بیلی کروداپ)، یک روزنامه نگار که در پاریس کار می‌کند و تمام داستان‌های پدرش را با تمام وجودش می‌دانست و اکنون یک درخواست نهایی داشت که هر کس را به فکر فرو می‌برد و آن این که آیا پدرش سرانجام می‌تواند حقیقت را به او بگوید؟ ادوارد پیر خشمگین می‌شود و شروع می‌کند به مرور دوباره‌ی خاطراتش.

با نشان دادن ادوارد جوان (ایوان مک گرگور) و ساندرای جوان (آلیسون لومن) و یادآوری ماجراجویی‌های مرد پیر در جوانی به راحتی می‌توان به اشتیاق تیم برتون برای غوطه‌ورسازی ما به گذشته‌ی شخصیت‌های فیلم‌اش پی برد، آن ساحره با چشمان شیشه‌ای‌اش و سیرکی که توسط اموز کالوی (دنی دیوایتو) اداره می‌شود، جایی که او با کارکترهایی مانند کارل، انسانی عظیم الجثه (متیو مک گروری) دوستی برقرار می‌کند.

یک روز که با ادوارد زیر بیگ تاپ (Big Top ) قدم می‌زند، نگاهش با نگاه دختری به نام ساندرا تلاقی پیدا می‌کند و به این فکر می‌افتد که او همان دختری است که همیشه آرزو داشته با او ازدواج کند.

در جریان ماجراجویی‌های او ماهی به اندازه‌ی یک حیوان عظیم الجثه وجود دارد و همین طور او با گروه پینگ جینگ ملاقات می‌کند و همه‌ی قصه‌ها وماجراها ما را به گونه‌ای به سوی داستان‌های خیالی رهنمون می‌کند در صورتی که این تئوری معتبر وجود دارد که ماهیت و وجود یک شیء زمانی حقیقت دارد که شخص شما به وجود آن اعتقاد داشته باشید.

ماهی بزرگ با کارگردانی خوب “تیم برتون” فیلمی ‌است با مدل‌های بصری بسیار جذاب که می‌تواند فلینسکو (Felliniesque) نامیده شود چنان‌چه او نتواند به حقیقتی برتونسکویی (Burtonesgue) دست یابد.

این نکته هم وجود دارد که ادوارد فردی چاخان و قصه پرداز است. البته داستان‌هایی که می‌گوید نه تنها برای تفریح بلکه نوعی سادیسم است، مانند کسی که یک جک را بارها و بارها تعریف کند، البته برای گفتن آن هوش فراوانی دارد؛ و از سوی دیگر به نظر می‌رسد که ادوارد پیر عضو گروه “اسلو تاکرهای امریکایی باب و ریز” [یک گروه کمدی در آمریکا که توسط باب و ریز بنیانگذاری شده است] باشد.

فیلمی ‌دیگر هم با همین مضمون وجود دارد که در آن یک آدم چاخان در حال مرگ دایما خاطرات جوانی‌اش را بازگو می‌کند در حالی که افرادخانواده‌اش اطراف بستر مرگش حلقه زده‌اند؛ همسرش پسرشان را از اروپا به خانه فرا می‌خواند و پسرشان که از داستان‌های پدرش خسته شده است فقط در پی این است که حقیقت را از زبان پدرش بشنود .

این فیلم که هجوم وحشی‌ها نام دارد توسط “دنیس آرکاند” کارگردانی شده است و یکی از بهترین فیلم‌های سال است. هر دو فیلم یک احساس و هدف را تداعی می‌کنند و آن این که چه طور در آخر عمر ما به افسانه‌های زندگی‌مان وابسته می‌شوم و می‌خواهیم به آن‌ها معنی بدهیم. شخصیت این داستان‌ها قصه‌ها را نه برای دیگران بلکه برای خودشان تعریف می‌کنند چون احساس می‌کنند حقایقی مربوط به زندگی‌شان در این قصه‌ها نهفته است. تفاوت این دو فیلم، البته جدا از اختلاف گسترده‌ای که بین لحن کمدی انسانی آرکاند و رئیس سیرک در ماهی بزرگ وجود دارد، این است که آرکاند گذشته را به عنوان راهی برای رسیدن به کارکترهایش استفاده می‌کند اما برتون گذشته را برای رسیدن به جلوه های ویژه به کار برده است.

در ابتدا این احساس به ما دست می‌دهد که برتون به ادوارد پیر فقط همان قدر ارزش نهاده که از او به عنوان یک در ورودی برای راه پیدا کردن به خیالات بصری که می‌خواهد در فیلم بگنجاند استفاده کرده است. او قادر است به ما دهکده‌ای به آن زیبایی نشان بدهد که خیابان‌هایش توسط علف فرش شده است، آسمان، و همین طور یک گربه ماهی بزرگ، جادوگرها، شیرین کاران، دلقک‌ها و خانه‌های پر رفت و آمد را.

ما خود را در کنار “برتون”، کسی که مانند ادوارد پیر همان هنرها و مهارت‌ها را بارها و بارها بازیافت می‌کند و درخواست دارد که کسی قدم در آن بگذارد و منظور او را درک کند. زمانی که “برتون” این چینن عمل می‌کند ما را یاد فیلم‌های ایدوود ، شب قبل ا ز کریسمس، اسلیپی هالوی می‌اندازد. اما زمانی که به این شیوه عمل نمی‌کند ما فقط به جنبه‌ی خیالاتی و استعداد او در ساخت تکنیکی صحنه‌ها توجه خواهیم کرد، اما این نوع ترسیم او برای نشان دادن هدفی برای احیا کردن خودش حائز اهمیت است.

نوشته کانون ۴۵: ماهی بزرگ Big Fish / رؤیا یا واقعیت dream or reality اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.