نوشته ارواح مردگان Spirits of the Dead اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

پنجمین فیلم روزی “دستها روی شهر” نام دارد که به بررسی فساد و رانت خواری و رشوه گیری و فساد سیستماتیک میپردازد. دستها روی شهر، داستان سیاستمدارانی ست که با زور و قدرتی که دارند و با پولی که در جیب دارند، همه کس و همه چیز را میخرند. فیلم در ناپل ایتالیا فیلمبرداری شده است، همانجایی که روزی در آن متولد شد.
نقش اصلی فیلم را ادواردو نوتولا (با بازی زیبای راد استایگر) ایفای نقش میکند. ادواردو نوتولا متهم به فسادهای زیادی ست اما در پی حادثه ریزش ساختمان و کشته شدن افراد زیادی شده….
[presto_player id=52728]

نوشته معرفی فیلم سینمایی “دستها روی شهر” اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

نوشته دستها روی شهر اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

نگاهی به فیلم زندگی زیباست
فیلم زندگی زیباست Life Is Beautiful به کارگردانی ( روبرتو بنینی Roberto Remigio Benigni ) یکی از بهترین فیلم های انگیزشی است که مخاطب را تا آخر فیلم، میخکوب می کند. هدف اصلی فیلم این است که زندگی در هر شرایطی توسط خود ما رقم می خورد خوشبختی و شادی در زندگی به عوامل بیرونی بستگی ندارد بلکه خوشبختی در زندگی یک عامل درونی است که فیلم زندگی زیباست این مفهوم را به بهترین شکل ممکن به مخاطب خود می رساند.
[presto_player id=51355]

نوشته فیلم “زندگی زیباست “ ساخته “روبرتو بنینی“ اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

ملیت: سورا. ایتالیایی
تولد: ۷ ژوئیه ۱۹۰۱ ایتالیا
مرگ: ۱۳ نوامبر ۱۹۷۴ در ۷۲ سالگی فرانسه
سال‌های فعالیت: ۱۹۱۷ – ۱۹۷۴

زندگینامه

در ۷ ژوییه ۱۹۰۱ در سورای ایتالیا متولد شد و در۱۳ نوامبر ۱۹۷۴ از سرطان ریه در سن ۷۳ سالگی در گذشت.
اندک زمانی بعد از تولدش خانواده اش به ناپل نقل مکان کرد. پدرش امبرتو دسیکا کارمند بانک و بیمه گذار بود و رابطه بسیار نزدیکی با پسرش داشت و فیلم امبرتو د را بر اساس زندگی پدرش ساخت. با آغاز جنگ جهانی اول خانواده به فلورانس نقل مکان می کند جایی که ویتوریو ۱۴ ساله اولین نقش هایش را در نمایشهای کوچکی که برای سربازان زخمی بیمارستان ترتیب می دادند بازی کرد. برای ادامه تحصیل در رشته حسابداری به رم می رود و یه واسطه یک دوست خانوادگی بازی در یک فیلم صامت از آلفردو دی آنتونی را در سال ۱۹۱۷ تجربه می کند.
از سال ۱۹۲۳ کار در تئاتر را آغاز می کند.سال ۱۹۳۰ با ماریو کامرینی آشنا می شود و بار دیگر در فیلم سینمایی ظاهر میشود اما همچنان کار در تئاتر را ادامه میدهد و در سال ۱۹۴۹ به همراه همسرش جودیتا ریسونه و سرجیو توفانو گروه تئاتری خود را تشکیل میدهند که بیشتر درنمایشهای کمدی فعالیت داشت.
در سال ۱۹۴۴ با فیلمنامه ای از چزاره زاواتینی و بازی مارچلو ماسترویانی فیلم بچه ها نگاهمان می کنند راکارگردانی می کند که آغازگر فیلمهای نئورالیسم اوست. چهار فیلم دیگر در همین سبک میسازد که همگی شاهکارهای جهانی میشوند. واکسی ۱۹۴۶،دزد دوچرخه ۱۹۴۸، معجزه در میلان ۱۹۵۱ و امبرتو د ۱۹۵۲٫ از دیگر فیلمهای پر افتخارش می توان به طلای ناپل ۱۹۵۴، دو زن ۱۹۶۰، دیروز امروز فردا ۱۹۶۳ و باغ فینزی کوینتینی ۱۹۷۱ اشاره کرد.
عامل دیگر موفقیتهایش بازی سوفیا لورن در فیلمهایش است که حاصل آن جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن و اسکار برای فیلم دو زن است همچنین بخاطر بازی در فیلمهای امروز دیروز فردا،معجزه در میلان و گل های آفتابگردان از سوفیا لورن تقدیر شد.
به عنوان بازیگر بار دیگر با فیلم نان، عشق و فانتزی از لوئیجی کومنچینی و ژنرال دلا روور از روبرتو روسلینی در کنار جینا لولوبریجیدا به نقش آفرینی پرداخت.
از نقطه نظر عاطفی و خانوادگی از ازدواج اولش با جودیتا ریسونه در سال ۱۹۳۷ صاحب دختری بنام امی شد اما سال ۱۹۴۲ با هنرپیشه اسپانیایی ماریا مرکادر که در فیلمی از خود او مشغول بازی بود آشنا شد و بالاخره در مکزیک از همسر اولش جدا شد و با مرکادر ازدواج کرد.چون قانون ایتالیا طلاق را به رسمیت نمی شناخت برای گذر ازاین مانع ملیت فرانسوی گرفت و بار دیگر با مرکادر در پاریس ازدواج کرد. جاصل این ازدواج دو پسر بنامهای مانویل ۱۹۴۹ است که آهنگساز فیلم شد و دیگری کریستین ۱۹۵۱ است که راه پدر را دنبال کرد و بازیگر،کارگردان و فیلمنامه نویس سینما شد.ماریا مرکادر دختر عموی رامون مرکادر قاتل تروتسکی است.

دزد دوچرخه – ویتوریو دسیکافیلم شناسی

گل های ارغوانی ۱۹۴۰
مادلتا نمره اخلاق صفر ۱۹۴۰
ترزای جمعه ۱۹۴۱
سرباز گاریبالدی در صومعه ۱۹۴۲
بچه ها نگاهمان می کنند ۱۹۴۳
در آسمان ۱۹۴۵
واکسی ۱۹۴۶
دزد دوچرخه ۱۹۴۸
معجزه در میلان ۱۹۵۱
امبرتو د ۱۹۵۲
ایستگاه آخر ۱۹۵۳
طلای ناپل ۱۹۵۴
دو زن ۱۹۶۰
آخرین قضاوت ۱۹۶۱
گوشه گیران آلتونا ۱۹۶۲
دیروز امروز فردا ۱۹۶۳
ازدواج به سبک ایتالیایی ۱۹۶۴
شکار روباه ۱۹۶۶
جهانی نو ۱۹۶۶
زن ضربدر هفت ۱۹۶۷
زمان عشاق ۱۹۶۸
باغ فینزی کوینتینی ۱۹۷۰
گل آفتابگردان ۱۹۷۰
شوالیه مالت ۱۹۷۱
سفر ۱۹۷۴

جوایز

۱۹۴۶: جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان برای واکسی
۱۹۴۹: جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان برای دزد دوچرخه
۱۹۴۹: جایزه ویژه داوران جشنواره فیلم لوکارنو برای دزد دوچرخه
۱۹۵۱: نخل طلا جشنواره فیلم کن برای معجزه در میلان
۱۹۶۳: جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان برای دیروز امروز فردا
۱۹۷۱: جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان برای باغ های فینزی کوینتینی
۱۹۷۱: خرس طلایی بهترین فیلم جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برای باغ های فینزی کوینتینی

نوشته ویتوریو دسیکا Vittorio De Sica از پیشگامان نئورالیسم سینمای ایتالیا اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

کارگردان: فدریکو فلینی/ نویسنده: فدریکو فلینی، تولیو پینلی/ بازیگران: آنتونی کویین (زامپانو)، جیولتا ماسینا (چلسامینا)، ریچارد بیس‌هارت (فول)، آلدو سیلوانی (آقای زرافه)، مارچلا روره (بیوه)/ موسیقی: نینو روتا/ فیلمبردار: اتوللو مارتلی/ تدوین: لئو کاتوزی/ تهیه کننده: دینو دی لورنتی، کارلو پونتی/ عنوان اصلی: La Strada/ سیاه وسفید ، محصول ۱۹۵۴ ایتالیا، ۱۰۸ دقیقه/ برنده یک جایزه اسکار، ۸ جایزه و ۴ نامزدی متفرقه.

فیلم “جاده” در تاریخ ۱۴ مهر ۱۳۸۵ در بیست و هشتمین جلسه کانون تحلیل گران سینما در آگاه فیلم به نمایش در آمدم و مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت آنچه در پی می آید نظرات دکتر علی خزاعی فر است:

  جایگاه سینمای نئورئالیسم

به‌طور مختصر راجع به سه نکته می‌خواهم صحبت کنم:

نکته‌ی اول این است که فیلم جاده در سال ۱۹۵۴ توسط فللینی ساخته شد و جایزه‌ی اسکار را برد. حالا گاهی می‌توان گفت که اسکارها اتفاقی یا بنا به دلایل سیاسی و غیرهنری داده می‌شود ولی کارگردانی که چهار اسکار ببرد آن‌هم خارج از امریکا، نمی‌شود گفت کارش تصادفی است. این فیلم فللینی و مخصوصا فیلم‌های بعدی‌اش، کارهای بسیار بسیار حساب شده‌ای است و علت این‌که این فیلم، همیشه در صدر فیلم‌ها بوده یا اگر نبوده کارگردانش در سطح جهان از بهترین کارگردان‌ها بوده، این است که نمی‌شود فللینی را دست کم گرفت. فللینی یکی از تئوریسین‌های بسیار برجسته است که کارهایش از یک انسجام هنری و فلسفی خاصی برخوردار است. حالا چه‌طور فیلم جاده با شرکت یک پهلوان دوره‌گرد و یک زن نیمه‌دیوانه و یک دلقک می‌تواند یک شاهکار باشد؟ یعنی چه‌طور یک کارگردان با استفاده از این عناصر محدود، آن‌هم در یک محیط خیلی خیلی فقر زده می‌تواند شاهکار بیافریند؟ می‌خواهم بگویم راز شاهکار آفریدن چه در ادبیات و چه در سینما، این عظمتی نیست که ما خیال می‌کنیم. عظمت در توجه به شخصیت‌ها، پیام و رابطه‌ی بین انسان و جهان است. کمااین‌که شما در “مرد پیر و دریا” یک شخصیت محوری دارید. حالا اگر بخواهید یک شخصیت دیگر اضافه کنید باید ماهی را به‌عنوان یک شخصیت اضافه کنید. با دو تا شخصیت یک شاهکار خلق می‌شود و این‌جا (جاده) با سه شخصیت یک شاهکار خلق می‌شود و به‌نظر من شاهکار بودنش در این است که ما ببینیم رابطه‌ی بین این سه شخصیت چیست؟ که این فیلم را شاهکار می‌کند و گرنه اگر از جهات دیگری نگاه بکنیم نه فیلم‌برداری خاصی دارد نه هنرپیشه‌های فیلم خیلی خاص‌اند. هیچ‌چیز خیلی برتر و شاخصی ندارد. جز اندیشه‌ای که پشت این فیلم هست این یک نکته.

نکته‌ی دوم در مورد سینمای نئورئالیسم است. چون می‌خواهم جایگاه این فیلم را در سینمای نئورئالیسم روشن کنم مختصری راجع به این سینما می‌گویم. سبک نئورئالیسم یا فلسفه یا تکنیک نئورئالیسم در ایتالیا به‌وجود آمد. در اواسط جنگ جهانی دوم که هنوز ایتالیا اشغال بود، فیلم‌ساز‌ها گرایشی پیدا کردند به این‌که؛ به‌جای این‌که فیلم‌های ذهنی و خیالی بسازند فیلم‌های واقعی بسازند. البته در آن زمان اندیشه‌ی کمونیست بسیار قوی بود. آن‌قدر قوی که مانند ایران قبل از انقلاب اگر کسی فیلم غیر کمونیستی می‌ساخت، یعنی فیلمی می‌ساخت که زمینه‌های اجتماعی‌اش در آن آشکار نبود او را متهم می‌کردند به یک آدم ضد خلق. روشن‌فکر جماعت، در آن برهه نمی‌توانست خارج از دغدغه‌های کمونیست کار کند البته عنصر کمونیسم خیلی مؤثر بود. به‌هرحال روشنفکران آن دوران مثل ویسکونتی، روسلینی، دسیکا همه‌ی این‌ها کمابیش متأثر از اندیشه‌های کمونیستی مخصوصا ضدیت با فاشیست بودند. همه‌ی این‌ها دست به دست هم می‌داد که زمینه‌ای برای ظهور سینمای نئورئالیسم پیدا کند. حالا این سینما در واقع یک جور واکنش بود در برابر سینمای خیلی شیک هالیوود یا سینمای شیکی که در همان زمان در ایتالیا بود. این‌ها گفتند ما باید هنرپیشه‌های حرفه‌ای را کنار بزنیم و علاوه بر آن صحنه‌سازی‌های داخلی را کنار زدند و شروع کردند به مردمی کردن سینما. بهترین نمونه شاید رم شهر بی‌دفاع یا دزد دوچرخه است. فیلم جاده در واقع گاهی منتسب می‌شود به سینمای نئورئالیسم. ولی حقیقت این است که اگرچه در این فیلم کارگردان از آن غنای نئورئالیستی بهره می‌برد یعنی شما تا انتهای فیلم می‌بینید که پس‌زمینه‌ها همه بیابان‌های هنوز مخروبه در اثر جنگ و مردم فقیراند. تمام آن نشانه‌های نئورئالیستی هست ولی فقط در حد نشانه است. فیلم به مراتب از نئورئالیسم فراتر می‌رود. یعنی اگر ما بخواهیم دقیق‌تر راجع به فیلم صحبت کنیم، فیلم در یک مرحله‌ی انتقاد قرار می‌گیرد. فللینی دارد از آن سینمای نئورئالیستی فاصله می‌گیرد و می‌رود به سوی سینمایی که در چهل پنجاه سال بعد آن‌را توسعه داد؛ سینمای بسیار شخصی با نشانه‌هایی از زندگی شخصی خودش. همان‌طور که خود فللینی می‌گوید: “در جواب کمونیست‌هایی که می‌گویند چرا تو به سینمای نئورئالیسم خیانت کردی؟ گفتم؛ من هم‌چنان به واقعیت‌ها متعهدم اما نه فقط واقعیت‌های اجتماعی، بلکه واقعیت‌های ذهنی و متافیزیکی که این‌ها هم جزئی از واقعیت‌اند. واقعیت‌هایی که نه بیرون ما بلکه درون ما هستند” با این بیانیه در واقع فللینی سینمای جدیدی را آغاز می‌کند که یک سینمای خیلی شخصی‌تر و پیچیده‌تر است، ولی درعین حال غیرقابل درک نیست. خیلی خوب است که چندین فیلم از سینمای بعد از نئورئالیستی فللینی نشان دهیم. این تحول‌اش را می‌شود در آن سینما دید.

نکته‌ی سوم در مورد تفسیر فیلم است؛ می‌خواهم بگویم اگر فیلم را دیدید و در پایان در تحلیل شخصیت‌ها به نوعی ابهام رسیدید یا اگر به تفسیر خاصی رسیدید جای نگرانی نیست به خاطر این‌که این فیلم قرار بوده همین‌طور باشد. خود فللینی هم اظهار کرده که من می‌خواهم فیلم، پایانی مبهم برای شما- نه مبهم برای خودش- داشته باشد. هنرمند نمی‌آید کدهایش را به صراحت برای شما بیان کند و بگوید منظور من از این فیلم دقیقا این بود. خیلی اوقات هنرمندان به‌خاطر رد گم کنی یک کدهای دیگری می‌دهند که شما پی نمی‌برید او چه می‌خواسته بگوید. قصد همین بوده که هر کسی فیلم را جوری تعبیر کند و انصافاٌ فیلم جاده نشانه‌های بسیار زیادی برای تفاسیر مختلف دارد و من تفاسیر زیادی از این فیلم خواندم که هرکس وجهی از وجوه فیلم را دیده. مثلا شاید برایتان عجیب باشد اما فردی این فیلم را یک مثلث عشقی دیده بود. مثلا چیزی مثل سنگام. ولی خیلی خیلی متعالی‌تر به این معنا که یکی از آن‌ها که همان دلقک است، وقتی که دید این دختر خیلی به “زامپانو” وابسته است خودش را کنار کشید در حالی که ابتدا اصرار داشت که تو با من بیا ولی بعد خودش را کنار کشید و زمینه‌ی نزدیک شدن این‌ها را به هم فراهم کرد.

ولی تعبیر من از فیلم جاده این است که این فیلم در واقع یک تراژدی است لفظ جاده یک سمبل است؛ سمبل زندگی. حرکت در جاده، حرکت در جاده‌ی زندگی. زندگی‌ای که خودش یک تراژدی است. حالا این تراژدی چه‌جور به‌وجود می‌آید؟ و چرا زندگی به تراژدی ختم می‌شود؟ یا در واقع تراژدی زندگی چیست؟ جواب این است که آدم‌ها نمی‌توانند هم را خوب درک کنند. یعنی این‌جا یک اختلال در ارتباط هست. آدم‌ها نمی‌توانند قدر موقعیت‌هایی را که همان‌موقع در اختیارشان است بدانند فقط می‌توانند در از دست رفتن موقعیت‌ها حسرت بخورند. پس در واقع این فیلم بیانگر تراژدی است به این اعتبار که آدم‌ها نه قدر موقعیت‌ها را می‌دانند و نه می‌توانند با هم ارتباط برقرار کنند. حالا با این کلید ما می‌توانیم برگردیم و فیلم را دوباره تفسیر کنیم و همه‌چیز را با این الگویی که من عرض کردم ببینیم.

در پایان لازم است به این نکته اشاره کنم که شخصیت “جلسومینا” در واقع یادآور شخصیت چارلی چاپلین است که از دو عنصر رقت و کمدی ساخته شده. این شخصیت کلا در سینما به شخصیت چارلی گرایی معروف است که بیانگر شخصیت آواره‌ی چارلی است. شما همین‌طور که به کارهایش می‌خندید هم‌زمان احساس رقتی به او دارید. فللینی این شخصیت را از چارلی قرض گرفته ولی در عین حال در این فیلم شخصیت‌های جدیدی عرضه کرده که دیگران اذعان داشتند که شخصیت‌هایشان را از این فیلم اقتباس کردند. از جمله “اسکورسیزی” که گفته آن‌چه در این فیلم برایم مهم بوده سه شخصیت متمایز است که من شخصیت فیلم‌هایم را از این‌ها گرفته‌ام به‌عنوان آدم‌هایی که خودشان را از بین می‌برند و خودشان به نابودی خودشان اقدام می‌کنند و نمی‌توانند به‌درستی با جامعه ارتباط برقرار کنند.

• منبع: سایت آگاه فیلم
• –علی خزاعی فر (بحث) ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۵۲ (IRDT)

نوشته جایگاه سینمای نئورئالیسم اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

فیلم افسانه ۱۹۰۰

(به انگلیسی: The Legend of 1900؛

نام اصلی به ایتالیایی: La Leggenda del Pianista sull’Oceano)

فیلمی به کارگردانی جوزپه تورناتوره می‌باشد که در سال ۱۹۹۸ با بازیگری تیم راث ساخته شد.

این فیلم بر پایه نمایشنامه تک‌گویی «نووچنتو» اثر الساندرو باریکو ساخته شده است.

خلاصه داستان:

یکی از کارکنان کشتی کودکی را در کشتی پیدا می‌کند و او را به فرزندی قبول می‌کند. از آنجایی که آن کودک را در آغاز سال ۱۹۰۰ پیدا می‌کنند اسم او را ۱۹۰۰ می‌گذارند. کودک بزرگ می‌شود اما پدر خواندهاش در حادثه‌ای در داخل موتورخانه کشتی جانش را از دست می‌دهد.

یک شب که همه در کشتی خواب هستند متوجه می‌شوند که یک نفر در حال نواختن پیانو است و او کسی نیست جز ۱۹۰۰ که کودک است و این کارش باعث تعجب همه می‌شود. چندی بعد وی به یک نوازنده بزرگ پیانو تبدیل می‌شود. به طوری که آوازه کارهایش به بیرون از کشتی هم می‌رسد…

۱۹۰۰ در کشتی دختری را می‌بیند و به نوعی عاشق او می‌شود، یک بار هم می‌خواهد از کشتی به خاطر آن دختر پیاده بشود و به دیدن او برود اما باز هم منصرف می‌شود.

سرانجام کشتی نابود می‌شود و می‌خواهند کشتی را منفجر کنند و از بین ببرند، دوست قدیمی او می‌آید و می‌گوید که یک نفر در آن کشتی هست. به داخل کشتی می‌رود و ۱۹۰۰ را پیدا می‌کند صحبت‌های زیادی بین ۱۹۰۰ و دوستش رد و بدل می‌شود و در نهایت ۱۹۰۰ در کشتی می‌ماند و کشتی منفجر می‌شود و ۱۹۰۰ در همان کشتی که در آن به دنیا آمده بود و زندگی کرده بود جان خود را از دست می‌دهد.

• دکتر جواد ابوالفضلی اصفهانی:

صید حقیقت در طوفان و ظلمت

• افسانه ۱۹۰۰

۱۹۰۰ با مهاجرت اروپائیان به آمریکا متولد می‌شود. او در محیط تاریک، سرد و خشن همراه کارگران رشد می‌یابد در حالی که مجسمه آزادی سلطه هولناک خویش را بر کشتی در حال لنگر انداختن آنان به نمایش می‌گذارد. او استعداد فرا رفتن به اوج را در قالب هنر نوازندگی به نمایش می‌گذارد در حالیکه استعداد فرو رفتن در اعماق دیگران و مشاهده سقوط آنان را دستمایه هنر خویش می‌سازد. او روانشناسانه به زندگی افراد توجه نموده و بر اساس زشتیها و زیبایی‌های زندگی آنان پیانو می‌نوازد. قطعات موسیقی او هر یک شرح حال فردی است. بدین‌سان او با همزیستی با هنر موسیقی، بینایی، بیداری و آگاهی منطقی را کسب نموده و آموخته است که چگونه خویش را در ساحل هنر به آرامش برساند و از هیاهو و طوفان نهراسد. این موضوع با نواختن پیانوی متحرک در اقیانوس متلاطم به وجه زیبایی به تصویر کشیده شده است.

او به دنبال زندگی با داد و عزت و صید حقیقت در طوفان و ظلمت است که آوازه‌اش مرز را در می‌نوردد و نوازنده شهره جاز، نماینده‌ی هنری جامعه‌ی نوپای آمریکا، آوازه او را تحمل نمی‌کند. نوازنده جاز زاییده و شتاب دهنده همه شور وشوق‌های دروغین و هوی و هوس‌ها است و ریشه‌ای از تاریخ یا فرهنگ و هنر ندارد. او شیفته مقام و شهرت خویش است. سایه هیولاگون، سهمگین و سنگین نوازنده جاز آمریکایی نشانی از استحمار و استثمار را به همراه دارد. این فضا با سکوت خفقان‌آور همراه می‌شود بر خلاف طول فیلم که موسیقی همراهی می‌نماید. سکوت با صدای ریزش مشروب در گیلاس به خواست نوازنده استعمارگر می‌شکند. شراب و جاز دو عنصر همسو برای هوس‌رانی به هم می‌پیوندند. او ۱۹۰۰ را به رقابت موسیقی می‌طلبد، جنگی هنری، فرهنگی و خلاقیت!!

۱۹۰۰ پاپس می‌نهد زیرا که از این نبرد سودی حاصل نخواهد شدو سخن با اهل دل باید گفت! مسلم است که شیفتگان جاز و استحمارشدگان در صورت مغلوب شدن ستاره محبوب‌شان از او دست برنمی‌دارند زیرا اوست که فضای شهوانی کنونی را برایشان بقاء می‌بخشد. اما ۱۹۰۰ بخاطر اطرافیان خویش و کاهش مشکلات آنان تن به مبارزه می‌دهد و با تمام وجود دکمه‌های پیانو را می‌نوازد با طوفانی که بر می‌انگیزد ماسک چهره افراد را می‌درد و بر ملاء می‌سازد و واقعیت آنان را عیان می‌کند. با روشن کردن سیگار به کمک سیم‌های پیانو جلوه‌ای از شور و جنبش و تلاش خویش را به جلوه درمی‌آورد. اما افسوس که اهل دلی وجود ندارد تا آن آگاهی و شناخت را تکثیر کند و این زیبایی را بفهمد و بتواند جلال انسانیت را به عرصه ظهور درآورد. اینان همانا اسیران آزادند.

نقطه اوج دیگر داستان صحنه تصمیم برای پاگذاری بر روی زمین و خارج شدن ۱۹۰۰ از کشتی است. او انسانی مستقل و انتخابگر است و در جامعه نو پای آمریکا ریشه‌ای از تاریخ، فرهنگ و هنر نمی‌یابد تا به اتکاء آن خودش را بسازد و تولدی جدید یابد. چه بسا سقوط انسانیت خویش را می‌نگرد. در ورای چهره شهر، هوشیارانه عیش و نوش و دروغ و خیانت را می‌بیند. در میان غوغای کوبیدن و ساختن و هیاهوی پیشرفت علم و اندیشه و فرهنگ و تمدن گام خویش را از رفتن باز می‌دارد و به کشتی خویش پناه می‌برد و به نفی قدرت شکننده آنان می‌پردازد. شاید تلنگری به نخبگان می‌زند که ماواء و بهشت برین خویش را ینگه دنیا می‌دانند. آنان که نبوغ و هوشیاری و استقلال شخصیت و شهامت اخلاق و عشق به فضیلت و آشنایی و درک زیبایی‌های انسانی و شکوه وجلالت روح و شناخت ارزش‌های معنوی و هر آنچه باید باشد را در آن سوی آب‌ها جستجو می‌کنند. اگر چه بنای استحمار فرهنگی هنری را فرو نمی‌ریزد لیکن آرزوی عدالت و هوای آزادی و نیاز به برابری و آگاهی و دشمنی با نظام‌های سلطه را در دل‌ها زنده نگه می‌دارد.

او انسانی آگاه است آن‌گونه که باید باشد و نیست او می‌داند که بدان‌گونه که هست نمی‌ماند و نمی‌تواند بماند و نمی‌گذارندش که بماند و از سویی ماسکی را که می‌خواهد بر چهره‌اش بزنند نمی‌خواهد بپذیرد. می‌خواهد خود تصمیم بگیرد خود انتخاب کند وچهره خویش را خود آگاهانه و مستقل و اصیل ترسیم نماید. می‌داند ماسک جدید انسانیتش طرحی وحشی و شهوانی شبیه آن فربه‌ها و خپله‌ها و کچل‌‌های موضوع آهنگ‌هایش دارد.

در صحنه پایانی سمسار ترمپت را به دوست نوازنده او می‌دهد و می‌گوید داشتن یک داستان خوب بهتر از یک ترمپت قدیمی است. آری خلاقیت و تداوم آن بهتر از عناصر ماد‌ی حتی مفید می‌باشد.

• تاریخ : جمعه ۱۶ تیر ۱۳۸۵
• منبع: سایت آگاه فیلم

نوشته صید حقیقت در طوفان و ظلمت اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

عباس کیارستمی Abbas Kiarostami

ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت

• منصور واحدی
• تاریخ ارسال: ۸۵/۰۲/۲۵
• کانون تحلیل گران سینما
• منبع: سایت آگاه فیلم

۱) طعم گیلاس فیلمی است چند لایه که می‌توان از آن روایت‌ها و برداشت‌های گوناگونی به‌عمل آورد.

۲) سبک کار کیارستمی غیر قراردادی و الهام گرفته از موج نو فرانسه و نئورئالیسم ایتالیا است.

۳) فیلم، ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت است.

۴) قصه‌ی فیلم با این‌که درباره‌ی مرگ و خودکشی است، اما تفکری مثبت نسبت به زنده‌ماندن و زندگی دارد.

۵) فیلم به شکلی زیبا و در قالب یک شعر تداوم زندگی را نشان می‌دهد و این‌که زندگی بدون آقای بدیعی یا هر کس دیگر ادامه دارد.

۶) کیارستمی در فیلم طعم گیلاس به مسأله‌ی خودکشی از دیدگاه‌های متفاوت می‌پردازد بدون آن‌که از ایده‌ای طرفداری کند.

۷) به‌نظر می‌رسد کیارستمی، خودکشی قهرمان فیلم‌اش را بهانه‌ای قرار داده تا به کشف زندگی و زیبایی‌هایش بپردازد.

۸) آقای بدیعی قهرمان فیلم همان‌قدر که درباره‌ی مرگ خویش می‌اندیشد درباره‌ی جریان دفن پس از مرگ نیز نگرانی دارد.

۹) فیلم‌های کیارستمی مشخصه‌های خاص خود را دارند. جاده‌های مارپیچ، حرکت انسان‌ها و ماشین‌ها در آن، که از خانه دوست کجاست؟ شروع و در زندگی و دیگر هیچ، زیر درختان زیتون، طعم گیلاس و باد ما را خواهد برد ادامه یافت و نمایانگر انسان‌هایی است که یک سفر مکاشفه‌وار را برای یافتن سؤالات خویش شروع می‌کنند.

۱۰) فیلم با قراردادن یأس آقای بدیعی در مقابل شور و حال کارگران و دیگرانی که در طول فیلم قهرمان داستان با آن‌ها برخورد می‌کند جنبه‌های متفاوت تفکرات انسان‌ها را برای زندگی کردن نشان می‌دهد. با این ایده که زندگی زیباست و باید مفهوم حقیقی زندگی را بین انسان‌هایی جست‌وجو کرد که بدون‌ این‌که مأیوس شوند، زندگی می‌کنند.

۱۱) در فیلم مشخص نمی‌شود که آقای بدیعی اصلاً که هست؟ چه‌کاره است و چرا قصد خودکشی دارد ولی به‌نظر می‌رسد که او نماینده‌ی انسان‌های معترض می‌باشد که دچار یأس فلسفی گشته و به پوچی و بیهودگی رسیده‌اند.

۱۲) جاده‌های خاکی و گرد و خاک تأکیدی بر آن است که آقای بدیعی میل دارد به خاک برگردد.

۱۳) گاهی به‌نظر می‌رسد آقای بدیعی اصلاً قصد خودکشی را ندارد و به دنبال افرادی می‌گردد که با او همدلی و همراهی کنند.

۱۴) در قسمت‌های آغازین که صحبت از مرگ و خودکشی است او از جاده‌های سنگلاخ، پر گرد و خاک، برهوتی با طبیعت نازیبا که تنها پرندگانش کلاغ‌ها هستند عبور می‌کند و آن‌گاه که صحبت از طبیعت و زندگی است به‌تدریج جاده‌ها زیبا و سرسبز می‌شوند همراه با آوای پرندگان. و کارگردان به زیبایی ارتباط بین زندگی و طبیعت را به‌صورت نمادین نشان می‌دهد.

۱۵) قسمت پایانی فیلم، غیرمنتظره است که یک لحظه تماشاگر را دچار حیرت می‌کند، کارگردان قضاوت نهایی را به‌عهده‌ی تماشاگران می‌گذارد.

نوشته ستایشی لطیف و شاعرانه در وصف زندگی و طبیعت اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.