آوای برنادت یا آهنگ برنادت (به انگلیسی: The Song of Bernadette)، نام فیلمی است دربارهٔ زندگی برنادت سوبیرو، که در سال ۱۹۴۳ و به کارگردانی هنری کینگ ساخته شد.

فیلمنامهٔ فیلم بر اساس روایتی که فرانتس ورفل از سرگذشت برنادت سوبیرو در رمان آوای برنادت داشته، نوشته شده‌است.

این رمان در سال ۱۹۴۲ منتشر شد و یکی از پرفروش‌ترین رمان‌های آن زمان بود.

فیلم آوای برنادت، در سال ۱۹۴۳ برندهٔ ۴ جایزهٔ اسکار از جمله جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن برای جنیفر جونز، جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری، جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم و جایزه اسکار بهترین دستاورد هنری شد.

این فیلم همچنین برای ۸ جایزهٔ اسکار دیگر از جمله جایزهٔ اسکار بهترین فیلم، نامزد بود.

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

آوای برنادت
The Song of Bernadette

با سلام خدمت دوستان.

مایلم نکته ای درباره فیلم آواز برنادت بگویم. این فیلم در زمان خود بسیار محبوب بود و معمولا آن را فیلمی مذهبی تلقی می‌کنند. دختری راهبه به نام برنادت که در صومعه ای زندگی می‌کند مدعی میشود که مریم مقدس را در بیداری دیده است. آنچه باعث جذبه این فیلم می‌شود زبان سینمایی آن است. اعتقاد دینی تا زمانی که به زبان سینمایی بیان نشده در حد شعار باقی میماند.

در این فیلم ادعای برنادت در تقابل جدی با ادعای کسانی است که معتقدند برنادت یا دروغ میگوید یا اشتباه می‌کند. اگر این تقابل نبود زبان و منطق سینمایی به وجود نمی آمد. و این تقابل به صورتی است که افرادی می‌توانند فیلم را ببینند و ادعای برنادت را باور کنند و افرادی هم می‌توانند فیلم را ببینند و ادعای برنادت را باور نکنند. هر دو گروه برای خود دلایل و شواهدی ا ز خود فیلم دارند.
در چنین فیلم‌هایی بیننده باید در برابر دو وضعیت قرار بگیرد و هر دو وضعیت باید به عدالت توصیف شود تا بیننده بتواند خود قضاوت کند. بیننده نباید احساس کند که یک باور دینی یا یک ایدئولوژی معینی را دارند به او میفروشند.

این دو وضعیت ممکن است دو وضعیت خود یک فرد باشد (مثل توپهای سان سبستین) یا و ضعیت دو گروه متفاوت باشد. فیلم آوازر برنادت البته کاملا عدالت را رعایت نمی‌کند و کفه ترازو را به نفع مذهب (مسیحیت) سنگینتر می‌کند.

بیننده جوان امروزی بعید میدانم مثل جوان پنجاه سال پیش اینقدر راحت تسلیم ایدئولوزی بشود. حال تصور کنید وضعیت فیلمهای ایرانی را که در آن نه تغییری در حالت اعتقادی فرد اتفاق می افتد و نه دو وضعیت متضاد با هم مقایسه میشوند. انگار ایدئولوژی به خودی خود این قدرت را دارد که بیننده را مجاب کند بی انکه محک بخورد.

*

من هم از دیدن فیلم هنوز لذت می‌برم چون به نظر من اگر چه فیلم تا حدی تبلیغاتی است ولی تبلیغات را درست انچام داده و به مخاطب توهین نکرده. به هر دو طرف ماجرا احترام گذاشته و سعی کرده بیطرف بماند.

شما اگر چند نسخه سینمایی ژان دارک را دیده باشید تفاوت میان آنها د ر همین نکته است.

ژان دارک هم دختری بود که ادعایی از همین جنس داشت. علاقه شما به فیلم ناشی از تمایل درونی شما به نوعی معنویت دینی است. و همین تمایل درونی شماست که فیلم ر ا برایتان تفسیر میکند. اگر تمایل دیگری داشتید تفسیر دیگری از فیلم میدادید. به قول امروزیها، معنی در اثر نیست در بیننده است. این ما هستیم که با مجموعه دانش و بینش مان به اثر معنی میبخشیم.

*

من یک نکته دیگر هم اضافه کنم و آن این که ماوراالطبیعه محسوس و عینی نیست بلکه همیشه جایی معقول برای شک وجود دارد. کمتر کسی با عقل به یقین میرسد. دل و عقل با هم کار میکنند تا ما را به یقین میرسانند. گاهی هم فقط دل است که کار می‌کند. پس مقولات ماورا طبیعی اموری عقلانی نیستند بلکه احساسیند و عقل برای توجیه احساس به کار گرفته می‌شود.

منظورم این است که فیلم دینی باید یک چنین وضعیتی را در مقابل بیننده قرار بدهد، یعنی همان حالت میان شک و یقین را، که در عالم واقع وجود دارد و بگذارد بیننده خود تصمیم بگیرد.
*
من فکر می‌کنم اگر سیر تحول در سینمای دینی هالیوود و به طور کلی در کل سینمای جهان را بررسی کنید می‌بیند که به تدریج از فیلمهای یکطرفه و تبلیغاتی (مثل ده فرمان) که برای بیننده معتقد به مذهبی خاص ساخته میشد به تذریج فاصله گرفته ایم و به اعتقادات بیننده بیشتر و بیشتر توجه کرده ایم. بیننده قرن بیست و یکم واقعا خیلی پیچیده تر شده و حساستر.

*

جناب سیف عزیز و بزرگوار.

از لطف شما تشکر می‌کنم.

فقط این نکات را من در ضمن یک بحث در گروه  نوشتم و  در جواب به شوال مشخصی مطرح شده است.

اگر منبع این گفتار را بنویسید بهتر است.

مثلا «برگرفته از یک بحث گروهی درباره فیلم آواز برنادت».

در ضمن مجله مترجم هم دوباره فعال شده.

لذا عبارت تا زمان تعطیلی را لطفا حذف کنید.

با تشکر و  ارادت همیشگی

نوشته آوای برنادت اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.

کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس: کیم کی- داک
تهیه‌کننده: سوما چانگ
مدیر فیلم‌برداری: بائک دانگ
موسیقی: بارک لی- وونگ
تدوین: لی سانگ- کیو
محصول: ۲۰۰۳ آلمان و کره شمالی
مدت نمایش: ۱۰۳ دقیقه
بازیگران: یئونگ سوا، کیم کی- داک، کیم یانگ مین…

داستان فیلم:
فصل‌هایی از زندگی یک مونک جوان

آگاه فیلم: ۸۵۱۱۲۷
بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار

کانون تحلیل‌گران سینما

بهار، تابستان، پاییز، زمستان … و بهار
Spring, Summer, Fall, Winter … and Spring
فیلم چهارچوبی بودایی دارد
Videos framework Buddhist

فیلمی است محصول کره که برنده‌ی جوایز متعددی شده است. البته نام این فیلم ممکن است کمی نامتناسب یا مسخره به نظر بیاید، اما در واقع نام آن بسیار دقیق انتخاب شده. ارزش‌ این فیلم در کشمکش‌ها و تم‌های مختلف آن است به طوری‌که آرامش و خشونت، عشق مقدس و مذهبی و عشق کفرآمیز، بی‌پروایی و خرد را در یک تعادل همیشگی پهلوی هم نگه می‌دارد.

فیلم “کیم” که خود او نقش اصلی آن را بازی می‌کند (به‌عنوان راهب بزرگسال) تحقیقی است شعر مانند از جوانی و پیری و جنگ بین معنویت و شهوانیت که در یک جنگل دورافتاده‌ی کوچک، یک صومعه‌ی شناور به نام جاسان‌پاند در وسط یک دریاچه‌ی کوهستانی در کشور کره اتفاق می‌افتد. در آن‌جا آداب زندگی در انزوا و تنهایی توسط دو راهب به نمایش درآمده است.

طبیعت و ابدیت پس زمینه‌ی قصه‌ی بی‌انتهای “کیم” شده است: جنگل‌های هموار و قله‌ی کوه‌ها، دریاچه‌ی نیم‌شفاف و آسمان وسیعی که همه‌ی این‌ها را در احاطه‌ی خود درآورده است. ابتدا دو شخصیت اصلی فیلم را مشاهده می‌کنیم در فصل بهار که یکی از آن‌ها یک راهب پیر (ا یانگ سو) و دیگری فقط یک بچه (کیم جانگ‌هو) است. در تمام طول این پنج فصل که در تیتر این فیلم آمده راهب پیر به سمت مرگ می‌رود و بچه به پسری خوش‌بنیه (سو جو کیانگ)، جوانی ناآرام (کیم یانگ‌مین) و سرانجام به بلوغ می‌رسد (که به عنوان یک راهب بزرگسال،‌ در اپیزود آخر توسط خود “کیم کی‌- داک” اجرا می‌شود).

در خلال این پنج فصل- که با وجود این‌که حوادث عملا در طول سال‌ها و دهه‌ها اتفاق می‌افتند، ما به ترتیب آن را می‌بینیم- ما دو تجربه‌ی فراوان بدبختی و لذت را مشاهده می‌کنیم.

در بهار راهب جوان‌تر زمانی که مونک پیر او را برای آزار رساندن به یک قورباغه، ماهی و مار دستگیر کرد درس سختی می‌گیرد. در تابستان، پسر عاشق یک دختر می‌شود (ها یئو- جین) که برای بهبودی بیماری‌اش به صومعه فرستاده می‌شود؛‌ بعد از دوره‌‌ی طغیان جنسی، او تصمیم می‌گیرد که با دختر آن‌جا را ترک کند. در پاییز پسر که اکنون یک مرد جوان است، برمی‌گردد،‌ به‌عنوان کسی که از قانون به‌طرز بدی فراری شده است، و داستان برگشتی خشن و عجیبی به خود می‌گیرد که در اپیزود آخر زمستان و برگشت بهار به وقوع می‌پیوندد.

ممکن است فیلم خیلی مذهبی و خسته‌کننده به نظر بیاید، اما سبک آن درواقع چنین نیست. فیلم چهارچوبی بودایی دارد، اما احساساتی که فیلم را دربر می‌گیرد جهانی است و شور و هیجان را به ارمغان می‌آورد، نه‌تنها برای فیلم‌برداری زیبای بیک دونگ- هیون، بلکه هم‌چنین تعادلی که “کیم” در همه‌ی عناصر داستان به وجود آورده است. هم‌چنان که زندگی را از میان چشمان دو غریبه در دنیای بیگانه‌ی خودشان می‌بینیم، ما همه‌ی تجارب زندگی را با همه‌ی آرزوها، خشونت‌ها و بی‌رحمی‌هایش- و با همه‌ی زیبایی‌هایش،‌ مهربانی و خوشی و لذت را به خوبی می‌بینیم.

“کیم” در سینمای جدید کره چهره‌ای مهم محسوب می‌شود. در فیلم‌های قبلی‌اش به فراوانی دیده می‌شود که او به زندگی مدرن در کره و مشکلات آن پرداخته است، یعنی جنایت و سکس. و در این‌جا به نظر می‌رسد که او از این درونمایه‌ها دوری جسته اما درواقع او این تم‌ها را از زاویه‌ی دیگری مورد بررسی قرار داده است، از زاویه‌ی بهتری. این یک فیلم حیرت‌انگیز است. برای تماشا کردن شخصیت‌هایی که به‌سوی بهترین‌ها در بودا حرکت می‌کنند که ما می‌بینیم در یاساجیرو ازو کلاسیک ژاپنی و در فیلم‌های ازو، حرکت از میان چرخه‌ای که بدون پایان تکرار می‌شود- زیبایی، غم، فصل‌های زندگی … و دوباره بهار.

مترجم: فرزانه قنبری
ارسال به سایت آگاه فیلم : ۳ بهمن ۱۳۸۵

نوشته کانون ۴۷ : بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار اولین بار در SAYF.IR. پدیدار شد.