در نهایت، «پرسونا» آینه‌ای است که برگمان در برابر سینما، روان انسان و مخاطب قرار می‌دهد.

· برای سینما: پرسونا نشان می‌دهد که سینما می‌تواند از روایت خطی فراتر رفته و به کاوشی تجربی و ذهنی تبدیل شود.

· برای روان انسان: نشان می‌دهد که «خود» یک کل یکپارچه نیست، بلکه مجموعه‌ای درهم‌ریخته از نقش‌ها، امیال سرکوب‌شده و ترس‌هاست.

· برای مخاطب: ما مانند آلما هستیم که به چهرهٔ الیزابت (فیلم) خیره شده‌ایم و در نهایت، تصویر خود را در آن می‌بینیم. این فیلم از ما می‌پرسد: نقاب شما چیست؟ و اگر آن را بردارید، چه چیزی باقی می‌ماند؟

سخن پایانی برگمان که شما نقل کردید، کلید فهم فیلم است: «واقعیت سینمایی هم مثل واقعیت انسانی، چیزی جز نقاب و فریب نیست.» بنابراین، «پرسونا» نه یک پاسخ، که یک پرسش وجودی بزرگ و بی‌پایان است که بر پردهٔ سینما نقش بسته است. این اثر، یکی از نادر فیلم‌هایی است که خود را همزمان با موضوعش می‌سازد و از این رو، هنوز هم تازه، چالش‌برانگیز و عمیقاً الهام‌بخش باقی مانده است.