افسانه ۱۹۰۰

فقط نت‌ها سخن می‌گویند

• تاریخ ارسال: ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۶
• منبع: سایت آگاه فیلم

همان‌طور که می‌دانید “ژوزپه تورناتوره” شاگرد “برناردو برتولوچی” بود و کمی دیر به سینما آمد. یک حس نوستالژیا در همه‌ی فیلم‌های “تورناتوره” به‌خصوص “سینما پارادیزو” و “افسانه ۱۹۰۰” بسیار مشهود است. شما اگر دقت کنید می‌بینید که المان‌های بسیار مشترکی بین این دو فیلم به چشم می‌خورد – کودکی که به‌نوعی جوهره‌ی هنری دارد – در “سینما پارادیزو“، سینما و در “افسانه ۱۹۰۰”موسیقی است. یک نکته‌ی مهم که لازم است این‌جا ذکر کنم همکاری نزدیک و صمیمانه‌ی “تورناتوره” و استاد موسیقی “موریکونه” است که در جهان موسیقی بالاخص موسیقی فیلم بسیار شناخته شده است. کارهای متفاوت ایشان برای اکثر فیلم‌ها که نمونه‌ی با ارزش آن در فیلم “خوب، بد، زشت” است. در فیلم “سینما پارادیزو” هم با “تورناتوره” همکاری کرد. قوت این فیلم در موسیقی است و موسیقی اصلا خسته کننده نیست و نواختن پیانو به شما شور و حالی می‌دهد و این قدرت جادویی “موریکونه” است که در این فیلم به‌طور بارز نمایان می‌شود.

در جاهایی از فیلم که می‌خواهد معنا شود به‌گونه‌ای موسیقی در آن حرف می‌زند. در جایی از فیلم “ماکس” می‌گوید که: “این قطعات را چه‌طور می‌نوازی؟” ۱۹۰۰ می‌گوید: “اون خانم رو می‌بینی موسیقی روحش این‌طوره، اون آقا رو ببین که چه‌طور لباس پوشیده” و در واقع ۱۹۰۰ هارمونی روح همه‌ی افراد را می‌گیرد و با نت پیاده می‌کند با همان کلید‌هایی که به گفته‌ی خودش محدود است و روح انسان که بی‌انتهاست. دوئل‌اش با “جلی مورتون” مبدع موسیقی جاز که می‌خواست این موسیقی زمینی و آن موسیقی الوهی را در تقابل با هم نشان دهد که چه‌قدر با هم متفاوتند.

“جلی مورتون” یک تکنسین بود و یکی از نقاط اوج فیلم دوئل موسیقی بود. موسیقی با موج دریا هماهنگ است.

استفاده‌های تکنیکی، استفاده از نریشن عنصر روایی در کارهای “تورناتوره” زیاد است. نگاه “تورناتوره” را به هستی در جملات پایانی فیلم جایی که با “ماکس “صحبت می‌کند می‌شنویم. و در پایان طبعا نباید همه‌ی افتخارات این فیلم را به حساب آقای “تورناتوره” واریز کرد بلکه “موریکونه” هم در این فیلم سهم بسزایی دارد.