پاییز – نوشین وفادار، حمیدرضا گیلانی‏ فر

به نام او که رنگ‏ها را آفرید

” بهار با تو درختی است بی نهایت سبز

دریغ و درد از این بادهای پاییزی ” [۱]

پاییز را دوست داریم. شاید بیشتر از هر فصلی.

چشم‏ هایمان را دیگر بار شستشو می‏دهیم و انگاره‏هایمان را نسبت به پاییز گاه مرور می‏کنیم:

” خزان یا برگ‏ریزان، فاصله بین تابستان و زمستان فاصله میان اول اعتدال خریفی و اول انقلاب شتوی ” [۲]

” مدت ماندن آفتاب در بروج میزان و عقرب و قوس ” [۳]

و در اندیشه و احساس جمعی:

بزرگترین تراژدی و سرود خون آور طبیعت

” یک باد سرد می‏ آید

و برگ‏ها

از شاخه‏ ها جدا شده می‏ افتند. . . ” [۴]

” راهزن زیبایی‏ های طبیعت ” و یا

” تفسیر زیبایی‏ های از دست رفته ”

” . . . پاییز

” . . . پاییز

تنها نه کار مرا بلکه

کار شما و درختان را هم

دشوار می‏ کند ” [۵]

و پاییز طبیعت نمادی از سه چهارم زندگی . . . در سراشیبی پایان

هم چون پاییز عمر . . . روزگار پیری

و پیری؟

نه فقط بیماری و انتظار مرگ که

” مرگ یعنی: نه من، نه دوست، نه برگ ” [۶]

و پیری یعنی پختگی . . . کمال من،

عمق دوستی

و رنگ برگ

آری رنگ برگ، هم چون رنگ پاییز

” بنشسته گوشه جسته به‏ جایی که بود مرد

رویش ز خشم خون و در اندیشه گاه زرد

پاییز صولتی دمساز با بهار ” [۷]

پس پاییز، رنگ است، زرد است، نارنجی است

و پاییز، حرکت است

و حرکت، زندگی است

” بندی گسسته است

خوابی شکسته است

رؤیای سرزمین

افسانه‏ ی شکفتن گل‏ های رنگ را

ازیاد برده است . . . ” [۸]

و زندگی در بستر خش خشِ

برگ‏ های رنگی،

حوض موسیقی است

• [۱] سلمان هراتی
• [۲] فرهنگ عمید
• [۳] فرهنگ معین
• [۴] سلمان هراتی
• [۵] سلمان هراتی
• [۶] فریدون مشیری
• [۷] نیما
• [۸] سهراب سپهری

---

• نوشین وفادار
• حمیدرضا گیلانی‏ فر

---

• تاریخ ارسال: ۸۳/۱۰/۱۵
• منبع سایت آگاه فیلم