زندگی با "بی پولی" جریان دارد ...

“بی‌پولی”، دومین ساخته “نعمت الله” پس از “بوتیک”، ادامه‌ی همان دغدغه‌هاست که این‌بار در فضایی دیگر و در موقعیتی متفاوت به تصویر کشیده شده است. نویسندگان اثر، “نعمت‌الله” و “مقدم‌دوست”، به‌خوبی توانسته‌اند با پرداخت جزییات، سوژه‌ای را که می‌توانست شعاری و نخ‌نما باشد، به اثری با قابلیت ارتباط با طیف عظیم مخاطب تبدیل کند، که دارای ارزش‌های هنری نیز باشد. مرز کمدی و تراژدی در “بی‌پولی” چنان در هم تنیده شده است که به‌راحتی می‌توان درد “رادان” را وقتی در وضعیت آشفته و مالیخولیایی در اتوبوس با پیرزنی درددل می‌کند، حس کرد و لحظاتی بعد باز هم به جر و بحث زن و شوهری که مشخصا بزرگ نشده‌اند، خندید.

“بی‌پولی” به سطحی‌نگری، بازی‌های مثبت‌اندیشی، قورت دادن قورباغه‌ها و ترجمه‌ی کتاب‌های شعاری، خوب و نرم می‌پردازد. به شرکت‌هایی که یک روزه تاسیس می‌شوند و یک روزه هم برچیده می‌شوند. به علافی‌های جوانان مغروری که می‌خواهند طبقه‌ی اجتماعی‌شان را به هر قیمتی تغییر دهند و آبرو را با رنگ و لعاب، کریستال و بلور معادل می‌دانند. اما شخصیت‌های “بی‌پولی”، شخصیت‌های دوست داشتنی‌ای هستند چرا که اصلا قرار نیست در کار کمدی قهرمان و ضد قهرمان وجود داشته باشد و شخصیت‌های خاکستری با ضعف‌هایشان به اثر جان می‌دهند و این نکته‌ای است که در “بی‌پولی” کاملا مراعات شده است. چه “پرویز کلاهبردار”- با بازی “حبیب رضایی”- و چه “منصور معتاد”- با بازی “امیر جعفری”- علیرغم رفتارهای نامناسب، آدم‌هایی دوست داشتنی و شیرین هستند و مخاطب آن‌ها را می‌پذیرد. فقر پاک با همه‌ی کلاهبرداری‌های امروزی و تیغ زدن‌ها هیچ‌گاه به ورطه‌ی ناپاکی نمی‌افتد.

“بی‌پولی” برشی از یک زندگی است که با آرامش ابتدایی زوج جوان آغاز می‌شود، به بدترین وضعیت آشوبناک می‌رسد و نهایتا به آرامشی می‌رسد که از جنس آرامش ابتدایی نیست و حتی ممکن است لحظه‌ای بعد به وضعیت متلاطمی تبدیل شود. “بی‌پولی” به خوبی با جزییاتی چون بهره‌گیری از قلب طلایی، صد تومانی قلک، پول‌های شاباش و ….. نمی‌گذارد ریتم کار بیافتد. جمع دوستان شرکت نیز فوق‌العاده از کار درآمده است که در این بخش بازی‌ها نیز بی‌تاثیر نیست. از بازی گل یا پوچ، تا خیرخواهی یک حاجی در کمک به ازدواج جوانان و ….. که از قضا طیف‌های مختلف عقیدتی را هم نشان می‌دهد، در این جمع شکل می‌گیرد و البته توی ذوق نمی‌زند. صحنه‌ی حضور زوج جوان و فرزندشان در مراسم عزاداری، یکی از صحنه‌های فوق‌العاده‌ی “بی‌پولی” است و “بی‌پولی” از این دست صحنه‌ها کم ندارد.

“رادان” و “حاتمی” به‌خوبی در نقش‌هایشان نشسته‌اند و نمی‌گذارند بازی‌شان به ابزاری برای خنداندن تصنعی تبدیل شود اگرچه می‌خندانند! در مجموع “بی‌پولی” یکی از بهترین‌های جشنواره امسال بود اگر بازی‌های روشنفکرانه می‌گذاشت!

• تاریخ ارسال: ۲ اسفند ۱۳۸۷
• منبع: سایت آگاه فیلم